A/N: Hello readers! Again, salamat po sa pag babasa. ;)) Pabasa naman po yung one-shot story po na pinost ko entitled Jun Jang and August 22. Alam kong weird ang title. Pa-iwan narin po nang comment. Salamat po.
**
In the Rain♥
Chapter Seventeen
Written by: WhoCaresWithYouBaby (Lana)
Julie Anne’s P.O.V
Ang saya ko dahil nakita ko na si mama. Na-miss ko talaga siya to the highest level. Pero bakit ganto? Parang nakaramdam na naman ako ng onting lungkot. Parang nami-miss ko si Andrei. Eeeh! Hindi naman yun pwede! Hindi naman kami close. Hindi ko rin naman siya friend or something. At mas lalong hindi ko siya crush or mahal. Hmm, siguro nami-miss ko lang siya kasi nakasanayan kong andyan siya at lagi akong pinapakilig. Siguro name-miss ko lang si Aaron, pero parang hindi eh. Mag si-six months ko nang hindi nakikita si Aaron, pero mag iisang buwan ko na ring nakikita at nakakasama si Andrei. Naguguluhan tuloy ako kung sino yung nami-miss ko, kung si Aaron ba? O si Andrei? Hayss!
“Ma, bibili lang po ako ha.”
“Osige, anak. Mag ingat ka sa daan madilim na.”
Lumabas na ako ng bahay. Hay. Bakit paulit ulit na pumapasok sa isip ko si Andrei? Makikita ko pa kaya siya? Makakabalik pa kaya ako si Manila?
“Oh?” sino tong nakikita ko? Si Andrei ba to? O si Aaron? O baka naman imahinasyon ko lang?
Lumapit ako sa lalaking nakita ko na nakatayo malapait sa bakuran namin.
“Julie.” Sabi pa nito. Confirm si Andrei nga to. Bakit naman kaya to nandito?
May naiwan ba akong bagay sa bahay ni Zeke? O kaya baka pinuntahan lang niya ako?
Sus. Erase, erase! Masaydo na naman akong ambisosya.
“Bakit ka nandito?”
“Ah.. eh, kasi may photo shoot kami.”
“Ha? Photo shoot? Ngayong gabi?”
“Ahh. Hindi naman? Bakit? Bawal ba pumunta dito?”
“Hindi naman. Eh bakit ka nga nandito?” gusto ko sabihin niya na nandito siya para sakin.
“Kasi.. gusto ko lang mag libot dito. Balita ko, maganda daw dito eh. Nung nakaraan kasi hindi ako nakapag libot sa sobrang busy.” Awww. Hindi naman niya nasabi yung gusto kong malaman.
Hindi nga siya punmunta dito para sakin. dapat di na ko umasa.
Perp, wait. Napaisip ako eh.
“Mag libot? Gabi na. wala ka nang makikita dito.” Totoo. Pag agbi kasi dito ay mahirap tignan ang paligid. Wala pa masaydong ilaw.
“Julie, pwede ba kita makausap?”
“Ha? About san? May naiwan ba akong gamit?”
“Wala naman. Uhm, basta eh importante.”
“Gaano ka-importante?”
“Basta, pwedeng lipat tayo ng pwesto?”
“San naman?”
“Dun oh.”
Tinuro niya yung place kung saan medyo madilim.
Grabe, totoo bay ung naiisip ko? Baka naman hindi na ako makauwi ng buhay ah.
“Hmm, bakit nga?” tanong ko pa sakanya.
Pero sa halip na sagutin niya yung tanong ko ay bigla na lang niya hinila yung kamay ko.
Bakit ganto? Parang ang sarap ng feeling habang hawak hawal ko yung kamay niya. parang ayaw ko nang bitawaan. Hindi naman na ako pumalag.
Pag tigil namin sa paglalakad ay bigla niya akong hinarap sa kanya habang hawak hawak ang balikat ko.
“Julie.” Mahinahon niyang sabi. Para talagang may gusto siyang sabihin na hindi na masambit sambit.
Nakatitig siya sa mata ko, ako naman patuloy sa pag iisip ng kung anong sasabihin niya.
“Makinig ka, dahil minsan ko lang ‘to sasabihin.”
Patuloy pa din ako sa pag titig sakanya. baka naman nakainom tong isang to kaya naman napadpad siya dito? Pero imposible eh, mabango pa din siya.
Hinihintay kong gumalaw yung labi niya. hinihintay ko yung sasabihin niya. bakit ganto? Parang nae-excite ko sa sasabihin niya.
“sa tingin ko..
Gusto na kita.”
Change of P.O.V
(Andrei Santos)
“Sa tingin ko gusto na kita.”
Nasabi ko na. nasabi ko na ang dapat kong sabihin. Eto na yun. Hinihintay ko na lang na tawanan niya ako, o kaya naman sampalin.
Pero, wala. Wala man lang siyang reaction. Nabigla ko ba siya? Masyado ba akong mabillis?
“Wala ka man lang sasabihin?” kanina pa siya nakatitig sakin. hindi man lang siya ngumiti or tumawa sa sinabi ko. Wala talagang reaction! -_-
“ano ulit?” tanong niya.
“Di ba sabi ko makinig ka? Tapos ngayon papaulitin mo sakin? ayoko na. bahala ka.” Tumalikod ako na kunyari nagtatampo ako. Argh. Ayoko nang gantong feeling, para akong bata.
“Okay. Sige, uuwi na ako.” Tumalikod naman na siya agad at tinotoo nga yung sinabi niya. uuwi na nga siya.
“Uy! Wait!” hinabol ko naman siya agad.
Hindi pwedeng uuwi lang siya ng ganun ganun lang no. kelangan sagutin muna niya ako.
“Bakit? Di ba wala ka naman na sasabihin?” pagtataray niya.
Aba, marunong rin pala mag taray tong isang to.
“Eh, kasi sagutin mo muna ako!”
“Ano isasagot ko?”
“sabihin mo kung sinasagot mo na ako.”
“HA?!”
Nag ka-boyfriend na ba talaga tong isang to? Parang hindi lang ah!
“Ano? Gusto mo ba ko o hindi?”
kitang kita naman sa mukha niya na nanlaki yung mga mata niya.
“Lasing ka ba?” sabi niya.
Bigla na lang ako napahawak sa ulo ko. Hindi niya siguro nage-gets ang gusto kong sabihin. Gano kaya siya ka-slow?
“Julie.”
“Oh?”
“Pwedeng payakap?”
“Ha?”
Bago pasiya pumalag ay nakayakap na ko sakanya. buti na lang hindi siya umalma.
Ang sarap ng feeling ng ganto. Sana lagi na lang kaming ganto.
“JULIE! Asan ka na ba?” bigla naman kaming nakarinig ng pg sigaw ng isang babae. Bigla tuloy kumalas si Julie sa pagkakayakap ko. Anu bayan! Moment na yun eh.
“Sige, bye na!” bigla na lang siya tumakbo. Hindi man lang ako naka hingi nang good night kiss! Amp!
“Ma!” sigaw niya. pinakikingan ko lang siya habang nakatayo sa likod nang isang malapad na puno. So, mama niya pala yun.
“Naku kang bata ka! San ka ba galing ha?”
“Bumili lang po.” Sabi niya habang nakangiti.
“Bumili? Eh bakit dun ka galing?”
“May pusa kasi eh.”Mukha ba kong pusa? Mas cute kaya ako sa pusa.
Biglang sumlip ang mama niya. at mukha naman na-satisfy sa mga palusot ni Julie kaya naglakad na sila papasok sa bahay nila.
Ako naman, pabalik na rin sa inn na tinuluyan ko. Hindi uso hotel dito eh. -_-
Hays! Sarap ng feeling! Kasing lambot ng kama ko.
Una, nasabi ko na sakanya. Pangalawa, nayakap ko pa siya! Woo! Sarap! : DD
Kaso, di niya ata na-gets yung sinabi ko eh.
Bahala na nga bukas.
Change of P.O.V
(Julie Anne Mercene)
Bakit ang saya saya ko? Ehh. Kinkilig ako. >//<
Oo, ako na talagang engot at shunga. Narinig ko lahat ng sinabi niya.
“sa tingin ko..Gusto na kita.”
Pero, gusto ko ulitin niya kaya kunyari wala akong narinig. Tska malay ko ba kung pinag ti-tripan niya lang ako. Kaso mukha naman siyang seryoso. Maniniwala na ba ako?
Ang fail talaga nung lalaking yun. Hindi naman niya inulit yung sinabi niya! T^T
Pero, kinkilig talaga ako!! :D Ang saya saya ko. Heeee! :D
Babalik kaya ulit siya bukas? Naku. Baka hindi na. may trabaho pa siya eh.
Nami-miss ko na siya agad. :|
Bakit ganto? Parang gusto ko na siyaa. T^T