Irene's POV:
Πηγαινα με τον David σπιτι, αλλα σκεφτομουνα ολα οσα συνεβησαν. Το γεγονος οτι ο Harry το πρωι μου ευχοταν "καλη επιτυχια" χαμογελωντας και μετα με ξαναειρωνευτηκε, με εκνευρισε και με απογοητευσε αρκετα.
Γιατι με απογοητευσε? Περιμενα στα αληθεια να αλλαξει τη σταση του απεναντι μου?
Ισως, ειμαι τοσο ανοητη που οντως περιμενα να αλλαξει συμπεριφορα. Ειμαι τοσο νευριασμενη μαζι του, που δε θελω να δω και να μιλησω σε κανεναν.
"Θελω απλα να παω στο δωματιο μου και να κλαψω". μουρμουρισα ασυνειδητα, απλα για να τα ακουσω εγω η ιδια. Τι? Να κλαψω? Γιατι?
Για να λεμε την αληθεια, για μια στιγμη πιστεψα οτι μπορω να γινω φιλη με τον Harry. Πιστεψα οτι θα μπορουσαμε να συννενοηθουμε, χωρις να με ειρωνευεται. Ισως, αυτος ειναι ο λογος που αισθανομαι ετσι τωρα.
"Irene? Irene?" η φωνη του David με "ξυπνησε" απο τις πολυπλοκες σκεψεις μου.
"Τι εγινε?" ρωτησα χαμηλοφωνα, κοιτωντας τον με τα ματια μου ορθανοιχτα.
"Θελεις να διαβασουμε μαζι?" προτεινε.
"Οχι, David, πρεπει να διαβασω και για το φροντιστηριο!" ειπα ψεματα. Ελπιζω να μην επιμεινει. Δεν εχω καμια ορεξη!
"Α, ok!" για καλη μου τυχη, συμφωνησε. Λιγα λεπτα αργοτερα, ο David με αποχαιρετησε με ενα φιλι και εγω μπηκα στο σπιτι μου.
"Καλως ηρθες!" μου ειπε η μαμα μου χαμογελωντας, μολις καταλαβε οτι γυρισα απο το σχολειο.
"Γεια!" απαντησα απλα, χαμογελωντας οσο πιο πολυ μπορω. Τωρα αληθεια, στεναχωριεμαι τοσο πολυ για τον τροπο που μου φερεται καθημερινα ο Harry? Και αν ναι, γιατι με πειραξε τοσο πολυ τωρα και οχι τα προηγουμενα χρονια? Ισως, γιατι εγινε για ενα δευτερολεπτο της ζωης του καλος και ευγενικος.
"Ολα καλα?" με ρωτησε η μαμα μου χαμογελωντας και εγω εγνεψα. Ελπιζω να πειστηκε. Πηγα σχεδον τρεχοντας στο δωματιο μου και κλειδωσα την πορτα. Καθισα στο κρεβατι μου και για καποιο ανεξηγητο λογο αρχισα να κλαιω με λυγμους.
Hi! Ελπιζω να σας αρεσε το παρτ. Thank you for keep voting! I love you!