Diana’nın bunu demesi beni oldukça sarsmıştı çünkü ona hiç bu gözle bakmamıştım.O an sanki hayat durmuştu.Aklımda sadece düşünceler vardı.Emma çok farklıydı ona olan hislerim çok farklıydı.
Onu her gördüğüm de sanki yeniden doğuyordum.Onun gözlerine bakarken geri kalan her şeyi unutuyordum.Güldüğü zaman yıllarca öyle kalmasını istiyordum.Sadece Emma benim için şuan her şeydi.Hepimiz ailemizi kaybetmiştik ve birbirimiz bir aile olmuştuk ancak Emma benim için hayattı.
Bazen sadece oturup saatlerce onu izlemek istiyordum ancak yapamıyordum , bazen bakmaya bile kıyamıyordum.Ona zarar gelirse ben gerçekten biterdim.Yaşamak için pek bir sebebim kalmazdı sanırım.Diana bunları söyledikten sonra bu kadar şeyi bir arada düşünmek kafam inanılmaz bulanmıştı.
10 dakikadan kısa sürede mutluluk , korku , heyecan , üzüntü , aşk hepsini yaşamıştım ve şu an oturup bir açıklama yapmam gerekiyordu.Diana yeşil gözlerini kırpmadan bana bakıyordu , bense kafamı aşağı eğmiştim ve diyecek bir cevap arıyordum.
Ne diyebilirdim ki ? Kafamı yavaşça kaldırdım.Şimdi birbirimize bakıyorduk.Ağzımdan sadece 3 kelime döküldü.
“Üzgünüm , üzgünüm , üzgünüm.”
Diana’nın gözlerinden yaşlar dökülmeye başlamıştı , bir kızı ağlatmak en son yapmak isteyeceğim şeydi.Diana barınağa doğru koşmaya başladı.Arkasından “Dur.” Demek için ağzımı açtım ancak hiçbir şey söyleyemedim.
Diana’nın içeri girişini gördükten sonra nereye gidebilirim diye düşündüm.Yanımda silah veya kendimi koruyacak herhangi bir şey yoktu.Ancak bu gram umrumda değildi.
Şuan sadece oturmak ve düşünmek istiyordum.Bir kulübe buldum ve içeriyi kontrol etmeden direk kapıyı açtım.Küçücük bir yerdi ve içeride de kimseler yoktu.Koltuğa uzandım , ellerimi yüzüme kapattım ve hayatımın ne kadar saçma olduğunu fark ettim.
Küçükken ailemi kaybetmiştim , onları doğru düzgün tanıyamamıştım bile!Bir yetimhanede büyümüştüm , bir zombi saldırısının ortasındaydık ve emin olun en kolay alıştığım şey zombi saldırısı oldu.
Bir insanın annesi ya da babası olmadan nasıl yaşayabileceğini tahmin bile edemezsiniz.Arkanızı karşılıksız koruyacak biri olmayınca insan bazen bırakmak istiyor.
Sadece bırakmak ve gitmek.
Ailem ile ilgili uzun zamandır yüzleşmiyordum ve bu kadar uzun zaman sonra yüzleşmek göz yaşlarımı tutamama sebep oldu.Bir bebek gibi ağlıyordum.Hadi ama “Bunu yapmamam gerekiyor.” Diye düşündüm ancak sonra aklıma bir şey geldi.
Bazen insan gerçekten yaşamalı , düşünmemeli. Yaşamalı.
**
Bu bölümü yazarken ruh halim pek yerimde değildi.Beklentiyi karşılayamadıysam herkesten özür dilerim.