Kahit sino naman sa atin ay nais balikan ang nakaraan para itama ang ating mga kamalian.
Sampung taon na ang lumipas mula nang matapos ang aming paghihirap.
Sinong mag aakala na sa mura naming edad ay natuto kaming makipag agawan ng buhay at dugo kay kamatayan.
Maraming buhay ang nawala.
2020
One night.
The same day BEFORE THE DISASTER.
I received a familiar email.
2009
One night.
The day BEFORE I WAS TRANSFERRED TO HIGHEST RANK OF SECTION.
I wrote a message and emailed it to myself 11 years from now.
2020
"Isang dekada na ang nakalipas mula nang pumutok ang balita tungkol sa pagkamatay ng dalawampu't apat na estudyante mula sa prestihiyosong paaralan dito sa Marikina. Tinawag itong 'Massacre at the end of decade' ng lokal na pamahayagan dahil sa brutal na pagkakamatay ng mga biktima. Para ipana—"
Hindi ko na tinapos pa ang balita sa telebisyon.
--------------------
This is a work of fiction.Names,characters and events are all fictions.Any resemblance to real person,living or dead or actual event is purely accidental.
All rights reserved.No part of this story may be re-produced,distributed,or transmitted in any form without the permission of the author.
A/N : Boring at napaaga ngayon ang bakasyon namin dahil sa pesteng corona virus na yan. Nabuburyo na ko dito sa bahay kaya ito nalang muna pansamantala ang gagawin ko. Mga isa hanggang tatlong chapter kada araw ang gagawin ko. Btw inspired itong nobela na ito sa napanuod kong movie sa netflix. Pero inspired lang naman hindi kinopya duH.
Binalak ko sanang tapusin yung mga nauna ko nang ginagawang nobela kaso hindi ko na talaga maalala ang kwento at twist na nililikha ko sa isip ko nung ginagawa ko yun. Kaya nag come up na naman ako sa bagong story line na sa tingin ko naman ngayon ay matatapos ko kasi mukhang ma e extend pa ang community quarantine namin :(( btw sana po matapos na itong virus na i2 huhu.
Nagmamahal,
ako.