'Bedankt voor de lift' mompel ik waarnaar ik de auto uitstap. Kyle knikt alleen even en rijdt dan met hoge snelheid weg.
Ik zucht even. Dit is het dan. Mijn nieuwe school. Alle appeltaarten..hoe ga ik dit overleven..
Zoekend kijk ik het kleine plein rond. Na even kijken zie ik Layla en Anouk staan. Ik slaak een zucht van verlichting en stap op hen af. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.
Voordat ik het weet struikel ik over iemands voeten en kom ik met een klap op de harde tegels terecht. Het halve plein staart nu mijn kant op.
Fijn. Dat moest mij weer gebeuren op mijn allereerste schooldag.
'Gaat het?' hoor ik iemand achter me zeggen. Verschrikt kijk ik om. Achter me staat een jongen met blond, rossig haar en een vriendelijke glimlach.
'Ik uhh ja het gaat. Uhh ik wilde de tegels gewoon wat beter uhh bekijken. Kijk er zit een stofje op. Dat zou toch niet mogen uhh..' mompel ik. Ughhh ik ga altijd onzin uitkramen als ik in een vervelende situatie zit.
De jongen lacht even en steekt zijn hand uit. Ik pak hem aan en hij trekt me zonder moeite omhoog. Wat is hij sterk..
'Ik ben Stef, ook nieuw op school' zegt hij met een grijns.
'Hoe weet je dat ik nieuw ben' zeg ik verontwaardigd.
'Dat is niet zo moeilijk, maar wat is jou naam?' vraagt hij nieuwsgierig.
Voordat ik kan antwoorden word ik meegetrokken door een proestende Anouk. Haar lach schalt over het hele schoolplein. Ze trekt me mee naar Layla die ook al aan het lachen is. Wat een geweldige vriendinnen heb ik toch. Voel de sarcasme.
'Hahaha je liep en je hahaha viel en toen hij en jij en tegels en hahahaha' giert Anouk het uit. Boos kijk ik haar aan. Pff Oreogod ik vraag u bij deze plechtig om iedereen deze ochtend te laten vergeten.
'Kom, we moeten naar binnen voor de klassenindeling' zegt Layla een beetje gestrest. Meteen loopt ze aan en -een nog steeds lachende- Anouk en ik volgen haar.
We komen binnen in een enorme hal. Even kijken we rond en zien een mevrouw op wat tafels staan. Ze ziet er niet uit. Een rokje met een panty.. een jasje en haar haar in een knotje. Deze belachelijke outfit maakt dat Anouk nog harder moet lachen.
De vrouw merkt het op en kijkt Anouk met een vernietigende blik aan. Anouk stopt abrupt met lachen. Dit zorgt er dan weer voor dat Layla moet lachen.
Ik zucht. Hoe moet ik deze dag overleven?
'Stilte! Stilte! Geweldig. Oke welkom op het Roodburg college. Ik vind het geweldig dat jullie er allemaal zijn. Ook vind ik het fijn dat de meeste-' haar blik blijft even hangen bij Anouk '- zich tot nu toe netjes gedragen hebben. Ik ben jullie directrice en tevens Frans lerares. Maar genoeg gepraat. Ik zal de eerste klas oplezen'
En toen begon ze met lezen. Telkens als er een klas werd opgenoemt verdwenen de genoemde kinderen. Ze liepen namelijk achter hun aangewezen mentor aan. Anouk zat meteen in de eerste klas waar Layla en ik niet inzaten.
Na elke klas werd ik steeds banger. Ik hoopte vurig dat ik bij Layla was ingedeeld.
'Kol Driessen, Layla Verhoef. Jullie zitten in klas 8B, loop maar achter mevrouw Dorman aan'
En daar ging Layla... me helemaal alleen achterlatend.
Uiteindelijk werd ik bij de laatste klas opgenoemt. Maar toen ik zag wie mijn mentor was kreeg ik een hartverzakking. Niet zij!