Valentino's POV:
De wekker gaat veel te vroeg, maar ik dwing mezelf om op te staan en me klaar te maken. We hebben het gister toch nog wat later gemaakt dan verwacht, maar dat maakt niet uit. Hopelijk overleef ik het met vier uurtjes slaap..
'Gaan we eerst nog wat eten of beneden in de lobby wachten?' vraagt Jordan gapend.
'Hoe laat is het?' Dante pakt zijn telefoon uit zijn zak en kijkt naar het felle schermpje. 'Shit, we zijn al laat!'
We rennen de kamer uit en aangezien de lift net weg is, nemen we de trap. Beneden in de lobby staat iedereen al te wachten. Ze kijken ons raar aan, alsof we er slechter uitzien dan dat we ons voelen.
Gisteravond hebben we, toen we in onze kamer zaten, gepraat over de toekomst, wat we allemaal willen doen en shit. De meiden zijn waarschijnlijk meteen naar bed gegaan, want ze zien er stukken beter uit dan ons.
'Lekker geslapen?' vraagt Davina plagend. Ik schud mijn hoofd en haal mijn hand over mijn gezicht. Niet dat het helpt.
'Willen jullie eerst eten of eten jullie daar?' vraagt Mam glimlachend.
Ik kijk naar de andere en die halen hun schouders op. 'We eten daar wel.'
Ze knikt en loopt terug naar Maggie. Bijna meteen vertrekken we, want de bus is er al. We gaan met z'n alle naar een of andere oude stad, twee uur rijden vanaf het hotel.
'Ik ga zwaar slaap inhalen.' zegt Andrew uitgeput. Ik knik en ga naast Ayliana zitten. 'Als iedereen rustig gaat doen.' 'We zijn allemaal kapot van gister.' zegt Ayliana fluisterend.
'Je ziet er anders prachtig uit.' fluister ik in haar oor, waardoor haar wangen roze worden. 'Dat betekend niet dat ik niet moe kan zijn.' zegt ze glimlachend.
Ze leunt met haar hoofd op mijn schouder en ik leun met mijn hoofd op die van haar.
Ik doe mijn ogen dicht en hoor haar ook steeds langzamer ademhalen. De hele bus is stil, aangezien het pas zeven uur 's ochtends is.
Ik schrik wakker, omdat er keihard word getoeterd en kijk uit het raam.
De straten staan vol met toeterende auto's en schreeuwende mensen, terwijl het nog ochtend is.
'We are here!' schreeuwt de chauffeur over de microfoon. Ik wrijf in mijn ogen en kijk naar Ayliana. Ze glimlacht naar me en staat op.
'Je snurkt gek.' zegt ze glimlachend. Ik schud mijn hoofd en loop achter haar aan de bus uit.
Als we buiten zijn, wil ik meteen weer terug naar binnen. Het is veel te warm in de zon en in de bus heb je airco.
Zodra iedereen eindelijk is uitgestapt lopen we richting de schaduw. De meeste gaan zitten en praten over wat we allemaal gaan doen. De volwassenen willen natuurlijk weer allemaal oude dingen gaan bezoeken, terwijl wij juist willen shoppen en gewoon rondlopen.
Maar omdat wij nooit luisteren en volgens hun niet alleen door de onbekende stad kunnen lopen, moeten we verplicht met hun mee naar een of ander oud gebouw. Natuurlijk heeft niemand daar echt zin in, behalve Davina en James natuurlijk.
Maggie, Jessica, Alison, Micheal, Jordan en Noraily mogen wel apart van de groep slenteren, maar de rest niet. Dante en ik mochten ook gaan, maar hij wil bij Joy blijven en ik bij Ayliana.
We lopen richting het oude gebouw en zien een gigantisch lange rij bij de ingang. Ik kijk mam wanhopig aan, hopend dat ze gaat zeggen dat we toch weg mogen. Dante doet precies hetzelfde bij zijn ouders, maar het helpt niets.
We sluiten achteraan in de rij en kijken elkaar een beetje hoopvol aan. Misschien is het helemaal niet zo slecht...
'Het is zo warm!' klaagt Kira die daarna op Davina leunt. Davina glimlacht naar haar en wappert met haar hand, alsof dat moet helpen. De rij heeft alleen vlakbij de ingang een afdakje voor schaduw, maar waar wij staan niet.
En ik denk dat het nog heel lang gaat duren eer we eindelijk bij het afdakje zijn.
'Ik heb hier geen zin in..' klaag ik tegen Ayliana. Ze kijkt me schuin aan en rolt daarna met haar ogen. 'Het valt waarschijnlijk allemaal wel heel erg mee.' zegt ze schouderophalend.
'Ik ga water halen, wie wilt er allemaal water?' vraagt Dante. 'Sinds wanneer zo lief?' vraagt Zakaria plagend.
Dante geeft Zakaria een duwtje en kijkt dan naar de andere. 'Ik denk dat iedereen wel een watertje wilt.' zegt Andrew glimlachend.
Ik knik en kijk naar Ayliana, die ook knikt. 'Ik wil appelsap!' zegt James ineens vol energie.
Zijn plotse energievolle reactie, bezorgd hem rare blikken van mensen om ons heen en van ons.
'Sorry.' zegt hij glimlachend, 'Ik ben gewoon zo nieuwsgierig!'
'Oké, doe rustig..' zegt Arthur zuchtend. Davina geeft hem een duwtje, waardoor Kira bij haar vandaan stapt.
Ik weet niet precies wat er tussen hun speelt, maar het is duidelijk een haat-liefde relatie. Ik kan me nog goed herinneren dat ze elkaar een tijdje gelukkig maakte, maar nu zie ik alleen maar haat. Toch denk ik dat er diep van binnen nog iets kan bloeien, maar ja. Wat weet ik van liefde!
Dante pakt Joy vast en kijk mij afwachtend aan. 'Kom op, wij gaan even water halen.' zegt hij achterdochtig.
Ik kijk naar Ayliana die haar schouders ophaalt en achter haar broer aanloopt. Net wanneer ik weg wil lopen hoor ik iemand me roepen.
'Valentino, waar ga je naartoe?' vraagt pap met een rare ondertoon. Het is alsof hij zich probeert in te houden.
Ik probeer zo beleefd mogelijk over te komen, maar het boeit me niet meer, dus draai ik me om zodat ik weg kan lopen.
'Valentino, waar gaan jullie naartoe?' vraagt mam die achter me staat.
'We gaan water halen.' antwoord ik simpel, want dat is wat we gaan doen, denk ik. Ik weet dat Dante waarschijnlijk andere plannen heeft, maar dat hoeven de ouders niet te weten.
'Daarvoor moeten jullie met z'n vieren gaan?' vraagt Lorenzo nieuwsgierig. Ik knik en kijk naar Ayliana, Joy en Dante die op me staan te wachten.
'We zijn met z'n velen en we wilden ook water voor jullie halen.' zeg ik poeslief, hopend dat ze ons gaan laten gaan.
'Schiet wel op, want we kunnen zo naar binnen.' zegt Mam zuchtend. Ik kijk haar droogjes aan en kijk nog een keer goed naar de rij. Er is letterlijk niets veranderd en ik denk dat het nog een uur gaat duren eer we bij de ingang zijn.
'Beter zijn jullie op tijd terug!' schreeuwt Lorenzo naar zijn kinderen, die meteen knikken. Ik loop naar hun toe en met z'n vieren gaan we richting de winkel.
Bij de ingang blijven we even staan. 'Wat gaan we echt doen?' vraag ik nieuwsgierig.
'Joy zag iets leuks met een boot ofzo.' stelt Dante voor. We kijken allemaal naar Joy die knikt. 'En zijn we binnen een uur terug?' vraagt Ayliana voorzichtig.
Joy knikt en begint met lopen. 'Het duurt maar dertig minuten ofzo!' schreeuwt ze trots, waarna we glimlachend achter haar aanlopen.
Dertig minuten op de boot, dan hebben we nog dertig minuten om drinken te halen en terug te lopen naar de anderen.
Davina's POV:
'Waar blijven ze met dat drinken?' vraagt Mam ongeduldig. Er zijn al twintig minuten voorbij en Ayliana, Joy, Dante en Valentino zijn nog steeds niet terug.
'Ik heb geen idee. Moet ik gaan kijken tante?' vraagt James schouderophalend. Ik weet dat hij puur naar de winkel wilt om wat te eten te halen.
'Ik ga wel mee.' zeg ik snel, waarna ik hem meetrek naar de winkel. Ondertussen app ik Ayliana en Joy, om te vragen waar ze echt zijn.
Ik zag al aan Dante's blik dat ze niet echt naar de winkel gingen, maar ik zei niets.
'Waar denk je dat ze heen zijn?' vraagt James ondeugend. Ik haal mijn schouders op en loop verder naar het kleine supermarktje. Kira komt aangerend en stopt vlak voor ons om op adem te komen. Shit..
'Zomaar laat je me daar achter met Arthur!' schreeuwt ze boos. 'Sorry!' zeg ik meteen.
'De andere zijn er ook nog.' zegt James plagend. Ze kijkt hem boos aan en loopt dan als eerst naar binnen.
James en ik kijken elkaar raar aan en lopen dan achter haar aan naar binnen. Bij de ingang pak ik een mandje voor alles wat we gaan halen.
We volgen Kira naar de drankafdeling en zien niemand. 'Ze zijn geen drinken gaan halen?' vraagt Kira. 'Zoals verwacht.'
Mijn telefoon trilt en ik kijk naar het bericht.
Ayliana: We zitten op een boot, we komen nu terug!
Ik laat het bericht aan Kira en James zien en loop dan naar de pakken water. Ik wil er een optillen, maar James houd me tegen en seint naar Kira om er ook één te pakken.
'Doe normaal en ga aan de kant.' Ze schudden hun hoofden en tillen allebei twee pakken op. 'Ik kan er heus wel één dragen hoor!'
'Je bent zwanger weet je nog?' zegt Kira plagend. Ik rol met mijn ogen en loop naar de snacks. 'Jullie doen alsof ik gehandicapt ben, geef hier!' Ik probeer een pak uit Kira's handen te trekken, maar ze trekt zich terug.
Ik gooi allemaal dingen in het mandje en kijk ze onderzoekend aan.
'Goed dan betaal ik.' Kira en James grijnzen naar elkaar en halen dan hun schouders op. 'Vind ik prima.' 'Jullie doen moeilijk!'
Ik loop naar de kassa en gooi alles op de band. In totaal kost het maar achttien euro, in Nederland zou ik minimaal vijfentwintig kwijt zijn.
We lopen terug naar de andere in de rij en geven iedereen hun flesjes en wat te eten. We zijn al bijna aan de beurt. Sneller dan verwacht..
'Waar zijn ze?' vraagt Tante Aaliyah nieuwsgierig. James en Kira kijken naar mij, gelukkig weet ik wat ik moet zeggen. 'Ze zijn naar de wc.' lieg ik snel.
Mam en tante Aaliyah kijken me doordringend aan, het lijkt wel alsof ze me op willen eten.
'Met z'n vieren?' vraagt mam verder. Ik knik en glimlach naar haar. 'Je weet hoe Valentino en Dante zijn.. Ze willen hun vrouwtjes niet alleen laten.' zeg ik plagend.
Pap en Oom Lorenzo komen bij ons staan en kijken mij ook vragend aan. 'Ze zijn naar de wc.' zeg ik weer, hopend dat als ik het de hele tijd herhaal, ze het gaan geloven.
Ik glimlach zoetjes en loop dan snel naar Justin.
'Alles oké?' vraagt hij glimlachend. Ik knik en geef hem een flesje water. 'Valentino, Ayliana, Joy en Dante zijn op een boot en als ze niet snel terugkomen zijn ze de lul.' fluister ik snel.
Hij grinnikt en slaat zijn armen om me heen. 'Het komt wel goed, ze zullen vast zo komen.'
'Ik hoop het voor ze.' zegt Kira die naast ons komt staan. Ik drink wat water en wacht totdat we eindelijk weer een paar stappen richting de ingang kunnen zetten.
'We zijn al bijna aan de beurt, waar zijn ze?' vraagt Aaliyah zuchtend. Ik kijk naar m'n telefoon hopend op een appje of iets, maar niets.
'Ze zijn niet naar de wc of niet soms?' vraagt Mam die naast tante is gaan staan. Ik zeg niets en kijk naar Kira. Please verzin iets!
'Ze zullen vast zo komen.' zegt Arthur snel. Hij gaat naast Kira staan, wat haar totaal laat verstijven.
Maakt niet uit hoe erg ze hem haat, ik weet dat ze hem diep van binnen nog leuk vind. Hij vind haar ook leuk, dat is te zien. Maar ze weten gewoon niet wat ze met elkaar moeten doen en hoe ze met elkaar om moeten gaan.
'Ze nemen ook niet op.' zegt Oom Jayden zenuwachtig. 'Ze zijn met z'n vieren, ze redden zich wel.' zegt James snel.
Tante Hailey probeert haar man te kalmeren en dat lukt gelukkig ook. Mam kijk me onderzoekend aan, maar laat het gaan zodra pap mijn arm vastpakt en me diep aankijkt.
'En als ze wat later zijn komen ze zelf wel naar binnen, toch?' stel ik voor aangezien we al bijna aan de beurt zijn.
De andere knikken meteen mee en stappen naar voor. 'Best, ik app ze wel.' zegt Tante Aaliyah die daarna haar telefoon pakt en begint te appen.
Davina: Beter schieten jullie op!
Binnen vijf minuten zijn we aan de beurt. James trekt me mee naar voren, zodat we alles als eerst kunnen zien.
Het is prachtig, maar kleiner dan ik had verwacht. Van buiten ziet het er gigantisch en ruim uit, terwijl het vanbinnen voller is dan ik had verwacht.
'Wauw.. Moet je dat zien!' James wijst naar een vervallen muurtje met allemaal turf krassen erop. 'Zou dat zijn hoeveel wedstrijden iemand heeft gewonnen?' vraagt Kira nieuwsgierig.
Ik kijk geschokt haar kant op, want zij vindt dit soort dingen normaal heel saai. 'Geen idee, zou best kunnen.' zegt James nadenkend.
'Kijk eens hierheen.' zegt Justin, waardoor we ons alle drie omdraaien. Hij heeft zijn camera in zijn handen en maakt snel een foto.
'We zien er niet uit gek!' zegt Kira meteen. Hij rolt met zijn ogen en loopt verder om nog wat foto's te maken.
'Sinds wanneer is hij zo van de foto's?' vraagt Kira giechelend. Ik haal mijn schouders op en kijk hem na. Hij schiet veel foto's van allerlei verschillende dingen en lijkt het geweldig te vinden. Ik wist niet dat hij foto's maken leuk vond?
'Geen idee.' antwoord ik nadenkend. 'Dan ken je je vriendje niet.'
Ik schrik van een plotse stem bij mijn oor en draai me meteen om. 'Justin is dol op foto's maken.' gaat Arthur verder.
'Serieus Arthur?' vraagt James droogjes. 'Ik ga maar weer.' voordat iemand nog wat kan zeggen is Arthur verdwenen in de menigte.
Ik kijk over mijn schouder weer naar Justin en denk na over wat Arthur zei. Ken ik hem echt zo slecht?
Ik schud die gedachtes uit mijn hoofd en loop naar mijn vriend toe. Hij kijkt naar een foto die hij net heeft gemaakt en kijkt op als hij mij ziet.
'Hey, alles oké?' vraagt hij nieuwsgierig. Ik knik en geef hem snel een kus, waarna ik nieuwsgierig naar zijn camera kijk. 'Kijk.' Hij gaat achter me staan, zodat zijn borst tegen mijn rug komt en laat me een paar foto's zien, inclusief die van Kira, James en mij.
De foto is eigenlijk heel leuk, want we zien er allemaal zongebruind en vrolijk uit. Ik kijk op en glimlach naar hem. 'Een leuke foto.' zeg ik trots. Hij knikt en geeft me een kus in m'n nek. 'Natuurlijk kleintje, want je staat er leuk op.'
Mijn wangen beginnen te gloeien, ook al complimenteert hij me vaker. 'Sinds wanneer vind je foto's maken zo leuk?' vraag ik nieuwsgierig.
Hij kijkt me schuin aan, alsof het iets is wat ik al had moeten weten.
'Al die foto's in m'n kamer.' zegt hij twijfelend. 'Heb jij die gemaakt!?'
Hij knikt glimlachend en komt voor me staan om snel een foto van me te maken.
Hij heeft inderdaad veel foto's in z'n kamer, maar ik wist niet dat hij ze zelf had gemaakt.
'What the hell!' Hij stapt weer naar me toe en geeft me een knuffel. 'Ik wist niet dat je-' 'Dat maakt niet uit, ik ga er toch niets mee doen.' zegt hij meteen.
Ik probeer uit zijn armen te wurmen en kijk hem schuin aan. 'Waarom niet, je bent er super goed in!'
Hij haalt zijn schouders op en kijkt om ons heen. Ik pak zijn hand vast en loop de trap op, helemaal naar de bovenste rand van het gebouw.
Door de spleten in de muur heb je goed uitzicht op de rest van de stad en de natuur. Het is prachtig.
Ik duw de camera in zijn handen en loop naar de rand. 'Wat doe je?' vraagt hij glimlachend.
'Maak foto's.' zeg ik streng, waarna ik als een idioot poseer. Ik steek mijn tong uit. Klik. Ik steek een peace sign op en tuit mijn lippen. Klik. Ik spring in de lucht. Klik.
Lachend loop ik naar hem toe om te kijken, maar hij schudt zijn hoofd. 'Ga is daar staan.'
Hij wijst naar een muurtje en draait een beetje met zijn hoofd, alsof hij berekent hoe hij me wil hebben.
'En kijk naar de horizon.' Ik knik en volg zijn instructies. Klik. 'Prachtig.'
Ik ren weer zijn kant op en kijk naar de foto. De foto lijkt uit een of andere film, een stilleven met een heer verhaal ofzo.
'Nu samen.' Ik trek hem naar me toe en kus hem op zijn wang, om daarna een foto te maken.
Joys POV:
'We hadden nooit weg moeten gaan!' Ik krijg het gevoel alsof ik geen adem kan halen. 'Doe rustig, ze zijn bezig.' zegt Valentino geïrriteerd.
Ik kijk hem boos aan en pak mijn telefoon. Nog steeds geen bereik. 'Ze zijn al dertig minuten bezig en hebben nog steeds niets gefixt!' snauw ik naar hem.
Hij rolt met zijn ogen en loopt naar de kapitein, die binnen bezig is met het repareren van de boot.
Dante wou perse nog tien minuten extra, om de grot in te gaan en nu zitten we vast. Er is iets mis met de motor ofzo.
'Joy doe rustig, ze lossen het zo op en dan kunnen we weer gaan.' zegt Ayliana voorzichtig. 'We zitten hier al dertig minuten vast Ayliana en we hebben geen bereik!'
Ik doe mijn ogen dicht en haal een paar keer diep adem.
'De kapitein zegt dat we beter kunnen gaan zwemmen als we haast hebben.' zegt Dante zuchtend.
'Wat?!' schreeuwen Ayliana en ik in koor. 'Dacht het even niet.' zegt Ayliana meteen. Ik schud mijn hoofd en ga op het bankje zitten.
'Heeft iemand al bereik?' vraagt Valentino zuchtend. We schudden allemaal onze hoofden en kijken elkaar nieuwsgierig aan.
'Ik kan niet geloven dat we vast zitten op zee, midden in een grot.' zeg ik zuchtend.
'We hadden waarschijnlijk gewoon bij de groep moeten blijven..' zegt Ayliana zuchtend. Ze komt naast me zitten en leunt met haar hoofd op mijn schouder.
'We kunnen er ook iets leuks van maken?' stelt Dante voor. Ayliana en ik kijk hem droog aan.
'Zwemmen?' vraagt Valentino grijnzend. Dante knikt en trekt meteen zijn shirt uit. Valentino doet hetzelfde, voordat ze ons afwachtend aankijken.
'Komen jullie ook?' vragen ze in eens poeslief. We schudden meteen onze hoofden en kijken hun raar aan.
'Ga maar, als je word opgegeten door haaien is dat niet onze probleem.' zegt Ayliana plagend.
Ik moet lachen, maar het lijkt ze niets te boeien. Ze trekken hun broeken uit en springen in hun ondergoed het water in.
Ayliana en ik kijk over de rand om te zien of ze wel boven water komen en na een lange tien seconde doen ze dat ook eindelijk.
'Het is heerlijk, kom er ook in!' schreeuwt Valentino die daarna snel weer kopje onder gaat. 'Geniet van je leven!' 'Nu dat nog kan!'
{ Oeps... Ze zitten vast op zee.. De ouders gaan zeker boos worden... Justin houd van foto's maken, maar hij wilt er niets mee doen? Emily en Aiden hebben nog steeds ruzie.. Gaat dat nog goed komen voor de bruiloft? Of blijft het voor altijd zo gaan als nu? Valentino is zijn vader ook zat, maar gaat hij boos blijven?}