‘Wij hebben niks gevonden. En jullie?’ vroeg meneer de Groot. We schudden allemaal onze hoofd. Het was precies 4 uur en we waren zoals afgesproken bij de fontein. ‘Dat gaat lekker. Echt helemaal niets van vrienden gehoord? Heeft niemand wat gezien?’ de stem van meneer de Groot klonk echt hopeloos. Het leek alsof hij ten einde raad was. ‘Nee. Iedereen geeft hetzelfde antwoord. Ze was geweldig, je kon je geen betere vriendin wensen, blablabla.’
Ik voelde dat iemand ons aanstaarde. Ik draaide me om en zag Ryan. Ryan! Nooit gedacht dat ik ooit naar hem toe zou gaan om te praten over zijn toverkracht, maar a alles wat er gebeurd is twijfel ik er niet meer in. ‘Ik denk dat we iemand zijn vergeten.’ Iedereen keek naar waar ik keek. Ze keken me verbaasd aan. ‘Korte samenvatting. Dat is Ryan. Al het hele jaar probeerde hij me ervan te overtuigen dat hij een tovenaar is en dat ik ook speciale krachten heb. Over dat laatste had hij gelijk. Misschien weet hij meer over Claire.’ Mijn blik gleed naar meneer de Groot. Zijn mening is het belangrijkst. ‘Nou, waar wachten we dan nog op. Snel die jongen overhoren.’
‘Hey Ryan.’ Zei ik toen ik in zijn richting liep. Toen hij zag dat ik het was met een hele groep maakte zijn lach plaats voor een uitdrukkingsloos gezicht. ‘Hey Tessa. Ik dacht dat je naar een andere school ging?’ hij keek verdacht naar de groep. ‘Ik ben hier alleen om even met je te praten.’ Ik nam nog een stap dichterbij. ‘Toevallig. Ik moet je namelijk ook even spreken.’ Hij keek naar de groep. ‘Onder vier ogen.’ Dylan wou protesteren maar ik keek naar hem met een blik van – doe normaal het komt goed.
Ik liep samen met Ryan een stukje door het schoolplein. De school had een soort van tuin waar je kon zitten en rustig kon praten met je vrienden zonder gestoord te worden door docenten en anderen. We gingen zitten op een bankje
‘Ben je helemaal gek geworden! Weet je wel wat voor mensen dat zijn! Ze zijn gevaarlijk! Ik weet dat je jezelf kan beschermen, jij hebt ook krachten. Maar tegen zoveel mensen kun je je echt niet beschermen.’ Hij keek oprecht bezorgd, hij meende het ook echt. Hoe vaak ik hem ook uitlachte, toen hij zei dat ik een speciale kracht had. Of dat hij zei dat hij een tovenaar was. Hij maakte zich alsnog zorgen om me. Ryan gaf om me.
‘Ik weet dat je me weer niet zult geloven. Dat je weer lachend weg zult lopen. Dus dit is de laatste keer dat ik je ooit zal lastig vallen. Dat ik je ooit zal proberen te overtuigen van de magie.’ Op de een of andere manier keek hij verdrietig. Alsof ik hem heb verraden.
‘Luister, Ryan. Ik geloof je.’ Hij keek me met ongeloof aan. ‘Er is zoveel gebeurd in de laatste paar dagen. Het is een lang verhaal, dat komt later. Het enige wat nu nog van belang is, is dat Claire mogelijk in gevaar is. Sinds jij ook van deze wereld afweet, vroegen wij ons af of jij iets van de verdwijning van Claire afweet.’ Nu keek hij droevig. ‘Ik ben blij dat je me eindelijk gelooft. En ik weet wat er met Claire is gebeurd, nou ja, soort van.’
Mijn ogen werden groot. Ik sprong van het bankje af en sprong in de lucht. ‘Ik zou niet te vroeg juichen als ik jou was. Het is niet echt een prettig verhaal.’ Ik stopte met springen en keek hem zonder enige uitdrukking aan. ‘Het is een lang verhaal, misschien moetje even gaan zitten.’ Ik deed wat hij zei en wachtte totdat hij begon met zijn verhaal.
‘Toen jij eenmaal weg was, merkte ik dat de sfeer anders werd. Het was op de een of andere manier duister geworden. Mensen werden agressiever en gingen schelden. Claire kwam naar me toe en vroeg of ik dat ook merkte. Ze zei ook dat ze zich onveilig voelde, alsof ze werd bekeken.
De volgende dag op school kwam ze rennend naar me toe. Ze werd steeds banger om alleen naar lokalen te lopen of over straat. Ze voelde zich bekeken en voelde dat donkere geesten haar ziel aanraakten. Toen ze dat allemaal tegen me zei klonk het alsof ze high was. Maar nu, nu voel ik me zwaar klote. Ze kwam naar me toe voor hulp en wat deed ik? Ik negeerde haar. Ik dacht dat ze verdrietig was omdat jij weg was - sinds jij haar beste vriendin was. Maar nu ik erover nadenk, klink het allemaal logisch.
Ik wist dat er ook wat speciaals aan haar was, maar ik kon mijn vinger er niet op leggen. Ze had een bepaalde aura die niet veel mensen hebben. Het was net alsof jij haar beschermengel was. Toen jij er nog was, zag je haar aura amper. En toen je weg ging, BAM, mega aura.’ Hij begroef zijn gezicht in zijn handen en begon te snikken.
‘Het spijt me zo, Tessa. Ik had haar moeten beschermen, maar ik faalde. Kun je het me vergeven?’ Hij keek me met een betraand gezicht aan. Het leek net op een gezicht van een klein kind dat zijn ouders kwijt is geraakt in het winkelcentrum.
‘Ik vergeef het je.’ Zijn hoofd schoot omhoog. ‘Echt waar?’ zijn stem klonk vol ongeloof, alsof ik een grap met hem uithaalde. ‘Ja, zolang je me een ding belooft.’ ‘Zeg maar, niets is te veel gevraagd.’ Ik keek hem heel serieus aan. Een blik die ik niet vaak gebruikte. Mensen zeiden dat deze blik soms angstaanjagend kon zijn. Vooral nu ik voor hem ben gaan staan. Het was een mix tussen boosheid en serieusheid in. ‘Beloof me, dat je ons zult helpen. Dat je ons alles zult vertellen wat je weet.’ Ik keek hem recht in de ogen aan. ‘Ik beloof het.’
Hij stond ook op en keek mij ook serieus aan. ‘Ik meende het toen ik zei dat je moet oppassen voor die groep. Vooral voor de rooie en dat blondje. Ze hebben een nieuw al te best aura.’ Alles wat hij tot nu toe over mij heeft gezegd klopte. Dus deze waarschuwing nam ik serieus. ‘Zal ik doen.’
‘Daar zijn jullie! En nog enige informatie?’ meneer de Groot keek ons met hoop aan. ‘Heel veel zelfs.’ Antwoorde ik. Ik zag dat Dylan mij aankeek. Ik lachte zwakjes naar hem en liep naar meneer de Groot. ‘Alles wat hij over mij heeft gezegd klopt. Hij vertelde net wat over de tijd toen ik hier niet meer was. Ik denk dat mevrouw Georgina dit ook moet horen. Ik geloof hem. Maar ik weet niet of jullie dat zullen doen.’ Ik keek weer met mijn serieuze blik. ‘Laten we hem dan maar meenemen naar het huis van Angelica en Timo. We zullen dan zien of hij de waarheid spreekt of niet.’ Antwoorde hij. Danique stapte naar voren.
‘Wow, wow, wow, wow. Wacht eens even. Dus u wilt hem gewoon meenemen naar onze veilige plek? Wat nou als hij een leugenaar is en ons later gaat bedriegen. Daar zitten we niet op te wachten he. Iemand die onze tijd verdoet.’ Zie wierp Ryan een vieze blik. ‘En hoe kunnen we haar nou weer vertrouwen. Wie kent haar nou? Ze is nieuw en naïef. Ze gelooft vast nog in sprookjes die mama haar voor het slapen vertelt.’ Dat laatste zei ze op een baby stemmetje. ‘Dus meneer, wilt u alles op het spel zetten. Omdat iemand hier zo stom genoeg is om zo naïef te zijn.’ Ze keek hem met een zelfvoldaan lachje aan.
‘En wat nou als hij de waarheid spreekt.’ Dean die begon ook mee te doen aan de discussie. ‘We hebben helemaal niets tot nu toe. En als we zo door gaan hebben we na 3 dagen nog niets. We hebben alleen 3 dagen mensen. En 1 dag is al bijna voorbij. De tijd tikt voorbij. We moeten snel werken, anders zijn we te laat. Wie weet wat de gevolgen zijn? Het kan catastrofaal zijn. Of het is niet al te erg. Ik zeg dat we een risico moeten nemen en hem gewoon mee moeten nemen.’ Ik keek hem dankbaar aan. Iedereen stemde mee. Danique keek mij nog steeds met een vieze blik aan.
‘Best, neem hem maar mee. Maar als hij dit allemaal verpest, heb het lef niet om mij de schuld te geven.’ Ze sloeg haar armen over elkaar en wachtte op het antwoord van meneer de Groot en Dylan. Ze waren in overleg. ‘Wij zijn het eens met Dean. We moeten actie ondernemen. Met niets doen bereiken we niets.’ Danique’s blik werd nu echt eng.
‘Maar meneer Waterdorp. Snapt u het dan niet. Hij kan de hele opdracht in gevaar brengen!.’ Ze was naar hem toe gelopen, deed haar rechterhand op zijn borst. Ze keek met verleidelijk aan terwijl ze met haar linkerhand met haar haar aan het spelen was. Dylan deed een stap achteruit. ‘Danique, begrijp het nou. Als we hem hier gewoon laten lopen we veel informatie mis. En als er iets mis gaat kunnen we nog altijd ergens anders onderdak zoeken.’ Ze stampte met haar voeten op de grond en liep als een klein kind weg. Ik hield mijn lach met moeite in. Als ze dacht dat ze cute was als ze zo deed, dan had ze het goed mis. Het zag er echt belachelijk uit.
‘Goed, ik zeg dat we morgen maar het huis van Claire gaan onderzoeken. Laten we nu maar naar huis gaan. Het wordt al donker.’ Ik keek nog een laatste keer om me heen voordat we weg gingen. De plek waar ik allerlei gekke momenten met Claire en andere vrienden heb doorgebracht. Er kwam een lach op mijn gezicht. Dat was in de tijd toen alles nog simpel was. Nou ja, simpel, simpeler. ‘Hey Tessa, kom je nog?’ riep Ella. ‘Ik kom eraan!’ Ik was zo in mijn gedachtes dat ik niet eens merkte dat ze al groot stuk waren gaan lopen. Ik rende naar ze toe.
Toen ik eenmaal in de auto zat keek ik uit het raam. Goodbye memories.
‘Dus als ik het goed begrijp, heb je al twee nachtmerries gehad met dezelfde oude vrouw erin?’ vroeg mevrouw Georgina. Dylan en ik hebben haar alles vertelt tot nu toe, inclusief over Ryan. ‘Jup’ Ze keek me aandachtig aan. ‘Ik had al zo’n gevoel’ mompelde ze. ‘Wat bedoelt u met ‘’zo’n gevoel’’’ vroeg ik.
‘Ik wist dat jij speciaal was. Ik dacht dat jij een necromancer was, maar ik had het mis. Jij bent de Boodschapper. De enige connectie op aarde tussen God en Lucifer. Jij bent de enige die met beide kan communiceren. Vroeger vertelden veel mensen verhalen over de Boodschapper, dat die overleden was en dat de nieuwe Boodschapper geboren zal worden. Op de 16de verjaardag van de Boodschapper, zal ze worden ingewijd. Dan kunnen God en Lucifer vreedzaam met elkaar communiceren.’ Ze keek bedroefd naar me. ‘Maar wat houdt dat nou precies voor mij in.’
‘De verhalen gaan over de Boodschapper. Het enige communicatiemiddel tussen God en Lucifer zoals je weet. God hield niet van oorlog. Lucifer wel, maar die werd er moe van om maar steeds oorlog te voeren. Dus hebben ze de Boodschapper ‘’gemaakt’’. De ideale manier om met elkaar te communiceren.’
‘Ja dat snap ik nu wel. Maar wat houdt dat precies in, een boodschapper zijn? Ik weet nu echt wel dat ik een communicatiemiddel ben. Wat houdt de inwijding in? ‘ Ze keek me droevig aan.
‘Ik weet niet precies wat dat inhoudt. Maar volgens de verhalen is de inwijding nodig om de connectie tussen de Hemel en Hel perfect te maken. Zodat als ze elkaar willen spreken dat ze je makkelijk kunnen bereiken. Om die connectie perfect te maken moet de Boodschapper een ziel zijn.’ Tranen sprongen in mijn ogen. ‘U bedoelt toch niet.’
‘Het spijt me kind. Je wordt vermoord.’
____________________________________________________________
DUNDUNDUUUUN.
well, that's chapter ten. Ik denk dat dit de laatste update voor deze week is. Vrijdag is het slachtfeest, zaterdag is mijn zusje jarig en zondag moet ik werken. En dan maandag weer school whoepdiedoo --' En dan ook lekker 5 toetsen die week *duin omhoog*
anywaay,
I was thinking about a halloween special. That would make it so badass.
VoteComment&enjoy the autumn holiday as long as you can. It's almost over ='(
xx Aida