Çocuk yaşta çocukluğunu, genç yaşta duygularını kaybetmiş ve ileri yaşlarda ne kaybedeceğini umursamayan bir adam olmuştum.
"Yalnızlığın deminde yine hasretim.
Bir sokulsam şöyle bir kadının kollarına,
Özlemim titremeyecek aslında.
Ne var ki şu hasretin adı soğukta kalmasa?"
Havalarındaydım tam da. Aşka hasrettim sanki. Aldığım onlarca yaradan sonra, iyi kadınları aradan ayıklar, duygusuz, güven vermeyen ve cinselliğe eğilimli olanları görür, onları seçerdim. Çünkü ne verecek güvenim kalmıştı, ne de sevecek saflığım. Hepsi birer birer yok olmuştu yirmidört yaşımda. Onu gördüğümde tanımıyordum ama arada sırada izliyordum ve onun bundan haberi yoktu. O sıralar adını bile bilmiyordum ama yüzündeki bir şey, farklı bir şey, tarif edemiyordum ve giderek daha fazla ilgimi çekiyordu. Yapılacaklar listeme bile girmişti hatta onu izlemek. Bir tekstil firmasının atölyesinde çalışıyorduk ikimiz de. Konuşmak da istedim onunla, ama bunu yapacak umut belirtisini hala bulamamıştım kendimde. Sevdikleri tarafından yaralanmış, aldatılmış ve inciltilmiş bir insan, nasıl olurda güvenebilirdi yeniden?
Günler çok geçmemişti ki, onu tekrar gördüm bir çay molasında. Bir adım atmak istedim ve ona yakın bir yer seçtim kendime. Sohbet etmek için sabırsızlanıyordum. Yavaş yavaş sohbete dahil olmaya çalıştım ve farkettim ki dakikalar sonra beraber kahkaha atmaya, birbirimize espriler, şakalar yapmaya başlamıştık. O gün eve gittiğimde farketmiştim bana olanları ve kendime sorular sorup cevaplıyordum...
"Neden göğsümdeki bu et parçası bu kadar hızlı çarpıyor?
Heyecan yapmış olsa gerek.
Ya da kısaca;
Aldığım bir nefes,
O mu kokuyordu göz kapaklarımın gecesinde?
Ya da sen, göz bebeğim?
Neden matem etmiyorsun ki bu güzelliğe?
Yoksa bu dalıp gitmeler,
Bakışlarla mı okşamaktı ten rengini?
Sütun bacaklarının kalçasıyla olan uyumu,
Belindeki kavisi mi anlatıyordu bana?
Yoksa, avuç içi göğüsleri, gözlerime mi yansımıştı?
Boynu mu sesleniyordu dudaklarıma?"
Tenindeki ay rengi, parmak uçalarımı okşamıştı sanki... "