"တိီး....တီး...တိီး "
မနက္ခင္းေလးတခုမွ အိမ္တလံုးစီကထြက္ေပၚလာေသာ ႏိူးစက္သံေလး..
ထိုစဥ္ လူငယ္ေလးေတ်ာက္ အိပ္ယာထက္မွ ေခါင္းကိုဟိုလိမ့္ဒီလိမ့္နက္ ႏိူးလာခဲ့ပီး စိတ္တိုတိုႏွင့္ ႏိူးစက္ကိုလွမ္းပိတ္လိုက္မိသည္။
"ေတာက္စ့္.."
လွမ္းပိတ္လိုက္သည္ႏွင့္ ပါးစပ္မွလည္းပြစိပြစိႏွင့္ အိပ္မႉံစံုဖြားေလးနက္ နာရီကိုတခ်က္လွမ္းက်္ိလိုက္သည္။
"အိုက္ယားးး... "
"8:15 ေတာင္႐ွိေနပီလားဟ.. "
"ေသေတာ့မာဘဲ မျဖစ္ဘူး ေက်ာင္းေနာက္က်ေတာ့မယ္ ျမန္ျမန္လုပ္မွ "
လူငယ္ေလးမာ နာရီကိုက်ိပီး ေနာက္က်ေနပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္နာရီကို ပစ္ခ်ပီးေရခ်ိဴးခန္းထဲသို႔ ကမန္းကတန္း ေျပးဝင္သြားလိုက္သည္။
"ဒုတ္ "
"အိုက္ယားးး ေသပါပီမားရဲ႕ ..ကြၽတ္ကြၽတ္ နာလိုက္တာ "
လူငယ္ေလးေတ်ာက္ ေရခ်ိဴးခန္းတံခါးကို ကမန္းကတန္းဆြဲဖြင့္လိုက္တာေၾကာင့္ ေျခေထာက္ႏွင့္ ျပန္ေဆာင့္မိေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။
လူငယ္ေလးခမ်ာ ေျခေထာက္ကိုလက္ကေလးနက္ပြတ္ပီး ခုန္ဆြခုန္ဆြနဲ႔ ေရခ်ိဴးခန္းထဲသို႔ ဝင္ကာမ်က္ႏွာသစ္ ေရမိုးခ်ိဴးခဲ့သည္။
ေရမုိးခ်ိဴးပီးတာနဲ႔ ေက်ာင္းဝတ္စံုေလးလဲကာ လြယ္အိတ္ယူပီး ေအာက္ထပ္သို႔ဆင္းခဲ့သည္။
ေအာက္ထပ္တြင္စားပြဲေလးတခုမွ အသင့္ျပင္ထားေသာ ထမင္းဝုိင္းေလးတခုႏွင့္ စာေလးတေစာင္ ကိုလွမ္းေတြ႔လိုက္သည္။
"သားငယ္ေလး"
မားအလုပ္သြားပီေနာ္...
မားမနက္စာျပင္ေပးခဲ့တယ္
ေက်ာင္းသြားရင္ တံခါးကိုေသခ်ာပိတ္ခဲ့ေနာ္
မား ညေနအလုပ္ေစာေစာသိမ္းပီး အိမ္ျပန္လာခဲ့မယ္.....(သားငယ္ရဲ႕ မား)
လူငယ္ေလး စာဖတ္ပီးျပံဳးရႊင္ရႊင္မ်က္ႏွာႏွင့္္ မနက္စာစားပီး အိမ္တံခါးကိုေသခ်ာပိတ္ကာ ေက်ာင္းသို႔ထြက္ခဲ့သည္။
သြားရင္းနဲ႔ လမ္းတဝက္မာ လက္ကနာရီကိုလည္း တခ်က္ျပန္က်ိလိုက္သည္။
"OMG! "
"လမ္းေလ်ွာက္႐ုံနဲ႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူး ျမန္ျမန္ေျပးမွ "
လူငယ္ေလးမာ ေက်ာပ္ိုးအိတ္ကိုေသခ်ာေလးလြယ္ပီး ေက်ာင္းစီးဖိနပ္ႀကိဳးက္ုိေသခ်ာေလး ထိုင္စီးလိုက္ပီး ဖေနာင့္နဲ႔တင္ပါး တသားတည္းက်ေအာင္ေျပးေတာ့သည္။
လူငယ္ေလးတု႔ိေက်ာင္းမာ 9:00ထိုးပီဆိုတာနဲ႔ ေက်ာင္းတံခါးအလိုလိုပိတ္ပီးသား ျဖစ္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ လူငယ္ေလးမာ အားကုန္သံုး၍ေျပးေနရျခင္းျဖစ္သည္။
............................................
ေက်ာင္းသားသံမ်ားႏွင့္ ဆူညံေနေသာအခန္းေလးတခု....
ထိုစဥ္ ေက်ာင္းယူနီေဖာင္းအျပည့္ႏွင့္ မ်က္မွန္တလက္ကို ဘယ္ဘက္အိတ္ကပ္ေဘးမာ ခ်ိတ္ပီးလက္ထဲမွ စာအုပ္ေလးတအုပ္ကိုင္ကာ ဆူညံေနေသာ အခန္းေလးသို႔ ေလ်ွာက္လာခဲ့သည္။
"ကြၽီ "
ယခင္ကဆူညံေနေသာ အခန္းေလးမာတံခါးဖြင့္သံၾကားသည္ႏွင့္ အားလံုးအပ္က်သံမ်ွပင္ မၾကားရေအာင္ တိတ္ဆိတ္သြားေလေတာ့သည္။
ဆရာမွာ စတိတ္စင္ေပၚသို႔တက္လာပီး စားပြဲခံုေပၚသို႔ စာအုပ္ကိုခ်ကာ ေက်ာင္းသားအားလံုး ကို ႏူတ္ဆက္လိုက္သည္။
"အားလံုးဘဲ နိေဟာင္ "
"ကဲ.. ေက်ာင္းတက္ပီဆိုေတာ့ စာမသင္ခင္ လူအရင္စစ္မယ္"
"နာမည္ေခၚခံရတဲ့သူေတြ ႐ွိ/မ႐ွိ ျပန္ထူးၾက"
ဆရာမွာ ဘယ္ဘက္အိတ္ကပ္ေဘးမွ မ်က္မွန္ကိုထုတ္ကာ တပ္လိုက္ပီး စာရြက္မ်ားလွန္ကာ လူစ စစ္ေတာ့သည္။
"ဝမ္နင္..."(႐ွိပါတယ္ဗ်)
"က်န္းခ်န္.. "(႐ွိပါတယ္ဗ်)
"နြၽဲ႕ဆန္း... "(႐ွိပါတယ္ဗ်)
"စစ္ေကြၽး... "(႐ွိပါတယ္ဗ်)...စသည္ျဖင့္
နာမည္အားလံုးေခၚဆိုပီး ေက်ာင္းေခၚႀကိမ္မွတ္တမ္းမာ ေနာက္ဆံုးက်န္သည့္ လူငယ္ေလးရဲ႕နာမည္ကို စတင္ကာေခၚတာ့သည္။
"ဝမ္ရိေပၚ "
"ဝမ္ရိေပၚ "
ဆရာမွနာမည္ကို ၂ႀကိမ္တိတိေခၚေသာ္လည္း တံု႔ျပန္သံဘာမွထြက္မလာေသာေၾကာင့္ စိတ္မ႐ွည္ေတာ့သည့္ေလသံျဖင့္ စားပြဲကို လက္ျဖင့္အားနဲ႔႐ုိက္ကာ
ေအာ္ေခၚေတာ့သည္။
"ဝမ္.......ရိ........ေပၚ"
ထိုစဥ္ အခန္းေလးတခုမွ အသံေလးတခုေပၚထြက္လာခဲ့သည္။
" ႐ွိ.....႐ွိ.....႐ွိပါတယ္ဗ်"
ဆရာမွအသံၾကားရာ လွမ္းက်ိလိုက္သည့္အခါ လူကမေတြ႔ဘဲ အသံမာ phတလံုးစီက ထြက္ေပၚလာသည္ကိုသာ ေတြ႔လို္က္ရသည္။
ထိုphမွာမည္သူ႔phမွမဟုတ္ ရိေပၚ၏ငယ္သူငယ္ခ်င္း က်န္းခ်န္phမွ ထြက္ေပၚလာျခင္းျဖစ္သည္။
"ဆရာ သူေရာက္ေနပါပီဗ် "
"ဟိုး.....ဟိုး...ဟိုးမာ ေက်ာင္းတံခါးေပၚမာ"
က်န္းခ်န္ေျပာလိုက္သည့္စကားေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားအားလံုး ၏ အၾကည့္မ်ားအားလံုး ေက်ာင္းတံခါးဝဆီသို႔ေရာက္သြားခဲ့သည္။
ရိေပၚမာလက္တဖက္ကphကိုုကိုင္ပီး တဖက္ကေက်ာင္းတံခါးေပၚသို႔ ကုပ္တြယ္ကာ တံခါးကိုေက်ာ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။
ရိေပၚတံခါးေပၚမွ ခုန္ခ်လိုက္ေလသည္။
"ဘုတ္ "
"အိုက္ယားးး "
"ေမာလိုက္တာ ဟူးးး "
ရိေပၚေတ်ာက္ ေလပူတခ်က္မႉတ္ထုတ္လုိက္ပီး လက္ထဲမွphကို ခ်လိုက္ပီး
အိတ္ထဲသို႔ထည့္ပီး လက္နဖက္ကိုေသခ်ာခါကာ အခန္းထဲသ္ု႔ိ ဝင္လာခဲ့သည္။
ထိုစဥ္ ဆရာမွာ ေဒါသမီးေတာက္ေလပီ။
"ဟိုေကာင္ "
"ဘယ္နနာရီ႐ွိေနပီလဲ "
ဆရာမွလွမ္းေအာ္လိုက္ေသာေၾကာင့္ ရိေပၚမာ ေျခလွမ္းမ်ားရပ္တန္႔သြားပီး လက္မွနာရီကိုေသခ်ာေလးက်ိကာ ျပံဳးစိစိနဲ႔ ျပန္ေျပာလိုက္သည္။
"ဟဲ...ဟဲ...ဆရာကလည္းအခုမွ 9ေက်ာ္ေက်ာ္ေလး႐ွိေသးတာကို.. ဟီး.."
"ဟို.....ဟို...ဟိုေလ က်ေနာ္"
ရိေပၚေတ်ာက္ လက္ကေလးနက္ေခါင္းကိုကုတ္ပီး ႐ွင္းျပမယ္လို႔႐ွိေသးတာကို
အဆံုးထိေျပာခြင့္မေပးဘဲ ဆရာမွထေဟာက္လိုက္သည္။
"ေယ်ာင့္...ေတာ္ေတာ့"
"ဆက္မေျပာနဲ႔ေတာ့ "
"မင္းကိုေျပာလိုက္ရင္ ဆင္ေျခဆင္လက္ေတြခ်ည္းဘဲ"
"မင္းအခုေက်ာင္းတက္ေနတာ ဒုတိယႏွစ္ ေရာက္ေနပီ မင္းဘယ္နခါေက်ာင္းတံခါးကိုမေက်ာ္ဘဲ အခန္းထဲေအးေဆးဝင္လာဖူးလို႔လဲ...ဟင္...ေယ်ာင့္"
"မင္းအျမဲေက်ာင္းေနာက္က်ေနတာကို မင္းျပင္ဖုိ႔စိတ္ကူးမ႐ွိေတာ့ဘူးလား"
ဆရာမွာ ရိေပၚေက်ာင္းအျမဲလိုလိုေနာက္က်ေသာေၾကာင့္ စိတ္တိုကာ ေအာ္ေနမိေတာ့သည္။
............................................
(အမွန္တကယ္လည္းဟုတ္ပါသည္။ ရိေပၚမာ ပထမႏွစ္ကတည္းကအျမဲတမ္းလိုလို ေက်ာင္းေနာက္က်သည့္အတြက္
သူ႔မာ ေက်ာင္းတံခါးကုိခြေက်ာ္ပီးေတာ့သာ လုပ္ေနရေတာ့သည္။
သူေက်ာင္းတက္လာတဲ့တေလ်ွာက္လုံးတခါမွ ေက်ာင္းတံခါးကိုမေက်ာ္ဘဲ အခန္းထဲဝင္ရတာတျကိမ္တခါမ်ွမ႐ွိ..
အခုလည္း ဒုတိယႏွစ္ေရာက္ေက်ာင္းစဖြင့္ကတည္းက တံခါးကိုေက်ာ္ခြပီးတက္လာသည္ကိုဘဲ က်ိ..😂
ပိီးေတာ့ဆရာလူစစ္တိုင္း သူကိုယ္တိုင္အျပင္မာ "႐ွိပါတယ္ဗ်"ဆိုသည့္စကားကို ဆရာ့ေ႐ွ႕မာ ပထမႏွစ္ကတည္းက ယခုထိမေျပာႏိုင္ခဲ့....
အျမဲတမ္းလိုလို က်န္းခ်န္phကိုသာ ေခၚပီးထူးရေတာ့သည္။)
ရိေပၚမာ ဆရာေျပာလိုက္သည့္စကားေၾကာင့္ ဆရာ့ကိုမ်က္လံုးေလးကလယ္ကလယ္ျဖင့္က်ိပီး သြားကို၃၂ေခ်ာင္းေပၚေအာင္ျပံဳးျပလိုက္ပိီး မိမိထိုင္ခံုဆီသို႔ ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။
ထိုအခါက်န္းခ်န္မွ......
"မင္းကေတာ့ေလ...ဒုနဲ႔ေဒးဘဲ ကြာ..
ဟား...ဟား.."
"မင္းေၾကာင့္ဆရာေဒါသထြက္ရတာ အျမဲတမ္းဘဲကြာ"
က်န္းခ်န္မာ ရိေပၚကိုက်ိပီး ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရီရင္းေျပာလိုက္သည္။ထိုသို႔ေျာပလိုက္ေသာေၾကာင့္ ရိေပၚသူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္သည့္ စစ္ေကြၽး ဝမ္နင္ နြၽဲ႕ဆန္း ဝမ္နင္တို႔လည္း ဝိုင္းရယ္မိၾကသည္။
ထိုသို႔ရယ္ၾကသည္ကို ရိေပၚမွ...
"မင္းတို႔ကလည္း ေအးေဆးပါကြာ "
"ဆရာကဘာမဟုတ္တာေလးကို ေဒါသထြက္ေနတယ္"
"ငါေက်ာင္းေနာက္က်တာ ဒိီႏွစ္မွမဟုတ္ဘူး။အျမဲတမ္းဘဲကို သိရဲ႕သားနဲ႔"
"အထူးအဆန္း လုပ္ေနေသးတယ္"
"ဟား..ဟား..."
ရိေပၚေတ်ာက္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ကိုဆရာ့အေၾကာင္းေျပာင္စပ္စပ္ေျပာပီး စာသင္ခဲ့ၾကေတာ့သည္။
............................................
(ရိေပၚ က်န္းခ်န္ ဝမ္နင္ နြၽဲ႕ဆန္း စစ္ေကြၽး တို႔မာ မေန႔တေန႔မွေပါင္းလာၾကသည့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားမဟူတ္ေပ။
Stateေက်ာင္းမွ တကၠသိုလ္ေရာက္သည္ထိ လည္ပင္းဖက္ကာဆိုးတူေကာင္းဖက္ေပါင္းလာၾကသည့္ သူငယ္ခ်င္းအရင္းႀကီးမ်ား ျဖစ္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ပင္ အရမ္းခ်စ္ၾကသည္။အျပင္လူေတ်ာက္ ေယာက္လာထိရင္လည္းမႀကိဳက္ၾက။
သူတို႔အခ်င္းခ်င္းအတြက္ အျခားေတ်ာက္ႏွင့္ရန္ျဖစ္ဖို႔ဆိုရင္လည္း အသင့္႐ွိေနသူမ်ားျဖစ္သည္။
ရိေပၚတို႔အုပ္စု တြင္ က်န္းခ်န္မာအႀကီးဆံုးျဖစ္ပီး စစ္ေကြၽးမွာ အငယ္ဆံုးျဖစ္သည္။)
⏭⏭⏭⏭⏭🔜to continue for part(2)🤗
venus ကအခုမွficစေရးတာပါ..
အေရးအသားေလးကို သည္းခံဖတ္ေပးၾကပါေန္ာ..
က်ဲတို႔ရဲ႕mentနဲ႔starေလးေတြကအားေဆးမို႔ပါ😘
သာသာေပါက္စကိုလည္း voteေပးခဲ့ၾကပါဦးေနာ္😍
ဝင္ဖတ္ေပးတဲ့ အသဲေတြ love u all💚