5 μήνες μετά
Τρεχώ , τρεχώ να ξεφυγώ ακούω το περιπολικό ,μια ζωή που εγώ δεν ζήτησα ποτέ , έχουν αλλάξει τόσα πολλά , εγώ , ο Άλεξ συμπεριφέρεται σαν να μήν με έχει γνώρισει ποτέ του.
Άτομα που ήταν μια σταλιά για εμένα έγιναν η καθημερηνότητα μου. Αλλά ας το πάρουμε απο την αρχή
...
Γουίλ-λοιπόν αυτό είναι το δωμάτιο σου , βολέψου και έλα να σου δείξω και τον υπόλοιπο χώρο.
Νεύω θετικά και ακουμπάω την κούτα με τα πράγματα μου κάτω στο πάτωμα , κοιτάω τον ευατό μου στον καθρέυτη , τη γλυκό κοριτσάκη που ήμουν κάποτε , πρέπει να αλλαξώ , πρέπει να γίνω πιο σκλήρη , ειδικά τωρα.
«καιρό έχω να σε δώ τρελλό , έχεις αλλάξει ομόρφινες εε» , η φωνή της γνώριμη γυρνάω γρήγορα και κοιτάω την Κάτερινα(κατ) , νιώθω τα πόδια μου να σπάνε , σαν η γή ανοίξε για να με καταπιεί , μετά απο τόσο καιρό ζεί;
«Κάτ ; Τί κάνεις εδω; Εσύ..εσύ» τί στο καλό κάποιος θα μου κάνει πλάκα έτσι; «Ναι ξέρω νόμιζες πως είχα πεθάνει» «ολοι αυτό νομίζουν , ήρθα ακόμη και στην κηδεία σου» « ναι..θυμάμαι πόσο έκλεγαις ,αλλά τώρα είμαι εδω και εσύ είσαι εδω ,μπορούμε να κάνουμε μια νέα αρχη» είναι η Κατ , η καλύτερη μου φίλη αλλά μετά απο την προδοσία του Λούκ , δεν ξέρω αν μπορώ να εμπιστευτώ κανεναν.
«Για μισό πως βρέθηκες εδώ και πρότον πώς γίνεται να ζείς;» «Τι νύχτα εκείνη , πράγματι καποιός βρισκόταν σε εκείνο το στενό , ήταν ο μπαμπάς σου , ξέρεις εσένα έπρεπε να είχε πιάσει εκείνο το βράδυ ,όμως έπιασε εμένα , μου εξήγησε και δέχτικα έτσι το σχεδιάσαμε να φένεται σαν εξαφάνηση να το πω» όλα αυτα μου ακούγονται πολυ τρέλα αλλά και παρατραβιγμένα «μην ανυσηχείς σιγά σιγά θα μπούν τα πράγματα στη θέση τους , ξέρω πώς είναι πολλά , αλλά θα δείς όλα θα πάνε καλα» λέει και ακουμπάει τον ώμο μου.
«Ελιζαμπέθ» φωνάζει ο μπαμπάς μου «έρχομαι»
Καταιβένω την σκάλα και μια ομάδα παιδιών στεκέται σε μια σειρά , βλέπω γνώριμα πρόσοπα τα παραπάνω δηλαδή
«Αυτή είναι η περιβόητη για εσένα εδώ και τόσο καιρό συμμορία μας , είσαι και εσύ τωρα μία απο αυτούς» σηκόνω το χέρι μου δηστακτήκα και τους χερετάω «γειά» λέω και γυρίζουν όλοι να με κοιτάξουν «λοιπόν απο εδώ ο Χάρης ο κομπιουτεράκιας της υπόθεσης , η Κάτ το λεγόμενο λάστιχο , η Κόρτνει το μυαλό της υπόθεσης , ο Γουίλ ο γρήγορος , ο Τζάκσον το κλεφτρόνη και , για μισο που ειναι ο..» η πόρτα ανοίγει γρήγορα και μεσα μπαίνει ο ... «συγγνώμη που άργησα..χα ξέρεται γυναικοδουλειές» χαμηλώνω το βλέμμα μου «τελοσπαντον άκουσα έχουμε σύσκεψη τι..έγινε» λέει και κοιτάει τον Επκτορα «Έλλη απο εδώ ο Άλεξ το σπαθή και τέλος εσυ η δύναμη»
καταπίνω , και σηκώνω το κεφάλη μου αργά , το βλέμμα του σκληραίνει με το που με βλέπει , κάνει ένα βήμα μπρόστα και έρχεται πρός το μέρος μού , με κοιτάει απο πάνω μέχρι κάτω και κάνει μια στροφή γύρω απο εμένα «καινούργιο μέλος εε; Χμμ..θα έχει πλάκα» «ήρεμα Αλεξ!» Λέει η Κατ και γυρίζει να την κοιτάξει , στέκεται δίπλα της και ακουμπάει το σώμα του πάνω στο τοίχο «νέο αιμα , ήσουν στη θέση της κάποτε εε..δέν θες να ξανάπας»
Κουνάει αρνητικά το κεφάλη της και γυρνάει με κοιτάξει με ενα βλέμμα πιου μου λέει σορρυ.
Τέλεια αρα ο Άλεξ κάνει το κουμάντο και εδω..
«Γουίλ αναλαβέτην» λέει ο πατέρας μου δίχνοντας εμένα «θα την αναλάβω εγώ αφεντηκό , άστην πάνω μου» οχι οχι οχιι «Σου έχω εμπιστοσύνη Άλεξ , την κόρη μου και τα μάτια σου» λέει και φεύγει απο το δωμάτιο
«Θα περάσουμε καλά εμείς οι δυό Ελλη; Είπαμε;» Λέει και πιάνει το πηγούνη μου με το χέρι του. Εε ; Τώρα τι; Κάνει πως δέν με ξέρει; Για να καταλαύω
«Συνάντησεμε στην αίθουσα της πάλης η ώρα τρείς , μην αργήσεις δεν μου αρέσει να περιμενώ» λέει και σηκώνει το χέρι του πανώ φεύγοντας απο την αίθουσα
«Μην του δίνεις σημασία έτσι είναι πάντα..τόσο , τόσο πως να το πώ;»... «ψυχρός» «ναι! Εντομεταξή δεν γνωρίζεσται , ήσουν η κοπέλα του , σωστά;» «Αυτό είναι το πρόβλημα Κάτ ήμουν , τώρα κάνει πως δέν με ξέρει καν..» «θα του περάσει , σου είπα έχει τα θέματα του , αλλά είναι καλός τύπος» ο τύπος που εγώ είχα ερωτευτή...
«οχι πως τώρα δέν είσαι ερωτευμένη μαζί του»
Σκάσε Μαριπόζα, παλιοί καλοί καιροί που σου τα έλεγα πως εγώ μαζί του δέν γίνεται, αλλά εσύ επέμενες , νατα μας τώρα.
3:01
Τέλεια ένα λεπτό αργοπορημένη , ελπίζω να μήν τα ακούσω. Μπαίνω μέσα στην αίθουσα στέκεται σε μιά γωνιά γυρισμένος με την πλάτη , έτσι δέν έχει καταλάβει πως βρίσκομαι εδώ , κοιτάει το κινητό του και ξεφυσάει , πλησιάζω όσο πιο σιγά κοντά του και κοιτάω την οθόνη του κινητού του , η μαμά του
«Σου λύπει;» Λέω και γυρνάει απότομα πρός το μέρος μου χεχ , μιας και δέν το περίμενε καθόλου
«Δέν ξερω για πιο πράγμα μηλάς» λέει και βάζει το κινητό του στην τζέπη του. «Πρέπει να είναι δύσκολο Άλεξ σε καταλαβαίνω» λέω και τοποθετώ το χέρι μου στο πρόσωπο του. «Δέν ξέρεις τίποτα» λέει και κατεβάζει το χέρι μου απότομα απο πάνω του «και δέν μου αρέσει να με αγγίζουν , μόνο εγώ αγγίζω» εε; «Επίσης έχεις αργήσει και σου είπα πως δέν μου αρέσει να περιμένω» ... «Άλεξ γιατί το κάνεις αυτό; Τι προσπαθείς να αποδήξεις;» «Σταμάτα αυτές τις ανούσιες ερωτήσεις και έλα να ξεκινήσουμε , διάλεξε όπλο και να θυμάσε είσαι η δύναμη»
«Τόξο» «Τόξο; Περίμενα όπλο» λέει και πέρνει το τόξο μου απο το τοίχο όπου είναι τοποθετημένα αρκετά όπλα. «Έλα μαζί μου» λέει και στέκεται πάνω στο σημείο πάλης μιάς και κάτω στο έδαφος είναι τοποθετημένα κάποια στρώματα. «Να πάρε ένα τέτοιο» λέει και μου πετάει ένα ξύλο. «Τί να το κάνω αυτό;» Λέω και σε ένα δευτερόλεπτο βρίσκομαι κάτω στο πάτωμα με μία μόνο κίνηση του. «Ετοιμότητα , ποτέ δεν ξέρεις ποτε ο αντίπαλος σου θα κάνει την κίνηση του»μπλα μπλα μπλα «σήκω» σηκώνομαι και στέκομαι σε μια στάση φάση τσάκι τσαν λές και θα με σώσει κάτι τέτοιο
«Αυτό θα κάνεις , για να προστατέψεις τον εαυτό σου;» «Εμμμ ναι;» Παραπάνω σαν ερώτηση ακούστηκε αλλά τελοσπάντον. «Πρώτα το σώμα σου είναι ο πιό δυνατός σου συμπέχτης , να ας ξεκινήσουμε απο τα βασικά δώσε μπουνιές» μμ ξέρω που θα σου δόσω μπουνιά σε λίγο
«Δυνατή , τώρα κατάλαβα γιατί ο πατέρας σου σε επέλεξε ως την δύναμη , ξέρεις η πρώην μου είχε αυτήν την ικανότητα» η Ντέινα; Για μια στιγμή εγώ είμαι η πρώην του
Αρκετά! Έχω κουραστεί να ακούω τις χαζομάρες του Άλεξ , δέν ξέρω γιατί το κάνει αυτό , πάντος αν το κάνει για να μου σπάσει τα νεύρα το έχει καταφέρει
Φεύγω απο την αίθουσα και πετάω την στίλη μου κάτω «Πού πας; Δέν έχουμε τελειώσει ακόμη»
«Για την ακρίβεια μόλις τελειώσαμε Άλεξ» λέω και φεύγω απο την αίθουσα