LALICE MONTECARLOS
Kung hindi rin lang ikaw ang dahilan
Pipilitin ba ang puso kong hindi na masaktan?
Umuwi na kami at sumakay sa sasakyan niya. Tahimik lang sa loob at walang umiimik. Madaming tumatakbo sa isip ko pero ni isa wala akong masabi.
"Lali, okay ka lang?"
Tang ina Khalil. Kung ikaw kaya saksakin ko sa puso tapos tanungin ko kung okay ka lang?
Ang talino mo sana kaso ang bobo mo. Gosh.
"Hmm yeah." Tipid kong sagot.
Nang makarating sa bahay namin ay bumontong hininga muna ako. Lumabas siya para pagbuksan ako ng pinto. Lumabas ako at sumandal siya sa sasakyan niya habang ako ay nakatitig lang sakanya.
Di ko alam anong gagawin.
Kung hindi ikaw ay hindi nalang
Pipilitin pang umasa para sa'ting dalawa
"S-so, is this goodbye?" Tanong niya.
Wala na, tumutulo na naman ang luha ko. Damnit Khalil! Why do you have to leave me?
Giniginaw at hindi makagalaw
"H-hey don't cry Lali." Putang ina naman talaga! Kanina ka pa! Iniwan mo ako't lahat lahat tapos pagbabawalan mo akong umiyak?!
Wala akong nagawa kundi ang pumunta sakanya at yakapin siya. Mahigpit ko siya niyakap at humagulgol.
"A-ayaw mo na ba talaga s-sakin Love? Iiwan mo na ba talaga ako?" Hagulgol ko sakanya.
Nahihirapan ang pusong pinipilit ay ikaw
Parang tinutusok ng maraming karayom yung puso ko at the moment. Mas lalong tinutusok kasi hindi man lang siya mag hug back.
"Lali nandito ako. Lali pwede mo akong tawagan kapag may problema ka. Lali, sana maintindihan mo."
Kung 'di rin tayo sa huli
Aawatin ang sarili na umibig pang muli
"Hind yan ang gusto ko Love, ang gusto ko akin ka pa rin. Akin lang..." mas lumakas ang pag iyak ko sa dibdib niya. Baon na baon ang mukha ko. Nakakapit ako sa likod niya as if he was my lifeline.
Naiinis ako kasi hindi siya nag hu-hug back kaya I held his two arms and tried to circle it to my back. Pero sadyang, goodbye talaga dahil bumibitaw ito at nasa side na niya.
Kung 'di rin tayo sa huli
Aawatin ba ang puso kong ibigin ka?
"Lali, I'm sorry..."
And napaka great timing kasi umaambon.
Kung hindi rin lang ikaw ang dahilan
Pipiliin bang umiwas ng hindi na masaktan
"I'm so sorry. I don't know what happened. After we fought nawala nalang ako ng gana. N-nawalan ako ng p-pagmamahal..."
"I'm so sorry Love kung nag-away man tayo. I promise di ko na uulitin. Kung ano man nagawa ko pls forgive me Love...*hik* please Love, please..."
Hindi ko parin maialis ang pagkayakap ko. Ayokong bumitaw. Not now.
Kung hindi ikaw ay sino pa ba
Ang luluha sa umaga para sa'ting dalawa
"Lali, I think you deserve someone better. Better than me.."
"Love, you are the best. T-the best thing that jas ever happened to me. P-pls...*hic* D-don't leave me like this.."
Bumibitaw dahil di makagalaw
Paano kapag ayaw 'kong bumitaw Khalil? Lalo nang lumalakas yung buhos ng ulan.
Pinipigilan ba ang puso mong ibang sinisigaw?
"Lali pasok ka na lumalakas na ul—."
"No! Dito ka lang!" Sigaw ko.
"Saglit lang—"
"No, wag muna, dito ka muna Love please? Please?" Akma kasing tinatanggal niya yung grip ko sakanya. No, di ko pa kaya, di pa talaga. Pwede 3 hours munang ganito? Pwede? 😭
Kung 'di rin tayo sa huli
Aawatin ang sarili na umibig pang muli
Naramdaman 'kong pag buntong hininga niya at sinuot sa akon yung cap niya kasi lumakas na ulan. Hanggang sa huling sandali, my health is what matters to him. And in that, I clung hope.
"Lali, ako rin naman, hindi ko kayang iwan ka. Pero I think this will be for the both of us. Let us take a rest Lali."
Kung 'di rin tayo sa huli
Aawatin ba ang puso kong ibigin ka?
"I'll only rest by your side Love..*hic*"
At this moment, I only could think of 2 things. 1: I could swallow my pride and beg him my knees. 2: I could loose him forever.
I'll risk. I'll take chances.
Bumibitaw dahil di makagalaw
Binitawan ko ang kamay ko sakanya at hinarap siya. Basang basa na buhok niya sa ulan. Why do he have to be so hot sa moment na ganito? Parang gusto ko siya e-uwi nalang saamin. 🥺
"L-love *hic* do you want me to beg?"
Pinipigilan ba ang puso mong ibang sinisigaw
"No, no, no!"
Lumayo ako sakanya kaonti. While still crying, I looked town on the wet hard floor on the road.
"Lali, what are you doing?!"
Kung 'di rin tayo sa huli
Aawatin ang sarili na umibig pang muli
I looked at him once more as I kneel to the ground slowly. Holding his legs for my dear life.
"Lali what the—-get up!!!!"
Di niya ako magawang matayo kasi nakakapit ako sa binti niya. "Love, p-please, I-I beg you.." My voice cracked up. All I know is that it's now or never. Lose it all.
Kung 'di rin tayo sa huli
Aawatin ba ang puso kong ibigin ka?
The pain on my knee is nothing compared to the pain in my heart. "I will do anything, p-please..*hic* don't leave me like this, please..."
"Lali—shit! Don't please, don't.."
"D-do you r-really want a l-life without...w-without m-me? Khalil?" Mas lalong lumakas ang boses ko.
Naliligaw at malayo ang tanaw
"Lali, I love you, mapa ngayon og bukas, I love you. I just want you to know that but now gusto ko m-munang hanapin sarili ko...."
"Lali I will always be right here.."
Tinignan ko yung mukha niya at nakapikit ito. Walang bakas ng luha. So di na niya talaga ako mahal ano?
"Lali stand up." So I did. I carefully stood up.
Pinipigilan na ang pusong pinipilit na ikaw
He cupped my face and wiped my tears. He looked at me with sincerity but I see no love. Sinungaling, you don't love me anymore.
"Lali, di naman ako lalayo, pwede mo naman akong tawagan or something kapag kailangan. It's just that magulo ang lahat and—"
Kung 'di rin tayo sa huli
Aawatin ang sarili na makita kang muli
"You need to find space." I coldy said. Ayoko na, tama na yun. Enough of crasing my pride and ego already. I've had enough of this drama. Ni hindi nga siya umiyak or tumulo man lang yung luha meant from the very start. Hindi niya ako mahal—minahal.
He caressed my cheeks. "I will always love you." I stared at hin blankly. Funny how fast my expressions changed because I am so tired. So tired of begging people to stay in my life. But this will be the last.
Kung 'di rin tayo sa huli
Aawatin ba ang puso kong ibigin ka
And for the very last time, he kissed my forehead and nagpakawala na isang mapaklang ngiti. Tang ina naman Lalice iwasan mo naman ang pagiging marupok mo kanit ngayon lang!
"Good bye, Lali." And in that moment. Napakalas na ng ulan na wala ng gamit yung cap na binigay niya sa akin.
Kung 'di rin tayo sa huli
Aawatin ang sarili na makita kang muli
Khalil—when he leaves me good byes or kapag hinahatid niya ako sa amin. He would always look back. He would always check if pumasok nako or what. He would always look back kahit anong mangyari.
He got into his car and started the engine. Mabagal niya itong pinatakbo at kahit malayo layo na siya, nakita kong tinigil niya yung sasakyan.
"Please look back love...please..."
Kung 'di rin tayo sa huli....
Pag lumingon ka. I'll fight for you. I'll fight this. I'll fight for us.
Nakita kong binaba niya yung window shield. But after a few second tumaas lang ito. At umandar ang sasakyan hanggang sa hindi ko na ito nakita.
He didn't look back.
Aawatin ba ang puso kong ibigin ka...
And that when it slapped me hard. He is now gone.
The love of my life is now gone.
Wala na.
Haha.
Yumuko ako ako at umupo. I wrapped my arms around my knees like a lost puppy. I am feeling the rain as it drops.
"Salamat ulan ha? Hindi ko na kasi kayang lumuha pa. Ikaw nalang umiyak para sa akin." Para akong tanga dito. Ayokong tumayo. Ayokong pumasok sa bahay. Dito lang ako.
Baka kasi bumalik siya.
I don't know how many minutes have passed. Nandito parin ako. I'll wait. I always do.
Habang nakapatong yung ulo ko sa aking tuhod ay naramdaman 'kong tila wala ng ulan. Wala nang bumbagsak na tubig sa ulo at katawan ko.
Sigh. Ilang minuto na ba akong nandito?
"Tumayo ka na jan miss. Hindi na iyon babalik."
Naalimpungatan ako sa nagsalita. Kaya dahan-dahan kong tinignan kung anong meron.
May lalaking nakamask at naka-glasses na nasa tabi ko. Hawak hawak nito ay isang pulang payong at pinapayongan ako nito. Naka itim ito and his coat is also black. Nakapamulsa ang isa niya kamay habang hawak niya sa isang kamay ang payong at nakatingin sa malayo.
"Who you?" Hindi ko masaydong maaninag mukha niya pero familliar yung boses niya. Hindi ko lang matandaan saan.
"Di na importante yun, and importante pumasok ka na kasi malakas na yung ulan. Iniwan ka na nga magkakasakit ka pa. Tsk tsk, double dead."
Aba gagu to ah? Hindi ko naman to kilala pero kung maka-asta parang Papa ko eh no. I don't talk to strangers!
Napaka-fc.
"Excuse me, do I know you?" Mataray kong sabi habang nakatingin parin sakanya.
"You do...you don't."
"Uhm excuse me ha? Kung kilala man kita, wala akong paki-alam sa mundo ngayon. Kaya kung pwede umalis ka na." Sigaw bago nag head down ulit sa tuhod ko. Umalis ka na koya bago kita ipa-tokhang jan!
"I won't. I don't leave people behind. I'm just going to stay here till you get inside."
Tang ina hindi naman sa ano ha pero natatakot ako. Hindi ko naman to kilala, tapos nakapayong. Tapos para siyang snatcher. Tapos taman nga naman siya baka mapano pa ako dito! Mamaya may sasakyan pala tong tao to tapos isakay ako tapos—wahh. Baka magkatotoo talaga kapag na ma double dead ako!
Dahil wala talaga akong balak magsalita at wala pa ako sa mood. Dahan dahan akong tumayo. Hinarap ko si Mr. Stranger habang siya ay nakatingin lang sa malayo. Harmless naman siguro siya?
"Staring is rude."
Nanlaki naman ang mata ko sa sinabi niya. Hayop ang kapal. I don't really have the energy para suklian siya ng reply kaya tinalikuran ko nalang siya at nagsimulang maglakad papunta sa gate ng bahay namin.
I was startled when he immediately held my hand. Ano bang pakulo ng isang to? Wag mo sabihing snatcher talaga to? Sisigaw na talaga a-ako!!!!
"W-wait. You can have this." At aktong binibigay niya yung payong na. Nagtaka naman ako sakanya at walang ginawa kaya kinuha niya kamay ko at pinahawak sakin yung payong niya kulay pula.
"Kuya hindi ka kidnapper? W-wala pa ako sa mood magpa kidnap nga-ngayon.." Out of the blue 'kong tanong. Mabuti na yung naninigurado lang. Hindi naman sa ano pero ang gaan gaan ng pakiramdam ko kay Mr. Stranger. Parang antagal na naming magkakilala.
Tsaka bat nya alam na iniwan ako?! Nakita niya iyon?!
He chuckled. "Hindi ako kidnapper pero kung pwede lang ay gusto kitang i-uwi sa amin." At natural na napalaglag yung panga ko.
"Biro lang, sige punta ka na sa loob. Alam kong masama na yung pakiramdam mo." At tumalikod na siya.
"H-Hoy teka sino ka ba? Taga dito ka ba? Lakas pa ng ulan, dumito ka muna sa amin." Hindi ko alam bakit nasabi ko yun. Ako na nga yung nasasaktan ako pa yung may ganang mag offer sakanya kahit pagod na pagod na ako eh no. Bait ko puta.
Eh kasi naman. Kusa nalang siyang dumating tapos pinayungan pa ako tapos binigay pa payong niya. Syempre may sense of hospitality ako kahit maganda ako no.
Walang sense.
"Hehe, wag na. Ang importante makapag-pahinga ka na. Magkikita pa naman tayo eh. Bye Laliceeeeeeeee..." sigaw niya habang umaatras ng mabilis at nag wave pa bago siya tumalikod at tumakbo ng mabilis sa malakas na ulan.
At shet? Kilala niya ako? Teka sino ba yun?
Bukas ko na aalahanin. Pagod ako ngayon. Pagod na pagod.
Pero hindi na ako magtataka. Ganda ko naman talaga.
Nakapasok na ako sa loob ng bahay at mabuti na lang at tulog na sina mama at papa. Only child naman ako kaya wala akong dapat ikabahala. Nakakalungkot din minsan kasi ako lang mag-isa. Wala akong mapagbuntongan ng sama ng loob. Lalong lalo na ngayon di ko alam anong gagawin.
Nakatulala lang ako sa kawalan. Tinignan ko pa yung cellphone. Baka sakali.
Nakakatuwa naman yung wallpaper ko.
Di muna ako matutulog. Baka sakali tumawag siya tapos di ko masagot.
Baka sakali na naman Lalice.
Baka sakali ay nagbago utak niya.
Pero wala eh.
Sigh.
Nagulat nalang ako ng bigla itong nag ring. Agad kong kinuha at binuksan kung sino ba yun. Sabi ko na nga Khalil di mo ko matitiis eh!
Roro Flat is calling you..
Ay gagu. Bestfriend ko lang pala. Rochelle Silverio. also known as 'Ro' ang bruha 'kong BFF na hanggang ngayon ay hopeless romantic kasi napaka-torpe. Hello? It's 2019? Baka hindi ka kumilos baka mamaya ma gangbang na crush mo eh.
Tang ina anong kailangan nito sa ganitong oras?! Pero sabagay papuntahin ko nalang siya dito.
"Hoy Ror—"
"Hoy tang inang noo ka! Okay ka lang jan? Papunta na ako jan! Order ka na pizza dali! Jan din ako matutolog wag ka ng umayaw!" Sigaw niya sa kabilang linya. Ang tinis talaga ng boses kahit sa cellphone!
"H-huh? Anong gagawin mo dito? Magkakalat ka lang!" Oo nga. Anong kailangan sakin ng bruha. Hindi nalang ako umayaw dahil sa tingin ko mukhang kailangan ko talaga siya ngayong gabi.
"Wag na madaming tanong! Sige na malapit na ako! Maya na tayo mag-usap at nag mamaneho ako baka mamaya ma disrasya pa ako at mabawasan pa magaganda sa mundo! Bye!" Ganda ka nga, ka namang dede bruha ka.
Makalipas ang 15 minutes ay may nag doorbell na sa baba. Bumaba ako kasi Sunday ngayon at wala yung mga Yaya namin. Grabi, pinuntahan niya talaga ako ha kahit umuulan! Mahal talaga ako ni loko!
Binuksan ko ang pinto at agad na bumungad sa akin ang naka-pajamang Rochelle. "HI BFF!!!!!!" Sabay hug and kiss sa pisnge ko.
"Ano bang meron?" Tanong ko sakanya. Tataka kasi ako sa biglaang sleepover nito. Di man lang ako nakahanda. Bahala sya, tutulog siya sa sahig. Maliit pa para sakin yung king-sized bed ko.
"Nag-aalala lang kasi ako sayo dahil sa nangyari. Ano okay ka lang ba?"
Nalilito naman ako. Anong nangyari? Tsaka hindi ako okay ngayon.
"Gaga, what do you mean?"
Niyakap niya naman ako ulit. Bat ba ang extra clingyi ni plat? Natutusok ako kapag niyayakap ako kasi buto buto yung hinaharap niya. Hehe.
"Okay lang Lali, iiyak mo lang..nandito lang ako. Hindi siya kawalan.." sabay caress niya sa likod ko.
Tama nga siya iiyak ko lang. Tama siya, kailangan ko siya ngayon. Hindi kawalan si Khal——
"TEKA UNA SA LAHAT BAKIT MO ALAM?!"