Dlaczego wmawiasz sobie, że jesteś beznadziejny?
Czujesz się jak życiowy nieudacznik.
Z radosnej istoty, zadowolonej z życia zmieniłeś się w zamkniętego w sobie introwertyka.
Wszyscy cię znienawidzili.
Lecz człowieku to nie twoja wina.
To oni cię zniszczyli.
Każda obelga z ich ust była dla Ciebie jak cios prosto w serce.
Każde wskazanie palcem, kpiący uśmiech.
Wiem, że masz już dość.
Mimo tego starasz się podnieść.
Choć trochę uwierzyć w siebie.
Lecz oni znów stają na twojej drodze.
Chciałbyś się od tego uwolnić.
Uciec od szarej, przytłaczającej rzeczywistości.
Nawet jeśli masz szansę się im postawić,
Nie potrafisz jej wykorzystać.
Czujesz wewnętrzne obawy, że tylko pogorszysz sytuację,
Ale nie możesz przy nich płakać.
Nie chcesz wyjść na słabego, prawda?
To dlatego nosisz maskę obojętności.
Wiedz jednak, iż nic Ci nie pomoże.
W tym świecie musisz radzić sobie sam.
Na tym polega ta gra:
Pojaw się, przetrwaj jak najdłużej i zniknij.
Ta środkowa jest najtrudniejsza.
Społeczeństwo to twoi sojusznicy, ale nie raz też wrogowie.
Po czasie jednak wiesz, że znalezienie osoby godnej zaufania jest niemal niemożliwe,
Lecz musisz grać dalej.
Postaw karty na stół.
Choć jesteś jedną z miliardów jednostek,
Potrafisz zmienić tak wiele.
Wmawiasz sobie, że innych obchodzi twój los,
Ale sam dobrze znasz prawdę.
Ten świat jest bez wyrazu,
tak jak ty jesteś tylko
szarą postacią spośród wielu takich samych.
W tej grze ile ludzi, tyle zawiści,
bo żyjemy w świecie pełnym nienawiści.
~ the world of hate ~