ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΠΟΣΟ ΜΟΥ ΕΛΕΙΨΕ ΑΥΤΟΟ.😍💕
«ΕΠΕΖΗΣΑ» ΚΑΙ ΗΡΘΑ ΣΕ ΕΣΑΣ ΠΟΥ ΜΕ ΠΕΡΙΜΕΝΑΤΕ!!😂😙💞
ΚΑΙ ΤΩΡΑΑΑ...ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΠΟΛΥΠΟΘΗΤΟ ΠΑΡΤΤΤΤ.😍💞
SOUND ONN.⤴️🎶
ΜΕΛΩΔΙΑ.
Για κάποιον ανεξήγητο λόγο,τα αυτιά μου βουίζουν.
Φωνές μου φωνάζουν από μακριά να κλείσω την πόρτα.Να μην την έχω άλλο ανοιχτή.
Η αναπνοή μου δεν λειτουργεί κανονικά.Την νιώθω να βαραίνει την ώρα που η καρδιά μου χτυπάει σε ακανόνιστους ρυθμούς.
Μπροστά μου..
Μπροστά στην κάσα αυτής της ξύλινης πόρτας μας,στέκεται αυτός.
Στηρίζει το χέρι του στο κούφωμα της πόρτας και με τα μάτια του με κοιτάζει κατάματα.
Το σώμα του μοιάζει αδύναμο.Σαν να μην μπορεί να το στηρίξει και μετά βίας στέκεται όρθιος.
Τα μάτια του όπως πάντα κατακόκκινα.Τώρα όμως αυτό το κόκκινο χρώμα είναι πιο έντονο.
Πού είναι αυτό το γαλάζιο που τόσο ερωτεύτηκα;
Λες και κάποιος γέμισε την θάλασσα των ματιών του με αίμα.
Μπροστά μου,λοιπόν.
Μπροστά μου στέκεται ο πρώτος μου έρωτας.
Ο Πάρης.
-«Π-Πάρη;»,τον ρώτησα με τρεμάμενη φωνή προσπαθώντας με δυσκολία να αρθρώσω λέξη από το σοκ.
Τύλιξα καλύτερα επάνω μου την ζακέτα που φορούσα όταν είχαμε βγει βόλτα με τα παιδιά μιας και με είχε πάρει ο ύπνος στον καναπέ και δεν είχα προλάβει να αλλάξω.
Ο Πάρης γέλασε.Όχι όμως με τον τρόπο που συνηθίζω να τον ακούω να γελάει.Όπως τότε ας πούμε που καθόμασταν κάτω από τα αστέρια και γελούσαμε ή τότε που ξαπλώναμε με τις ώρες στο κρεβάτι μου είτε στο δικό του λέγοντας αστεία και έπειτα μας έπαιρνε ο ύπνος ή καταλήγαμε για άλλη μια φορά να κάνουμε έρωτα.
Θεέ μου,τι σκέφτομαι τώρα;!
Όχι,όχι.Δεν γελούσε με αυτόν τον τρόπο.
Ήταν αρρωστημένο γέλιο.
-«Πόσο μου αρέσει να ακούω το όνομα μου από τα χείλη σου.»,έλεγε μέσα από τα γέλια του και έπεσε στην αγκαλιά μου.
Μύριζε περίεργα.Ο Πάρης με έσφιγγε από την μέση χώνοντας το κεφάλι του στο βαθούλωμα του λαιμού μου.
Μου έλειψε,ναι.Μου έλειψαν οι αγκαλιές του,τα φιλιά του,τα πάντα επάνω του.
Αλλά,όχι.Αυτός δεν είναι ο Πάρης.Κάτι δεν πάει καλά με αυτόν σήμερα.
-«Πάρη..»,προσπαθούσα να τον σπρώξω από επάνω μου και αυτός πετάχτηκε μακριά μου κλείνοντας την πόρτα του σπιτιού μου για να μην μένει ανοιχτή.Έπειτα,ξαναγύρισε προς το μέρος μου.
Στάθηκε λίγα βήματα μακριά μου κοιτώντας με από επάνω μέχρι κάτω.
Γέλασε ξανά.Πολύ δυνατά.
Έβαλε τα χέρια του μέσα στα μαλλιά του.
Τα ρουθούνια μου εισέπνευσαν κάτι καινούριο σε συνδιασμό με το γνωστό του άρωμα.
Αυτή η μυρωδιά..Μισό..Μην μου πεις ότι είναι..
-«Είσαι μεθυσμένος;»,τον ρώτησα σαστισμένη.
Πρώτη φορά τον έβλεπα σε αυτήν την κατάσταση.Δεν είχε τύχει να τον πετύχω έτσι.Και δεν ήθελα κιόλας.
Αλλά να πως τα φέρνουν οι καταστάσεις και τώρα έχω μπροστά μου έναν,παραπάνω από μεθυσμένο,Πάρη.
Αυτός ξανά γέλασε.
-«Ναι,είμαι.Αλλα εσένα τι σε νοιάζει;Νόμιζα έγινες άπλυτα κατανοητή ότι δεν νοιάζεσαι.»,είπε με ένα γελάκι.
Ξεφύσηξα.Φυσικα και θα ήταν μεθυσμένος.Ο Πάρης ποτέ δεν τα ξεφουρνίζει όλα έτσι.
-«Πάρη,εγώ..»,πήγα να του πω αλλά αυτός σήκωσε το χέρι του προς το μέρος μου κάνοντας μου νόημα να σωπάσω.
Έκλεισα το στόμα μου και άρχισα να βουρκώνω.Πρώτη φορά ο Πάρης μου φέρεται με αυτόν τον τρόπο.
-«Σκάσε πια.Δεν μπορώ να σε ακόυω άλλο.»,φώναξε δυνατά και έβαλε τα χέρια του στα αυτιά του.
Ένας λυγμός απελευθερώθηκε από το στόμα μου.Δεν θέλω να τον βλέπω έτσι.
Έσφιξε τα μάτια του κλείνοντας τα και τοποθέτησε τα χέρια του επάνω στα αυτιά του.
-«Γιατί μέθυσες;Κι αν πάθαινες κάτι;»,τον ρώτησα εμφανώς συγχυσμένη.
Πότε δεν ξέρεις τι θα μπορούσε να συμβεί..
Και τα παιδιά;Πώς τον άφησαν να καταναλώσει τόση μεγάλη ποσότητα αλκοόλ;
Ο Τόμι και ο Τζακ έχουν να μου δώσουν σίγουρα εξηγήσεις αύριο.
Αλλά προς το παρών αυτό που εχει σημασία είναι να γίνει καλά ο Πάρης.
Τις σκέψεις μου διέκοψε η μεταλλαγμένη αντίδραση του Πάρη,καθώς έβγαλε τα χέρια του από τα αυτιά του και γούρλωσε τα μάτια του.
-«Πόσο θράσος έχεις κοπέλα μου;Εσύ το προκάλεσες αυτό και τώρα θα με κατηγορήσεις που μέθυσα;Πόσες φορές θα πρέπει να σου ζητάω αυτήν την ίδια γαμημένη συγνώμη;ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΔΕΧΕΣΑΙ;»,φώναξε δυνατά και εγώ έκλεισα στιγμιαία τα μάτια μου.
Όταν τα άνοιξα,δάκρυα κυλούσαν από τα δικά του μάτια.
Πώς καταλήξαμε έτσι,γαμώτο;
Κινήθηκα προς τον πάγκο της κουζίνας έχοντας πλάτη τον Πάρη και προσπαθώντας να ηρεμήσω τον εαυτό μου.
Όταν γύρισα ξανά προς αυτόν,τον είδα να με έχει πλησιάσει κοιτώντας τον γεμάτο λευκά μάρμαρα τοίχο αριστερά του αλλά και το γυάλινο ποτήρι με το νερό μου,το οποίο βρισκόταν στο καθιστικό.
-«ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ!»,φώναξε και μεμιάς άρπαξε το γυάλινο ποτήρι που είχα επάνω στο τραπέζι του σαλονιού πετώντας το με δύναμη στον μαρμάρινο τοίχο δίπλα από την εξώπορτα και παράλληλα αριστερά του και στα δικά μου δεξιά.
Αναπήδησα από τον ήχο και γούρλωσα τα μάτια μου.
Ο Πάρης τράβηξε τα μαλλιά του και στηρίχτηκε στην πλέον κλεισμένη πόρτα,την οποία ο ίδιος είχε κλείσει προηγουμένως.
Δάγκωσε τα χείλη του και άρχισε να κλαίει βουβά στρέφοντας το κεφάλι του στο πάτωμα.
Το βλέμμα μου εστίασε στα σπασμένα γυαλιά στο πάτωμα και έπειτα τα μάτια μου ανέβηκαν από τα γυαλιά προς τον Πάρη.
Χτυπούσε νευρικά το πόδι του στο πάτωμα και άφησε μια πάρα πολύ βαθιά ανάσα να βγει έξω από το στόμα του.
-«Θ-θα τα μ-μαζέψω.»,πήγα να κάνω ένα βήμα να μαζέψω τα γυαλιά από το πάτωμα μιας και ένιωθα πολύ άβολα,αλλά αυτός με ένα σάλτο,σαν να του άναψαν τα λαμπάκια,με τράβηξε από το χέρι σπρώχνοντας με μακριά από τα γυαλιά.
-«Άστα!Μιλάμε,γαμώτο.Δεν μπορείς να φεύγεις την ώρα που μιλάμε.Τόσο δειλή είσαι;»,με ρώτησε ουρλιάζοντας.
«Ούτε στα μάτια δεν μπορείς να με κοιτάξεις..»,είπε ψιθυριστά σαν να απευθυνόταν στον εαυτό του και με το κεφάλι του στο πάτωμα.
-«ΠΑΡΗ,ΣΥΝΕΛΘΕ!»,του φώναξα εγώ αυτήν την φορά ταρακουνώντας τον από τους ώμους.
Τι τον έπιασε;Πρώτη φορά μου φέρεται έτσι.
-«Τι έχω κάνει για να τα αξίζω αυτά;ΤΙ;Γιατί με μισείς ακόμα;Σου ζήτησα τόσες φορές συγνώμη.Δεν μπορώ.Δεν..»,άρχισε να λέει κάνοντας ένα βήμα μακριά μου.
Τι θα γίνει;Πόσες φορές θα αλλάξει συμπεριφορά μέσα σε ένα μισάωρο που βρίσκεται εδώ;
Από τον θυμωμένο μετατρέπεται στον τρελό με το περίεργο γέλιο και από τον τρελό στον κατεστραμμένο που κλαίει και οδύρεται.
Δεν θα αντέξω για πολύ ακόμα να τον αντικρίζω σε αυτήν την κατάσταση.
Ο Πάρης έβαλε τα χέρια του μπροστά στα μάτια του και ξαφνικά βάρεσε τον τοίχο πάνω στον οποίο είχε πετάξει πριν λίγα λεπτά το γυάλινο ποτήρι.
-«ΜΗ!ΘΑ ΧΤΥΠΗΣΕΙΣ!»,του φώναξα ανήσυχη κάνοντας μερικά βήματα προς αυτόν όμως όταν αυτός άρχισε να γελάει,σταμάτησα στην θέση μου πριν καν προλάβω να τον πλησιάσω αρκετά.
Ίσα ίσα είχα κάνει μόλις τρία βήματα από την θέση μου προς αυτόν.
Γιατί γελάει;
Σούφρωσα τα φρύδια μου και ένιωθα τα δάκρυα στις άκρες των ματιών μου.
-«Μακάρι να χτυπούσα.Μάκαρι να πέθαινα.Κοίταξε πως σε έκανα.Σε έκανα να κλαις.Δεν μου αξίζει να ζω.»,ξεστόμισε χωρίς φόβο και δισταγμό με δάκρυα να κυλάνε από τα μάτια του.
«Είμαι ένας μαλάκας.Ένας μεγάλος μαλάκας.»,φώναξε σαν να θέλει να τον ακούσει όλη η γειτονιά συμπληρώνοντας τα λεγόμενά του προηγουμένως.
-«Δεν είσαι..»,πήγα να αρνηθώ,αλλά ξαφνικά σταμάτησα όταν τον είδα να εστιάζει το βλέμμα του κάπου πίσω μου.
Πριν προλάβω να γυρίσω,αυτός είχε ήδη πάει προς τον πάγκο της κουζίνας μας.
Όχι!
Άρπαξε το μαχαίρι που είχε αφήσει εκτεθειμένο η μητέρα μου επάνω σε αυτόν μιας και ο πατέρας μου μόλις την πήρε από το σπίτι για να φύγουν,η μαμά μου έκοβε την σαλάτα.
-«Μην τολμήσεις και κάνεις καμία βλακεία.»,τον προειδοποίησα κάνοντας σιγά σιγά βήματα προς το μέρος του.
Τα μάτια μου δάκρυσαν.Δεν θα τον αφήσω να το κάνει.Δεν υπάρχει περίπτωση.
-«Σε αγάπησα πολύ.Και ακόμα σε αγαπάω,Μελωδία.Αυτό θέλω να ξέρεις.»,μου είπε βάζοντας το μαχαίρι στην κοιλιά του με την κοφτερή του μύτη να ακουμπάει επάνω στην μπλούζα του.
Αμέσως,έπεσα επάνω του και τράβηξα το μαχαίρι.
Δεν με ένοιαζε τίποτα εκείνη την ώρα.Κι ας τραυματιζόμουν.Το μόνο που είχε σημασία για εμένα εκείνη την ώρα ήταν αυτός.
Ο Πάρης τράβηξε το μαχαίρι προς το μέρος του ενώ εγώ το τραβούσα προς το δικό μου μέρος.
-«Δώστο μου!»,φώναξε σαν ένα μικρό παιδί απεγνωσμένα με τα χέρια μας να αγγίζονται μιας και ακουμπούσαν επάνω στην λαβή του μαχαιριού.
-«ΟΧΙ!»,μου φώναξε και άρχισε να το τραβάει με μανία.
Τα μάτια μου έλαμψαν.
Αν πίσω από τον μεθυσμένο τύπο εξακολουθεί κρύβεται ο Πάρης,ο Πάρης που ξέρω,τότε ξέρω και πως θα τον ηρεμήσω.Ξέρω τον τέλειο αντιπερισπασμό.
-«Κοίταξε με.»,τον παρακάλεσα με δάκρυα στα μάτια και λαχανιασμένη παράλληλα από αυτόν τον αγώνα μας για το ποιος θα επικρατήσει και θα κρατήσει το μαχαίρι εν τέλει.Αυτός με αγνοούσε και προσπαθούσε να τραβήξει το μαχαίρι προς το μέρος του,ενώ εγώ συνέχισα να κρατάω αντίσταση.
«ΠΑΡΗ,ΚΟΙΤΑΞΕ ΜΕ ΕΙΠΑ!»,ούρλιαξα και με το ελεύθερο χέρι μου έφερα το κεφάλι του κοντά στο δικό μου.
Τα χαρακτηριστικά του μαλάκωσαν όταν τα μάτια του αντίκρισαν τα δικά μου.Ένιωσα το κράτημά του στο μαχαίρι να γίνεται πιο χαλαρό αλλά όχι τόσο χαλαρό ώστε να μπορέσω να του αποσπάσω το κοφτερό αυτό αντικείμενο από τα χέρια.
Χάιδεψα το μάγουλο του απαλά.
Ωω Θεέ μου,πόσο μου έλειψε να τον χαΐδεύω;!
Ο Πάρης έκλεισε τα μάτια του την ώρα που το δάχτυλο μου χάραζε μια απαλή γραμμή από το μέτωπο του καταλήγοντας στο σαγόνι του.
Η βαριά πλέον ανάσα του έπεφτε επάνω στα μάτια μου μιας και με περνούσε λίγο στο ύψος.
Μύριζε αλκοόλ αλλά και φράουλα με ροδάκινο.
Το αγαπημένο μου.Η γέυση του.Ειχα καιρό να τον γευτώ.
Προσπάθησα με τα χίλια ζόρια να μην κλείσω τα μάτια μου και να απολαύσω την αναπνοή του και τελικά τα κατάφερα.
Αν τα έκλεινα,μπορεί να μου άρπαζε για τα καλά το μαχαίρι.
Έτσι,μιας και είχα τον έλεγχο,τράβηξα το μαχαίρι από αυτόν και το πέταξα αρκετά μακριά μας.
Αυτός έβαλε τα χέρια του πάνω στα μάτια του.
Σαν να κατάλαβε ότι πήγε να κάνει βλακεία.
-«ΕΙΣΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣ ΗΛΙΘΙΟΣ;ΚΟΝΤΕΨΑ ΝΑ ΧΑΣΩ ΤΗΝ ΓΗ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ!ΑΝ ΠΑΘΑΙΝΕΣ ΚΑΤΙ,ΕΓΩ ΘΑ ΠΕΘΑΙΝΑ ΜΑΖΙ ΣΟΥ!ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ;»,ούρλιαξα κλαίγοντας με λυγμούς.
Παραλίγο.Παραλίγο να κάνει κακό στον εαυτό του.Αν δεν το διαχειριζόμουν με ψυχραιμία,μπορεί να γινόντουσαν πολύ άσχημα πράγματα.
Η καρδιά μου κόντευε να βγει από το στήθος μου.
Ο Πάρης σήκωσε το δακρυσμένο του βλέμμα προς το μέρος μου.
Δεν μιλούσε.Επέλεξε να ακούσει αυτήν την φορά σε σχέση με πριν που μου φώναζε.
-«ΝΑΙ!ΝΑΙ,ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ.ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕΣ ΟΤΙ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕΣ,ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΩ ΝΑ ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ!!!ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΟΣ;;»,φώναξα ρουφώντας την μύτη μου.
-«Νοιάζεσαι;»,με ρώτησε με βραχνή και έτοιμη να κλείσει φωνή χωρίς να μπορεί να το πιστέψει.
-«Έτσι κι αλλιώς δεν θα το θυμάσαι αύριο.»,του απάντησα αδιάφορα σκουπίζοντας τα δάκρυα μου.
Τα χέρια μου ακόμα έτρεμαν.
Τα αυτιά μου ακόμα βούιζαν.
Το σώμα μου ανέβαζε θερμοκρασία.
Σαν κρίση πανικού χωρίς τα συμπτώματά της.
Ο Πάρης ξαφνικά,ζαλίστηκε και παραλίγο να πέσει κάτω.
Αυτόματα έτρεξα προς το μέρος του μιας και είχα απομακρυνθεί μετά το προηγούμενο συμβάν.
Τον κράτησα από την μέση για να αποτρέψω την πτώση του στο πάτωμα και φαίνεται ότι τα κατάφερα παρόλο που είναι αρκετά μεγαλόσωμος.
Τα δακρυσμένα και παράλληλα κόκκινα μάτια του έκλειναν σιγά σιγά.
-«Πάρη...Πάρη.»,έλεγα και ξαναλέγα ακουμπώντας τα μάγουλα του και αυτός έγνεψε με κλειστά μάτια.
Το δέρμα του ήταν χλωμό.Σαν να αρρώσταινε.
Ακούμπησα το μέτωπο του με την αναστροφή της παλάμης μου,όμως δεν έκαιγε.
Ξαφνικά,πετάχτηκε από πάνω μου τρομάζοντας με.Άρχισε να τρέχει παραπατώντας ταυτόχρονα προς τον επάνω όροφο.
Τι κάνει;
Κάτι μουρμούριζε σαν : «Για να γίνω καλά πρέπει να πάρω το ναρκωτικό μου» και για μια στιγμή πελάγωσα.
Όταν όμως έτρεξα πίσω του ανεβαίνοντας δυο δυο τα σκαλιά και τον παρατήρησα να μπαίνει στο δωμάτιο μου,κατάλαβα ότι το εννοούσε με άλλον τρόπο.
Άνοιξα την μισάνοιχτη πλέον πόρτα του δωματίου μου και τον είδα να ξαπλώνει επάνω στο κρεβάτι μου αγκαλιάζοντας το μαξιλάρι μου.
Τα μάτια μου βούρκωσαν.
Ώστε αυτό το ναρκωτικό...
-«Τι κάνεις;»,τον ρώτησα ψιθυριστά και κάθισα στην άκρη του στρώματος του κρεβατιού μου παρατηρώντας την κάθε παραμικρή λεπτομέρεια του προσώπου του.
-«Μυρίζω το ναρκωτικό μου.Καιρό είχα να εισπνεύσω την μυρωδιά σου.»,αναστέναξε με ένα παράπονο και έσφιξε πιο πολύ στην αγκαλιά του το ένα από τα δυο μαξιλάρια που είχα στο κρεβάτι μου.
Εκείνο το μαξιλάρι που κρατούσε ο Πάρης συνήθιζα να κοιμάμαι επάνω του με το κεφάλι,ενώ το άλλο όποτε τύχαινε το ακουμπούσα μόνο.
Του έβγαλα τα παπούτσια όταν τον έβλεπα να αποκοιμιέται επάνω στο κρεβάτι μου με το μαξιλάρι μου αγκαλιά.
Άφησα τα παπούτσια του κάτω στο πάτωμα και άνοιξα την ντουλάπα μου βγάζοντας μια γαλάζια κουβέρτα μέσα από αυτήν,καθώς κοιμόταν επάνω στο πάπλωμα μου και δεν ήθελα να τον ενοχλήσω.
Την ξεδίπλωσα και αφού την τίναξα δυο φορές,σκέπασα τον Πάρη με αυτήν.
Θεέ μου,αυτή η κουβέρτα έχει ίδιο χρώμα με τα μάτια του.
Που να το σκεφτόμουν κιόλας αυτό όταν την αγοράζαμε με την μαμά;!
Εκεί που τον σκέπασα μέχρι λίγο πιο κάτω από τον λαιμό του και πήγα να φύγω,το χέρι του τυλίχτηκε γύρω από τον καρπό μου.
Ένα ρεύμα με διαπέρασε όταν τα απαλά δάχτυλα του ακούμπησαν το χέρι μου.
Γύρισα περίεργη προς το μέρος του.
-«Θέλεις κάτι;»,τον ρώτησα σιγανά και αυτός κούνησε καταφατικά το κεφάλι του.
-«Ξάπλωσε μαζί μου.»,με παρακάλεσε και για μια στιγμή τον κοίταξα σαστισμένη.
Η τελευταία φορά που ξαπλώσαμε μαζί ήταν πριν μάθω αυτό που είχε κάνει.
Τι να κάνω τώρα;
Μου έλειψε πολύ το άρωμα του και ο τρόπος που με αγκάλιαζε.
Είναι μελαγχολικό αν σκεφτείς ότι με το άτομο που ξάπλωνα μαζί κάθε μέρα,τώρα πλέον δεν κοιμάμαι μαζί του και περνάω τις νύχτες μόνη μου παρέα με το φάντασμα του.
-«Σε παρακαλώ.»,με διέκοψε από τις σκέψεις μου και τον κοίταξα στα μάτια για αρκετά λεπτά.
Αυτή η λάμψη ελπίδας στα μάτια του μου υποδήλωνε την επιθυμία του να κάτσω μαζί του.
Του κούνησα καταφατικά το κεφάλι μου και αφού κλείδωσα την πόρτα σε περίπτωση που έχουμε κανένα απρόοπτο,κατευθύνθηκα προς αυτόν.
Έβγαλα το ζακετάκι μου που ακόμα φορούσα μένοντας με το λεπτό μαύρο μπλουζάκι μου και είδα τον Πάρη να μου κάνει χώρο να ξαπλώσω.
Είχε αφήσει πλέον το μαξιλάρι από την αγκαλιά του και το έβαλε πίσω από το κεφάλι του.
Ανέβηκα επάνω στα παπλώματα και μπήκα κάτω από την επιπρόσθετη κουβέρτα που είχα βάλει να σκεπάζει τον Πάρη και τώρα πλέον και εμένα.
Ξάπλωσα με την πλάτη μου γυρισμένη προς αυτόν και έκλεισα τα μάτια μου προσπαθώντας να ηρεμήσω την ανάσα μου,αφού γνώριζα ότι ο Πάρης είναι δίπλα μου.
Ένιωσα την ανάσα του στο αυτί μου.Η καρδιά μου κόντεψε να βγει έξω από το στήθος μου.
Τύλιξε διστακτικά τα χέρια του γύρω από την λεπτή μέση μου και με τράβηξε προς αυτόν έτσι ώστε η πλάτη μου να ακουμπήσει στο μυώδες και γεροδεμένο στέρνο του.
Τα χείλη του ακουμπούσαν στο πτερύγιο του αυτιού μου και ένιωθα την ανάσα μου να τρέμει.
Με έσφιξε πιο πολύ επάνω του τόσο που καταλάβαινα τους χτύπους της καρδιάς του.
Ορκίζομαι πως ένιωθα ότι η καρδιά του θα εκραγεί τόσο δυνατά που χτυπούσε.
-«Πόσο μου έλειψε αυτό.»,μου ψιθύρισε στο αυτί τόσο σιγανά κάνοντας ολες μου τις τρίχες να σηκωθούν και κάθε κύτταρο του σώματος μου να αποζητά κι άλλο άγγιγμα του.
-«Και εμένα.»,του εξομολογήθηκα γνωρίζοντας ότι όλα αυτά αύριο πιθανών να μην τα θυμάται.
Ένα δάκρυ του Πάρη έσταξε επάνω στον ώμο μου και μεμιάς ένιωσα τα μάτια μου να τσούζουν και γρήγορα δάκρυα κύλησαν από αυτά.
-«Νιώθω ζωντανός μετά από αυτό.»,μου εξομολογήθηκε σιγανά και κούνησα καταφατικά το κεφάλι μου.
Το ίδιο και εγώ,Πάρη..
Με αυτήν την ζεστασιά του σώματος του Πάρη επάνω στο δικό μου δεν άργησαν τα μάτια μου να αρχίσουν να κλείνουν.
Πρώτη φορά θα κοιμηθώ καλά.Πρώτη φορά μετά από αυτό που συνέβη θα κάνω έναν όμορφο ύπνο.
Τα χέρια του χάιδευαν την κοιλιά μου και με ένα φιλί του στον ώμο μου να σφραγίζει την στιγμή αυτήν,ένιωσα την βαριά ανάσα του που σημαίνει ότι με την μια τον πήρε ο ύπνος.
Δεν άργησα και εγώ να παραδοθώ σε αυτόν τον γλυκό,για σήμερα τουλάχιστον,ύπνο με τον Πάρη,για αρκετό καιρό μετά από τον χωρισμό μας,να με κρατάει στην αγκαλιά του.
Διάολε, εκείνη την στιγμή ένιωσα ότι αναστήθηκα.
~FEW HOURS LATER~
Δεν χρειάστηκε να αντιληφθώ τις ακτίνες του ηλίου για να ξυπνήσω για τα καλά μιας και πλέον δεν ένιωθα εκείνη την ζεστασιά που ένιωθα εχθες μέσα στην αγκαλιά του.
Γύρισα ανάσκελα και χασμουρήθηκα.
Αφού συνήθισα το φως του ηλίου,έτριψα τα μάτια μου και έμεινα να κοιτάζω το ταβάνι.
Σηκώθηκα απότομα και άγγιξα με το χέρι μου την μεριά όπου ξάπλωνε ο Πάρης.
Δεν ήταν εκεί.
Στην θέση του σώματος του Πάρη βρισκόταν ένα γράμμα.Βασικά ένα μικρό χαρτάκι,το οποίο κατάλαβα ότι ήταν από το γραφείο μου.
Το άνοιξα και αμέσως κατάλαβα τον γραφικό χαρακτήρα του πρώτου μου έρωτα.
Εχθές ήταν το καλύτερο βράδυ της ζωής μου μετά από καιρό.Συγνώμη για τις απερισκεψίες που έκανα και που σε τρόμαξα.Δεν το ήθελα.Συγνώμη.Έφυγα,ακόμα κι αν δεν το ήθελα με τίποτα,γιατί ήξερα ότι ήθελες χρόνο και μου ζήτησες χρόνο,οπότε θα το σεβαστώ και θα περιμένω.
Πάρης.
Τα δάκρυα μου έπεσαν επάνω στο χαρτάκι και το έφερα στην καρδιά μου κρατώντας το σφιχτά.
Άρα,θυμάται τα πάντα από εχθες.
Και μεμιάς τα γεγονότα της χθεσινής νύχτας χτυπάνε στο μυαλό μου.
Παραλίγο να αυτοκτονήσει μπροστά στα μάτια μου.Θα τον έχανα μια για πάντα.Θα τον έχανα.
Ένας λυγμός έφυγε από το στόμα μου και το βλέμμα μου έπεσε στο παράθυρο του δωματίου μου,το οποίο ήταν ανοιχτό πράγμα που υποδηλώνει ότι ο Πάρης έφυγε από αυτό σκαρφαλώνοντας στο δέντρο της αυλής μας.
Ξάπλωσα ξανά στο κρεβάτι με το χαρτάκι του ακόμα στα χέρια μου και τυλίχτηκα με την κουβέρτα μου.
Θεέ μου,ακόμα υπάρχει το άρωμά του επάνω σε αυτό το λεπτό ύφασμα της κουβέρτας .
Την έφερα στην μύτη μου και άρχισα να την μυρίζω χωρίς σταματημό.
Ακόμα...Ακόμα τον αγαπάω.
Και πολύ μάλιστα.
Περισσότερο από όσο νόμιζα.
ΖΩΗ.
(ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΤΕ ΝΑ ΑΚΟΥΤΕ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ⤴️ ΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΟΛΥΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΠΑΡΤ.💞ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ WATTPAD ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙ ΔΥΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΡΤ;!😢)
Ο απογευματινός ήλιος πέφτει επάνω στα μάτια μου μέσα από την διαφανή κουρτίνα του δωματίου μου.
Ξαπλώνω στο κρεβάτι μου μπρούμυτα κρατώντας την κόκκινη μπογιά στα χέρια μου.
Έβαλα τον μαρκαδόρο κάτω από το πιγούνι μου σκεπτόμενη το τι θα ζωγραφίζω.
Πρώτα ζωγραφίζω πρόχειρα το σχέδιο μου επάνω στο μπλοκ μου και έπειτα το περνάω στον πίνακα.
Το βλέμμα μου πέφτει στους ξύλινους καμβάδες που τους έχω τοποθετήσει δίπλα από το γραφείο μου.
Χαμογελάω ασυναίσθητα όταν στο μυαλό μου έρχεται εκείνη η έκθεση της Φάλον Αν Τόμσον.
Το πόσο πολύ θέλει να δει τους πίνακες μου και να με πάρει στην καλλιτεχνική της ομάδα.
Και όλα αυτά χάρη στον Τζάστιν.
Το χαμόγελο μου πλαταίνει ακόμα περισσότερο όταν οι σκέψεις μου περιτριγυρίζουν γύρω από τον Τζάστιν.
Έπειτα από δικιά του παρότρυνση και με την βοήθεια των γονιών μου μετακινήσαμε τον πίνακα που θα παρουσιάσω στην Φάλον Αν Τόμσον επάνω στο πατάρι.
Αποφάσισα να της δείξω τον πίνακα με εκείνη την κοπέλα στην θάλασσα,διότι για εμένα είναι ξεχωριστός μιας και έχει την χαρακτηριστική μου πινελιά όσον αφορά το κομμάτι της θάλασσας.
Την θάλασσα.Έναν φόβο μου που τελικά τον ξεπέρασα με την βοήθεια του Τζάστιν.
Το βλέμμα μου επιτρέφει στο λείο άσπρο χαρτί του μπλοκ μου και μένει για αρκετά λεπτά εκεί.
Ξεφυσάω και δαγκώνω την πίσω άκρη του κόκκινου μαρκαδόρου μου.
Δίπλα μου είναι απλωμένα τα υπόλοιπα χρώματα.
Δεν ξέρω για ποιον λόγο πήρα πρώτα το κόκκινο χρώμα.Μάλλον το μυαλό μου υποσυνείδητα σκέφτηκε το σχέδιο ήδη πριν καν το εμπεδώσει.
Ο χαρακτηριστικός ήχος του κουδουνιού του σπιτιού μας ακούστηκε κάνοντας με να αναπηδήσω από το κρεβάτι όπου καθόμουν.
Έβαλα το χέρι μου στην καρδιά μου για κάποιον ανεξήγητο λόγο.
Αφού ρύθμισα τις ανάσες μου,φώναξα,έτσι ώστε να με ακούσουν οι γονείς μου από κάτω.
-«ΑΝΟΙΓΩ ΕΓΩ!»,τους είπα δυνατά και μεμιάς τράβηξα το μπλοκ ζωγραφικής μου,πάνω στο οποίο προσπαθούσα να ζωγραφίσω μέχρι πριν λίγο,κάτω απο το κρεβάτι μου σε ένα κουτί.
Πριν ανοίξω την πόρτα του δωματίου μου,κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη.
Πέρασα γρήγορα τα δάχτυλα μου μέσα από τα κυματιστά ξανθά μαλλιά μου και εστίασα την προσοχή μου στα καταγάλανα μάτια μου.
Παραδόξως δεν έδειχναν κουρασμένα παρόλο που εχθες το βράδυ δεν κοιμήθηκα πολύ καλά μιας και σκεφτόμουν ότι οι μέρες όπου θα πάω στην Φάλον Αν Τόμσον πλησιάζουν.
Με πήρε αυτή τελικά τηλέφωνο τις προάλλες λέγοντας μου ότι μπορεί να με δεχτεί σε τρεις μέρες στο γραφείο της.
Κατέβηκα κάτω με γρήγορα βήματα κάνοντας τον μπαμπά να με αγριοκοιτάξει και την μαμά να γελάσει με την αντίδραση του μπαμπά.
Έστρωσα καλύτερα το λευκό μπλουζάκι μου και την μακριά καρό φούστα μου στις αποχρώσεις του μαύρου και του γαλάζιου,την οποία συνηθίζω να φοράω όταν ζωγραφίζω,και άνοιξα την πόρτα του σπιτιού μας.
Το χαμόγελο μου έφτασε στα ουράνια όταν αντίκρισα το άτομο,το οποίο φυσικά και περίμενα να δω εδώ.
Στα χέρια του κρατούσε ένα γαλάζιο τριαντάφυλλο.
Ήταν αυτός.
Στηριζόταν με ένα πλάγιο χαμόγελο στην πόρτα από την έξω μεριά και κρατούσε το τραιανταφυλο με το χέρι όπου στεκόταν επάνω σε αυτήν.
Η χαρακτηριστική μαύρη θήκη του με την κιθάρα του μέσα σε αυτήν κοσμούσε το έδαφος μιας και αυτός λογικά θα την είχε αφήσει κάτω δίπλα από τα πόδια του.
-«Τζάστιν.»,αναφώνησα χαρούμενη και τον έσφιξα στην αγκαλιά μου περνώντας τα χέρια μου γύρω από τον λαιμό του.
Με αγκάλιαζε με το ένα του χέρι καθώς με το άλλο κρατούσε το τριαντάφυλλο και τον ένιωσα να χαμογελάει μέσα από τα μαλλιά μου.
Όταν βγήκα από την αγκαλιά του μου έδωσε το τριαντάφυλλο.
Το πήρα στα χέρια μου και το μύρισα κλείνοντας ελαφρώς τα μάτια μου απολαμβάνοντας την μυρωδιά του άνθους αυτού.
Έπειτα,τα γαλάζια μου μάτια «κλείδωσαν» με τα σκούρα του μάτια με τις γαλάζιες τους πιτσιλιές που τόσο λατρεύω.
-«Είναι πανέμορφο.Σε ευχαριστώ.»,του μίλησα ψιθυριστά,γιατί ήξερα ότι σίγουρα θα μας κατασκοπεύουν οι γονείς μου,πόσο μάλλον ο μπαμπάς μου.
-«Ξέρεις,κάθε φορά που πάω να κάνω αυτήν την συζήτηση καταλήγω στο ότι εσύ είσαι πιο όμορφη.»,μου ψιθύρισε χαϊδεύοντας απαλά το μάγουλο μου.
Τα μάτια μου έλαμψαν ακούγοντας τα πανέμορφα λόγια του και τα έκλεισα στιγμιαία απολαμβάνοντας το άγγιγμα του.
Αναρίγησα από το χάδι του πράγμα που το κατάλαβε και μου έδωσε ένα αργό φιλί στο μάγουλο.
Τα χείλη του πίεσαν το αυτί μου και η καυτή ανάσα του έπεφτε στον λαιμό μου.
-«Μην τρομάξεις,αλλά οι γονείς σου κρύβονται πίσω από τον τοίχο της κουζίνας.»,μου ψιθύρισε με ένα σιγανό γελάκι και εγώ μεμιάς έγινα κατακόκκινη από την ντροπή.
Μπορούν για μια φορά να μην με κάνουν ρεζίλι,Θεέ μου;
Ο Τζάστιν σήκωσε την κιθάρα του από το έδαφος και τον έβαλα μέσα στο σπίτι μας.
Πριν ανέβουμε επάνω στο δωμάτιο,ακούσαμε την χαρακτηριστική φωνή του μπαμπά μου.
-«Βρε,καλώς τον Τζάστιν.»,φώναξε αρκετά δυνατά ο μπαμπάς μου και γυρίσαμε προς το μέρος του.
Δίπλα του στεκόταν η μαμά χαρούμενη για κάποιον λόγο.
-«Καλώς σας βρήκα.»,αποκρίθηκε ο Τζάστιν και έδωσε το χέρι του για χειραψία στον μπαμπά μου.Ο μπαμπά αρχικά δεν έκανε κίνηση να δώσει το χέρι του,αλλά μετά από ένα σκούντηγμα της μαμάς,το έδωσε εν τέλει.
-«Χαίρομαι που δέχτηκες την επιθυμία μου και θα κάνεις μαθήματα κιθάρας στην Ζωή.Πάντα το ήθελε μετά την ζωγραφική.Από μικρό κοριτσάκι που έβλεπε ταινίες με μουσικά συγκροτήματα.»,του είπε η μαμά και αυτός της χαμογέλασε.
-«Η χαρά είναι δική μου.»,της απάντησε ο Τζάστιν και τα μάτια της μαμάς φωτίστηκαν.
Ο μπαμπάς ξεφύσηξε ειρωνικά.
Φυσικά και δεν ξέρουν ότι τα έχουμε.Ακόμα ψάχνω τρόπο να τους το πω.Αν το γνώριζε ο μπαμπάς,ίσως να γινόταν ο Τρίτος Παγκόσμιος.
Βέβαια,ούτε η Ήβη τους είπε για τον Τόμι,οπότε τουλάχιστον όταν ο μπαμπάς μάθει και για τις δυο μας,δεν θα κρατήσει μόνο σε εμένα κακία.
Όσο για την μαμά,πιστεύω ότι ξέρει και για εμένα και για την Ήβη απλά ψάχνει να το σιγουρέψει.Είναι απίστευτη απλά.Και μόνο που ήταν δική της πρωτοβουλία όλο αυτό με τα μαθήματα κιθάρας,με κάνει να χαίρομαι.
Ο μπαμπάς κάρφωσε το βλέμμα του στο τριαντάφυλλο που κρατούσα και χλώμιασα.
Ο Τζάστιν παρατήρησε την αντίδραση μου το ίδιο και η μαμά.
-«Αυτό είναι για μια εργασία στην βοτανολογία που θα βοηθήσω την Ζωή να κάνει.Έχει θέμα τα τριαντάφυλλα και μας την ανέθεσε η καθηγήτριά μας για μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων.»,τα μπάλωσε ο Τζάστιν απευθυνόμενος στον μπαμπά και μεμιάς η μαμά χαμογέλασε πονηρά λες και κατάλαβε το ψέμα του.
Τράβηξα τον Τζάστιν από το χέρι προς το δωμάτιο μου πριν καρφωθούμε πιο πολύ.
Ο Τζάστιν γελούσε δίπλα μου κρατώντας παράλληλα την θήκη με την κιθάρα του με ένα του χέρι.
-«Βρε,αγάπη μου!Μην αγχώνεσαι για το παραμικρό.Μαθήματα κιθάρας θα κάνουν και μετά μια εργασία στην βοτανολογία.»,ακούσαμε την μαμά να λέει στον μπαμπά και αμέσως γέλασα σιγανά ακολουθώντας το παράδειγμα του Τζάστιν.
Δεν θα τους αφήσω για πολύ καιρό ακόμα στην άγνοια,αλλά μέχρι να βρω πως να τους το φέρω,ότι είμαστε με τον Τζάστιν μαζί, με ήρεμο τρόπο,ειδικά στον μπαμπά,θα παραμείνει κρυφό.
Άνοιξα την πόρτα του δωματίου μου και αφού άφησα το τριαντάφυλλο στο γραφείο μου επάνω,γύρισα να μιλήσω στον Τζάστιν.
Αυτός όμως πριν προλάβω να του πω κάτι, με τράβηξε από την μέση κολλώντας με επάνω στην πλέον κλεισμένη πόρτα του δωματίου μου.
Άφησε από τα χέρια του την κιθάρα του, με αποτέλεσμα να ακουστεί ο ήχος της που ακουμπάει στον πάτωμα.
Κόλλησε το σώμα του επάνω μου και κατευθείαν τα χείλη του έγιναν ένα με τα δικά μου.
Με πάρεσυρε σε έναν χορό με τις γλώσσες μας και σε ένα πολύ παθιασμένο φιλί.Αναστέναξα μέσα από τα φιλί μας και αφού μου δάγκωσε τα χείλη,βγήκαμε και οι δυο από το φιλί μας,βαριανασαίνοντας.
Ο Τζάστιν με κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω δαγκώνοντας τα χείλη του.
-«Ζωγράφιζες πριν έρθω,έτσι;»,με ρώτησε χαϊδεύοντας το μπράτσο μου και εγώ,όντας ακόμα συνεπαρμένη από το φιλί μας,του έγνεψα μόνο χαμογελώντας.
Γνωρίζει ποια ρούχα φοράω από συνήθεια όταν ανοίγω το μπλοκ και ζωγραφίζω ή όταν χρωματίζω με τις αποχρώσεις μου τους πολλούς μου καμβάδες.
Δάγκωσε τα χείλη μου κάνοντας με να αναστενάξω και μου χαμογέλασε πονηρά.
-«Πάμε.Έχουμε κάποια μαθήματα να κάνουμε.»,μου ψιθύρισε γλύφοντας τα χείλη του και σήκωσε την θήκη με την κιθάρα του από το έδαφος.
Ο Τζάστιν απομακρύνθηκε από εμένα και εγώ έμεινα στην θέση όπου με άφησε.
Αφού ηρέμησα τους ανεξέλεγκτους χτύπους της καρδιάς μου,κάθισα οκλαδόν στο κρεβάτι μου,τουλάχιστον όσο καλύτερα μπορούσα μιας και φορούσα μακριά φούστα,με τον Τζάστιν να κάθεται απέναντι μου και να κουρδίζει την κιθάρα του στα γόνατα του.
Τα μάτια του έμοιαζαν απορροφημένα σε αυτό που έκανε,ενώ μερικές τούφες από τα πανέμορφα καστανόμαυρα μαλλιά του έπεφταν στο μέτωπο του.
Οι φλέβες στα χέρια του έδειχναν τόσο ελκυστικές και γινόντουσαν ακόμα πιο έντονες όσο αυτός πίεζε τις χορδές για να ακούσει αν είναι εντάξει οι ήχοι.
Τον θέλω πολύ.
-«Λοιπόν,ας ξεκινήσουμε από τα βασικά.»,είπε στα ξαφνικά πιάνοντας με απροετοίμαστη μιας και τόση ώρα τον χάζευα.Ευτυχώς που δεν το κατάλαβε.
-«Εντάξει.»,του είπα βάζοντας μια τούφα από τα μαλλιά μου πίσω από το αυτί μου και δαγκώνοντας ελαφρά τα χείλη μου.
Ο Τζάστιν βλέποντας τα χείλη μου έσφιξε τα μάτια του.
-«Μην.Το.Κάνεις.Αυτό.»,απάντησε κοφτά τοποθετώντας το βλέμμα του ξανά στις χορδές της κιθάρας του παίζοντας με αυτές.
Μου πήρε λίγη ώρα για να καταλάβω τι εννοεί,αλλά μόλις το κατάλαβα,ένιωσα τα μάγουλα μου να θερμαίνονται.
Ωραία ξεκινάμε.
-«Αν θες να βγει μελωδία μέσα από τις χορδές,πρέπει να πιέζεις ελαφρά.»,μου είπε πιέζοντας απαλά μια από τις πολλές χορδές που είχε η κιθάρα του.Παρόλο που ήταν μια,έβγαλε έναν πολύ όμορφο ήχο.
Ύστερα έπαιζε με πολλές από τις άλλες χορδές κάνοντας με τον θαυμάσω.Σταμάτησε να ασχολείται με το μουσικό του παίξιμο και χτύπησε το πίσω μέρος της κιθάρας του.
Με κοίταξε δαγκώνοντας τα χείλη του και μου έτεινε την κιθάρα του.
Γούρλωσα τα μάτια μου.Σιγά να μην καταφέρω αυτά τα κόλπα που έκανε με τις χορδές.Μόνο πινέλα αγγίζω τόσο απαλά.
Πήρα την κιθάρα διστακτικά στα χέρια μου βάζοντας την στα γόνατα μου.
Πήγα να αγγίξω τις χορδές,αλλά βγήκε ένας παράφωνος ήχος.
Γκρίνιαξα και έβαλα το κεφάλι μου επάνω στην κιθάρα του.
-«Δεν θα τα καταφέρω ποτέ.»,γκάριξα βγάζοντας ένα βογκητό απελπισίας.
Ο Τζάστιν γέλασε και αμέσως σήκωσα το βλέμμα μου προς αυτόν.
-«Απλά δεν προσπάθησες αρκετά.Κάτσε να σου δείξω.»,έλεγε ο Τζάστιν μέσα από τα γέλια του και σηκώθηκε από το κρεβάτι μου.
Μετατοπίστηκε ακριβώς από πίσω μου με τα πόδια του δεξιά και αριστερά του κορμού μου ενώ το κεφάλι του ακριβώς δίπλα από το δικό μου.
Τα χέρια του άγγιξαν τα δικά μου επάνω στις χορδές και αμέσως ένιωσα μια κάψα και μια ενόχληση νιώθοντας τον από πίσω μου.
Αμέσως,έκλεισα τα πόδια μου προκειμένου να ηρεμήσω.
Τι μου συμβαίνει;
Τα δάχτυλα του κινούνταν μαζί με τα δικά μου επάνω στις χορδές.
Μια γλυκιά μελωδία ήχησε σε όλο το δωμάτιο και αυτό χάρη σε αυτόν,γιατί εγώ ούτε μια νότα δεν μπορούσα να παίξω.
Μεμιάς,πήρε την κιθάρα από επάνω μου ενώ αυτός εξακολουθούσε να βρίσκεται από πίσω μου.
Μετακίνησε τα μαλλιά μου από την άλλη πλευρά του λαιμού μου και άρχισε να ξεκουμπώνει με αργές,βασανιστικές κινήσεις την μπλούζα μου.
Μοίραζε μικρά υγρά φιλιά κάθε φορά που απελευθέρωνε ένα κουμπί.
Δεν τον σταμάτησα και μάλλον και αυτός θα έχει καταλάβει ότι το ήθελα.
Τον ήθελα.
Σήκωσε την μπλούζα μου επάνω από το κεφάλι μου αφήνοντας με εκτεθειμένη πλέον με το μαύρο μου σουτιέν μπροστά του.
Με ξάπλωσε πίσω στο κρεβάτι με αργές κινήσεις και με αυτόν να ανοίγει τα πόδια μου και να στέκεται ανάμεσα τους.
Με φίλησε στα χείλη χαϊδεύοντας με παράλληλα στα πόδια και βάζοντας τα χέρια του μέσα από την μακριά μου φούστα.
Τα χέρια του χάραζαν καυτές διαδρομές από τα μπούτια μου προς τους γλουτούς μου σφίγγοντας τους.
Ένα βογκητό απελευθερώθηκε από το στόμα μου όμως δεν πρόλαβε να βγει ολοκληρωμένο μιας και κόλλησε κατευθείαν και για άλλη μια φορά τα χείλη του με τα δικά μου.
-«Πες μου να σταματήσω αν θες.»,μου ψιθύρισε ερωτικά πάνω από τα χείλη μου.
Έπειτα,τοποθέτησε τα σαρκώδη χείλια του στο κόκκαλο του λαιμού μου ανεβαίνοντας προς το το σαγόνι μου καθώς χάραζε μια βασανιστική διαδρομή με την γλώσσα του.
-«Σε θέλω.»,του ψιθύρισα απελευθερώνοντας μια ανάσα και μεμιάς έβγαλε την μπλούζα του πάνω από το κεφάλι του.
(ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ DIRTY.😏⤵️ΟΣΕΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΤΕ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΕΤΕ.ΟΤΑΝ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΣΤΕΡΑΚΙΑ *** ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕ.💕)
Κατέβασε τις τιράντες του σουτιέν μου και ενώ είχε κολλημένα τα χείλη του στον λαιμό μου,αφαίρεσε με επιδέξιες κινήσεις το σουτιέν μου.
Ποιος ξέρει σε πόσες άλλες το έχει κάνει αυτό για να το κάνει τόσο γρήγορα;
Ζωή,τι σκέφτεσαι;
Θα είναι η πρώτη σου φορά και εσύ απασχολείς το μυαλό σου αντί να απολαμβάνεις την στιγμή;
Πλέον ήμουν εκτεθειμένη τελείως μπροστά του και αμέσως κοίταξα δεξιά μου νιώθοντας άβολα.
Αυτός σήκωσε το πιγούνι μου προς το μέρος του και τα μάτια μου συνάντησαν ξανά τα δικά του.
-«Δεν θα νιώθεις άβολα μαζί μου.»,μου ψιθύρισε χαϊδεύοντας το μάγουλο μου.
Αφού σηκώθηκε για λίγο από επάνω μου,πήγε στην πόρτα του δωματίου μου και την κλείδωσε.
Κάθισε ξανά ανάμεσα στα πόδια μου,κατεβάζοντας την φούστα μου αργά.
Η ενόχλησε έγινε εντονότερη και αναστέναξα.
-«Κάνε γρήγορα.»,τον παρακάλεσα αυθόρμητα χωρίς να ελέγχω τι λέω και αυτός χαμογέλασε πονηρά.
-«Η επιθυμία σας διαταγή μου.»,μου ψιθύρισε αισθησιακά και αμέσως η φούστα μαζί με το εσώρουχο μου έγιναν ένα με το πάτωμα.
Τα τρεμάμενα δάχτυλα μου κινήθηκαν προς το κούμπωμα του παντελονιού του Τζάστιν.
Αυτός δάγκωσε τα χείλη του όταν με έβλεπε να του κατεβάζω το παντελόνι μαζί με το εσώρουχο του.
Στη συνέχεια,με έριξε ξανά πίσω με το σώμα μου να πέφτει δυνατά επάνω στο στρώμα του κρεβατιού μου.
Ακούστηκε μια συσκευασία να σκίζεται και αμέσως ένιωσα την καρδιά μου να χάνει ένα χτύπο από το άγχος.
-«Θα πρέπει να κάνεις ησυχία τώρα,μωρό μου.»,μου ψιθύρισε νιώθοντας τον να εισχωρεί μέσα μου βασανιστικά.
Έχει δίκιο.Είναι οι γονείς μου κάτω,αλλά έχω ένα προαίσθημα ότι θα είναι αρκετά δύσκολο να κάνω ησυχία.
-«Ακόμα κι αν θέλω να σε ακούσει όλη η πόλη να φωνάζεις το όνομα μου,θα πρέπει να κάνουμε ησυχία.»,είπε λαχανιασμένος και τον ένιωθα να μπαίνει αργά μέσα μου.
Όταν ένιωσα την ολοκληρωτική μας επαφή και το σώμα μου να ενώνεται με το δικό του έκλεισα τα μάτια μου σφίγγοντας τον από τους ώμους.
-«Γαμώτο.»,έβρισε ο Τζάστιν ενώ κουνιόταν αργά μέσα μου κάνοντας με να χαράξω με τα νύχια μου την γυμνασμένη του πλάτη.
Μου έκανε έρωτα,όχι αυτό που έκανε με τις άλλες.
-«Αν σε πονέσω πες μου.»,μου ψιθύρισε πνίγοντας ένα βογκητό και εγώ δάγκωσα τα χείλη μου.
-«Μ-μην στ-σταματάς.»,του απάντησα τρέμοντας και γέρνωντας το κεφάλι μου προς τα πίσω,ενώ αυτός κουνιόταν κυκλικά μέσα μου με βασανιστικές και πάλι κινήσεις.
-«Ξέρεις πόσο καυτό είναι το να σε βλέπω από κάτω μου και να προσπαθείς να μην αναστενάξεις..Επειδή είναι οι γονείς σου μέσα;»,με ρώτησε λαχανιασμένος κάνοντας μια δυνατή ώθηση μέσα μου.
Τράβηξα τα μαλλιά του και δάγκωσα τα χείλη μου προκειμένου να μην φωνάξω δυνατά.
-«Τζάστιν..»,ψιθύρισα κλείνοντας τα μάτια μου από απόλαυση.
-«Το ξέρω,μωρό μου.Μαζί.»,μου ψιθύρισε αυτός και μεμιάς με ένα βογκητό είχαμε τελειώσει και οι δυο.
***
Τα αναψοκοκκινισμένα μας δέρματα έσπασαν και ο Τζάστιν έπεσε πάνω μου αναστενάζοντας βαριά.
-«Αυτό ήταν..»,ξεκίνησα να λέω χαϊδεύοντας τα μαλλιά του και αυτός σήκωσε το κεφάλι του προς το μέρος μου με τον αγκώνα του να στηρίζεται δίπλα από τους ώμους μου.
-«Η πιο υπέροχή μου φορά.»,ολοκλήρωσε τα λεγόμενα μου με την δική του φράση,εννοώντας το για τον εαυτό του,κάτι που με έκανε να σαστίσω.
Ώστε ήμουν η καλύτερη φορά του..
-«Και εμένα η πιο υπέροχη πρώτη μου φορά.»,του είπα κάνοντας τον να μου χαμογελάσει και έπειτα κόλλησε τα χείλη του με τα δικά μου.
Αυτό το φιλί δεν είχε κάτι το γρήγορο και το βιαστικό.Ήταν αργό,γλυκό και παθιασμένο.Όλα σε ένα.
Στήριξε το κεφάλι του με την παλάμη του συνεχίζοντας να με χαϊδεύει σε όλο το πρόσωπο μου με το χέρι του.
Τα μάτια του έλαμπαν.
Με φίλησε απλά στην μύτη και εγώ γέλασα παιχνιδιάρικα.
-«Όμορφη.»,τον άκουσα να ψιθυρίζει στον εαυτό του κάτι που δεν μου ξέφυγε.
-«Ποια;»,τον ρώτησα και αυτός χάιδεψε με τα χείλη του τα δικά μου βασανίζοντας με κι άλλο μιας και ήθελα να τον γευτώ ξανά.
-«Εσύ.»,ψιθύρισε καυτά πάνω από τα χείλη μου κάνοντας την καρδιά μου βγει έξω από το στήθος μου.
Τα χείλη του μετατοπίστηκαν στο μέτωπο μου δίνοντας μου εκεί ένα τρυφερό φιλί.
-«Σε αγαπάω πολύ,Ζωή,γαμώτο μου.»,μου ψιθύρισε πιάνοντας το μάγουλο μου.
«Δεν ξέρω πως είναι να αγαπάς μια κοπέλα,πως είναι να έχεις σχέση.Νιώθω ότι είναι λάθος για κάποιον σαν εμένα να τα κάνει όλα αυτά,γιατί είναι τελείως έξω από τα νερά μου..»,άρχισε να λέει και αμέσως φόβοι με κατέκλυσαν.
Κι αν το μετάνιωσε;
Το βλέμμα μου σκοτείνιασε όμως όταν αυτός μου χάιδεψε το πιγούνι και συνέχισε τα λόγια του,τότε κατάλαβα πόσο λάθος έκανα.
-«..Όμως μαζί σου όλα μοιάζουν σωστά.»,συμπλήρωσε και αμέσως τον άρπαξα από το σβέρκο κολλώντας τα χείλη μου με τα δικά του.
Χαμογέλασε μέσα από το φιλί μας και αμέσως όταν σταματήσαμε,πήρα εγώ την πρωτοβουλία.
-«Και εγώ σε αγαπάω,Τζάστιν.»,του ψιθύρισα και αυτός ακούμπησε το μέτωπο του στο δικό μου.
Αυτό ήταν.
Εκείνη η στιγμή ήταν αυτό που περίμενα να ζήσω χρόνια.
Αληθινό,ατόφιο έρωτα.
Ο Τζάστιν είναι αυτός που με κάνει να νιώθω έτσι.
Τώρα επισήμως νιώθω ολοκληρωμένη.
Από όλες τις απόψεις.
_______________________________
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΑ ΟΛΑ.😙😍😏⤵️
Hola.(Και Ισπανικά.😂😍)
Θέλω κάποια στιγμή να μάθω ισπανικά.😍
•Ποια από εσας ξέρει;💕💞
Τι κάνετε αγαπες μουυυ;;;;😍
Ποσό μου λειψατε;!😭😍
Πώς περνάτε;;😙
Εγω καλά μπορώ να πω.Ακόμα ειμαι με όλα μου τα κομμάτια.😂😍
Πάμε τώρα στο παρτ μας.😊💞
•Πώς σας φάνηκε;😍
•Το προετοίμαζα τόσο καιρό για να σας αρέσει και ελπίζω πραγματικά να άξιζε τον κοπο.😍💞💕
•Λοιπόν,αρχικά,τι έχετε να πείτε για Πάρη-Μελωδία;😍😭
•Τι σας αρεσε στο κομμάτι τους;🤔💞😭
•Το περιμένατε αυτό το ξέσπασμα του Πάρη;;😭😭
•Περιγράψτε μου τα συναισθήματα σας όταν διαβάζατε την σκηνή τους.☺️😢💞
•Τέλος,τι έχετε να πείτε για Τζάστιν-Ζωή;😍
•Σας αρεσε το κομμάτι τους;😍
•Από ότι φαίνεται ο μπαμπάς της Ζωής και αυτός υπερπροστατευτικος σε σχέση με την μαμά της.😏💞
•Αλλά νομίζω πιο υπερπροστατευτικος από τον Σταύρο δεν έχει.Τι λετε;😂💞
•Και μετά είχαμε το πρώτο dirty του Τζάστιν-Ζωής.😍😍(Για να ακουσω fangirlinggg☺️💕)
•Πώς σας φάνηκε;;;(ΝΟΜΙΖΩ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΑΤΕ ΚΑΙΡΟ)😍😏
Αυτά από εμέναααα.😍😍
Τώρα θα πρέπει να περιμένετε μέχρι Κυριακήηη.😢
ΑΛΛΑ μπορεί να βρω έστω λίγο χρόνο για να γράψω το επόμενο και να το ανεβάσω νωρίτερα από Κυριακήηηη.😍💞
•Η άσχετη ερώτηση της ημέρας: Πιστεύτε στον έρωτα και γιατί;💕
•Θα τα πούμε σύντομα,πεταλουδίτσες μου🦋🦋🦋🦋. (Τόμι,σταμάτα να παρεμβαίνεις στο πληκτρολόγιο μου.😂)
•Παιδιά,πρέπει να βρούμε και έναν τρόπο να του το φέρουμε ομαλά ότι οι πεταλούδες ζουν μόνο 1-2 μέρες.😭🤔💞Πώς λετε να το κάνουμε;;🤔😭(Εδώ εγω ειμαι καταρρακωμένη😭).
Τόμι:Να μάθω τι;😃
*κοιταζω τις αναγνώστριες μου τρομαγμένη και έπειτα από δική μου πρωτοβουλία πέφτω έξω από το παράθυρο,όπως και ο Άρης στο πρώτο παρτ.Μόνο που δεν υπάρχει γάτα τωρα.😂
Όσες το θυμαστε ⤴️ ,απλά 👏🏻👏🏻😍😍.
Σας αγαπαω,πολύ.!!😍
Τα λεμεεεε.😇
Φιλάκια.😙
Να προσέχετε.💞