First of all please allow me to say that I have no know-how on doctors and NBI's. So for sure may mali dito sa mga pinagsusulat ko. But, as far as I know this is fiction and I am the frustrated-wanna-be-romance-writer-who-dont-know anything. For fun lang po ito kaya ko po sinulat. So, I hope you enjoy reading this as much as I enjoy writing this. :)
*** Chapter 1 ***
''Joey ang nanay mo!'' ang angpapanic na tawag ni aling Rostica ang narinig ni Joey buhat sa kusina. Nagluluto sya ng knailang umagahan habang ang nanay naman nya ay nakikipagkwentohan sa kanilang kapitbahay sa labas ng kanilang bahay. Dalidaling binitawan ni Joey ang sandok at tumatakbong tinungo ang kinaroroonan ng nanay nya.
''Nanay anong nangyari?'' kinakabahang tanong nya sa nanay nya.
''Ok lang ako anak. Nagpanic lang itong si Rostica ng makita akong medyo nahihirapan sa paghinga.'' pilit ang ngiting sabi ng kanyang ina. Alam nyang inaatake nanaman ito ng sakit nito. Meron kasing sakit sa puso ang nanay nya na kailangan ng surgery. Kung may pera lang sana sila noon ay baka di na lumala ang sakit nito.
''Ipagpahinga mo muna ang sarili mo aling Mati. Magkwentuhan nalang po uli tayo kapag maayos na po ang pakiramdam nyo.''
''Sige Rostica at kailangan ko nga siguro nang ihiga itong nararamdaman ko.''
Joey guided her mom patungo sa kwarto nito. She hate that she can't do anything to ease her mom's pain. Masakit na makita ang nanay nya na nahihirapan. Kung sana lang buhay pa ang tatay nya.
''Sige iha, iwan mo na ako dito. Ipagpatuloy mo ang ginagawa mo sa kusina.'' taboy sa kanya ng ina nya. She bit the insides of her mouth to control her emotions. She could feel her eyes sting. She blink the tears that is starting to form in her eyes. Pinisil nito ang kamay nya na hawak nito at nginitian sya.
''Sige po 'nay. Tawagin nyo po ako kung may kailangan po kayo.'' nang masiguradong kahit papano ay kumportable na ang nanay nya ay saka lamang sya umalis sa kwarto nito.
Vincent sigh ng makita ang message sa cellphone nya from his mom. Pinapapunta kasi sya nito sa bahay nila. Alam nyang sesermonan na naman sya nito dahil di sya nagpaalam dito ng magpunta syang cebu for his assignment. Sa trabaho kasi nya bilang NBI agent ay di maiiwasang kailangan nyang maglaho kapag may inaassign sa kanilang investagation. He cuts whatever ties he have to his family kapag naguundercover sya. Di sya nagpaparamdam. Mahirap ng mapasama ang pamilya nya.
He undress himself at tumuloy sa banyo. Kailangan nyang magmukhang tao kapag kaharap nya mamaya ang pamilya nya. He needs to shave his bearded face. Nangmatapos makaligo at magbihis ay tinungo nya ang kanyang kotse at pinaandar ito. He just hope na wala doon ang ama nya. He never got along with him. Mula ng mas piliin nya ang maging NBI kesa hawakan ang isa sa kanilang mga kompanya ay lagi inaaway na sya nito. He thinks his family think of him as the black sheep of the family.
Bumusina sya sa kanilang mansion ng makarating sya. Automatic naman ngbukas nag gate nila ng makilala nito ang kotse nya.
''Wheres mom?'' tanong nya sa isa nilang kasambahay.
''Nasa studyroom po sir.''
Tinungo nya ang study room nila. Nagulat pa sya ng makitang kumpleto ang pamliya. Pati ang family Dr nila ay nandon. Mukhang isang seryosong usapan ang magaganap ngayon. Nilibot nya ang paningin at hinanap ang ina. He saw a thin woman. Nagulat sya sa itsura ng ina. Gone is the youthful beauty that his mom possess. Mukha itong may sakit. Pero mababakas pa rin sa hapis nitong mukha ang sophistication.
''Mom? What happened?'' He kissed his moms cheeck.
'' Kung sana nandito ka di ka magtatanong.'' his father said while glaring at him. Di nya ito pinansin.
''I was in cebu for an assignment. I had to stay there for quite a while.'' sabi nya na sa nanay nya nakatingin. Pssst..saway ng nanay nya sa kanila.
''Please lets not argue. I don't wanna go na puro away ang baon ko.'' nakangiting sagot ni Donya Hermisya. Naguguluhang napatingin sya sa mga tao sa loob ng study room.
'' Please explain to my youngest son what is going on Dr Garcia.''
''Your mom have a condition. A certain type of cancer.'' sabi ng matandang doktor. Parang binomba ang utak ni Vincent. He loves his mom so much na kaya nyang ipagpalit ang buhay nya para dito.
''You can't be serious. You kidding me,right?!'' tumaas na ang bosses nya.
''I wish I am son.'' wika ng doktor. He had been a doktor to his family for as long as he can remember. Parang membro na ito ng pamilya.
''Mom, lets go to the states. Their medicine are more advance their. You can get better. You have to get better.'' wika nya. Para na syang maiiayak.
''Son, ayokong sayangin ang nalalabing mga buwan o taon ng buhay ko na puro byahe o doktor ang kasama. I want to spend whatever remaining time I have with my family.'' wika nito sabay haplos sa mukha nya.
''Your mom only have about two years to live.''
''No that can't be! You have to do something! May chemo naman at operation. Why can't you do it!'' di nya maiwasang bulyawan ang doktor.
''Vicenti!'' saway ng tatay nya.
''Unfortunately we can't do a surgery on her. Her body does not gurantee a recovery dahil sa edad nya. All we can do is give her an oral chemo. We are furtunate though that di mabagal ang kalat ng cancer sa katawan ng mama mo.'' mahinahong paliwanag nito. Vincent could not believe that this is happening to his family, to his mom. Niyakap nya ito ng mahigpit.
''I want to speak to my sons alone please.'' wika ng matandang babae. Isa-isang nagsilabasan ang mga taong kasama nila. Pati ang ama nila.
''Sons, I want you to listen to me.'' mataman nila itong tiningnan na magkapatid.
''What iam about to say might sound selfish. But please remeber na hindi ko kailan man hingi ang kalayaan nyong magkapatid. I let the two of you decide kung anong daan ang tatahakin ninyo. Lalo kana Vecinte. Alam ninyo na mabilis lumipas ang panahon. Wala akong mahihiling pa sana kung meron lamang sana akong apo.'' kinakabahan na di mawari ni Vicent ang pinagsasabi ng kanyang ina.
''Gusto ko sanang bago man lang ako pumanaw ay makita ko sana ang aking mga apo sa inyo.'' pagpapatuloy nito.
''Were working on it mom.'' wika ng kanyang kuya Allan. Kasal ito sa kanyang bayaw ng halos limang taon na ngunit wala pa rin itogn supling.
''Mom you know that do not have a wife, right.'' sabi naman ni Vincent.
''I don't need you to have a wife Vincent. What I need from you is a grandchild.''
Kahit nagulat sya sa sinabi ng ina ay di nya ito ipinahalata. Alam kasi nilang magkapatid kung gaano nito kagusto ang magkaroon na ng sariling mga apo. His mom loves children very much. Kabaliktaran ito ng ama nya.
''Pagisipan sana ninyo ng maigi ang aking hiling. Lalo kana Vincent. Allan, you just keep on trying son. I'm sorry kung isa akong selfish na ina.'' malamlam ang mga matang nakatingin ito sa kapatid nya.
''Mom, just rest and don't worry.'' hinagkan niya ito sa pisngi sabay akay papuntang kwarto nito para makapagpahinga. Hinagkan pa muna nya ito sa pisngi bago lumabas ng kwarto.
''I need to talk to you, Vincent.'' wika ng kuya nya. Sa may veranda sila ngusap ng magkapatid kung saan malayo sila sa earshot ng mga tao.
''I can't give mom a grandchild. My wife and I gave up with the thought of having a child. We've done everything we can. Pati nga gamot na binebenta sa quiapo ay pinatulan na nmin. pero wala pa rin. I don't wanna pressure my wife anymore. I love mom but things like this is out of our control. Ipinagpasa Dios na lamang naming magasawa ito. Ikaw nalang ang tanging pagasa ng mommy Vincent.'' wika ng kuya nya. Kitangkita sa mga mata nito ang unspoken pain and disappointment. Hindi nya maiwasang maawa dito.
''Don't worry about it bro. Wag mo na ring banggitin sa asawa mo ito.'' sabi nya.
''Salamat.'' wika nito. Tiningnan lamang ni Vincent ang laylay na balikat ng kanyang kuya habang papalayo ito. Kailangan nyang umuwi at magisip. He loves his mother so much. But he don't know kung kaya ba nya ang responsibility ng isang ama. Napapabuntong hininga sya sa problemang hinaharap.
I guess i need to talk to Cloe.
*** Chapter 2 is up next ***