APL 12
“Anong ginagawa mo dito Rikko?!!” agad akong lumapit sa kanya kahit na pinipigilan ako ng mga kaibigan kong wolf. “Ayos lang yan mga kasama kaibigan ko sya. Sya lang ata ang bestfriend ko e.” Sabi ko sa kanila ng hindi tumitingin sa mga mukha nila kundi kay Rikko lang.
“Lime bakit? L Bakit ka umiiyak ng ganyan?!!” napahawak ako sa mukha ko. Umiiyak napala ako ng makita ko si Hiroyuko. “Tahan na oy~” agad nya akong niyakap kaya umiyak lang ako sa kanya.
“Hi- HIROYUKKKOOOOOO!!!!”Sigaw ko habang yakap nya ako. “Hiroyuko bakit ang sakit? Bakit ang hirap?? Ang tanga ko ba para patulan ang lahat ng iyon dahil sa anime? Pero minahal ko na sya e. Kahit na ilang araw pa lang kaming magkakilala pero minahal ko na sya Hiroyuko! Pakiramdam ko sya si Nanamiya. Yung lalaking matagal ko ng crush noong nasa school pa tayo. Bakit ganito HIROYUKO!!!” wala na ako sa tama kong pag-iisip ng sabihin ko ang mga iyon. Ito ang nangyayari sa akin kapag napasobra ang pag-iyak daig ko pa ang lasing.
“Tahan na Lime, alam mong bawal sa’yo ang palaging umiiyak hindi ba? Baka magshut down ka nanaman. 18 ka na pero ang katawan mo parang pang 14 pa rin dahil sa mga nararamdaman mong kabaliwan. Tama na Lime, Tama na. Hindi ko na gustong makita kang nag Shutdown dahil sa pag-alis ko noon. Ayaw kong maulit ang lahat Lime.” Hinigpitan pa nya ang yakap nya sa akin.
Shut down. Oo tama, nangyari yun sakin dahil sa depression at natulog ako ng tatlong taon isang taon pa lang akong nagigising pero dahil din sa shut down na iyon lumakas ang katawan ko. Sa oras na mangyari nanaman ang pangmatagalang shut down ko baka hindi na ako magising.
“Niloloko mo ba ako Hiroyuko? Mas makabubuti kung nagshut down ako hindi ba? Kapag ginawa ko iyon hindi ko na sya masasaktan pa o kahit ako masasaktan din.” Ngumiti ako kahit umiiyak. Hindi ko na kinakaya, alam kong ilang minuto na lang magsha-shut down na ako at sana naman ito na ang huling shut down.
“Lime ano ba! Ang tanga mo naman e. Narito nga si”
“Paalam Rikko.”
“Para magsorry at sabihing mahal ka nya.”
Doon na ako nawalan ng malay. Huli ko na lang naramdaman ay ang pagbuhat sa akin. Si Savier siguro ito. Sya naman ang pinaka malakas dito e. Salamat sa lahat.
------
Ano ba yung tunog na yun. Parang isang beating ng heart. Sino ba yung inoobserbahan at kailangan pa ng ganyan. Ang ingay grabe!
“Jin, mabuti pang kumain ka kahit itong mansanas lang.” Rikko? Bakit parang ang lamaya ng boses nya?
“Wala akong gana.” Mahinang sabi ng isang taong malapit sa akin.
“Jin naman. Hindi ka pa kumakain ng maayos simula noong nagshut down sya. Isang bwan na rin yun at nahihirapan ka na. Tingin mo magiging masaya si Lime kapag nanatili kang ganyan? Siya na rin ang nagsabi na liwanag ka nya hindi ba? Kaya bakit humihina ang liwanag na yun ngayon?! Ano JIN!?!! Uupo ka lang ba dyan at pagmamasdan sya? Sumagot ka!” bakit nagagalit si Rikko?
“Tama ka Rikko. Tara sa baba. Kakain na ako.” Matapos kong marining iyon pagbukas ng pinto ang sunod kong narinig.
“Hi-Hirayuko.” Dahan-dahan kong binuksan ang mga mata ko.
“Rikko! Rikko! Oh my God si Lime! Nagising na sya!!” sabi ng lalaki sa harap ko. “Lime ayos ka lang ba?” tanong nya pero hindi ako nagsalita. “H-Huwag mong sabihing... nakalimutan mo ako dahil sa nangyari?” nanginginig ang boses nya pati na rin ang kamay nya na nakahawak sa kanang kamay ko.
“Oh my God! Amnisia agad ha Lame Lime Forrest?” pabirong sabi ni Rikko na parang kinakabahan din.
Pinalapit ko si Rikko sa akin at umais sandali yung lalaki na medyo nalungkot sa nangyari.
*POKE*
“Kahit kailan para kang tanga! Tingin mo dahil sa shut down malilimutan ko ang liwanag ko?” tiningnan ko si Jin na medyo nakatalikod na. Agad syang bumaling ng tingin sa akin pero hindi sya lumapit kaya naman hinikit ko na lang sya palapit sa akin.
Bwisit naman kasi ang tagal akong lapitan.
“Missed me?” malandi kong tanong. Woah! Wag kayong magalit! Minsan na nga lang lumandi e pipigilan nyo pa!
Nakita ko sa likod si Rikko na sumesenyas na mali ang girl flirty voice ko. Kung ganoon hindi pa nya alam? Akala ko ba isang bwan na ako dito. Bakit hindi pa rin nila ako ibinubuko?
“Lime.. Kakainins ka alam mo! Akala ko iiwan mo na akong lalaki ka!! Bakit hindi mo sinabing may sakit kang ganoon?” tanong nya kaagad ng yakapin nya ako.
“Jin. Bakit ang payat-payat mo na tapos mukhang wala ka pang tulog?” tanong ko kaagad sa kanya.
“E, Lime. Kasi yang Epalugs na yan binantayan ka lang buong panahon na tulog ka. Hindi na nga pumasok sa school kaya kailangan nyang bumawi next month.” Paliwanag sa akin ni Rikko. Mukha namag guilty itong si Jin kaya naman binatukan ko sya ng mahina.
“Jin, bakit mo naman pinabayaan ang sarili mo?” tanong ko sa kanya at pinilit kong tumayo at niyakap ko sya. “Umuwi na tayo Jin.” Sabi ko sa kanya pero pinigilan lang nya ako.
Sa sobrang kulit ayun nasapak ako ni Rikko. Sapo-sapo ko ang aking pisngi at mukhang nag-aalala sa akin si Jin pero hinikit agad sya ni Rikko palabas at may isang tao na pumasok sa loob ng silid ko. Napansin kong lalong nag-alala si Jin sa pagpasok nung lalaki pero nginitian pa rin nya ako.
Hindi ko sya gustong makita sa totoo lang.
“Kamusta ka Green?” tanong nya sa akin at nag-aalangang lumapit.
“Paki mo naman ha Seigh. Lumayas ka na nga bago pa kita mapatay.” Sabi ko sa kanya na mukha namang ikinasama ng loob nya.
Itinago pa rin nya iyon at ngumiti sa akin. Naupo sya sa bangko malapit sa higaan ko tapos tiningnan nya ako ng parang puno ng pagmamahal. Tanga ba sya? Bakit ganyan ang mga tingin nya? Ano yun, papaniwalain nya ako na nagbago na sya? Na sya na ulit yung Seigheart na nagustuhan ko noon? Tss.. Imposible dahil wala syang ibang ginusto kung hindi ang maka-score sa babae. Putek sya akala mo santo yun pala demonyo.
“Subukan mong lumapit susuntukin talaga kita!” pasigaw ko sa kanya.
“Green, Alam kong mali yung mga nagawa ko sa iyo noon pati yung inasal ko noong birthday mo. Nainggit at nagalit ako ng malaman ko na may boyfriend ka na daw at isang bakla pa. Ang tanga ko noon dahil nag-inom ako ng hindi ko pa inaalalam ang dahilan kung bakit mo yung ginawa o kung bakit hindi muna kita tinanoong noon. Mahal pa rin kita Green. Hindi ako susuko kahit na sukuan mo ako. Green, I love you.” Paliwanang nya pero pinipigilan ko ang sarili kong maniwala.
Tumingin ako sa kisame ng ospital at sinubukan kong pakalmahin ang sarili ko.
“Hindi ako naniniwala Seigheart, alam kung bakit? Dahil ako mismo ang nakakita ng ginagawa mo doon sa babae sa loob mismo ng barracks. Hindi lang yun tsismis kasi ako talga ang nakakita. Kaya please... layuan mo na ako.” Paki-usap ko sa kanya ng hindi man lang sya pinatatamaan ng mata ko.
“Pinainom ako ng mga siniors noon Green. At ipinakita nila sa akin ang picture mo kaya inakala kong ikaw yung babae. Hindi ako nagtaksil sa’yo. Kaya naman noong malaman ko na sobrang galit ka sa akin tinanggap ko na lang kasi akala ko na hindi yun hahantong sa break up at pinagkakatiwalaan mo ako Green.” Paliwanag ulit nya pero sa pagkakataong ito hindi ko na napigilan ang nararamdaman ko. Umiiyak ako ng husto.
Ang hirap na makita syang ganito. Yung dating Seigheart na minahal ko.
“Hindi ako nagsinungaling sa’yo noon. Hindi ko iyon itinanggi dahil naniwala ako sa’yo. Hanggang ngayon naniniwala ako na mahal mo pa rin ako. Pinabayaan kitang magcool down at tumagal iyon ng tatlong bwan. Akala ko babalik ka sa akin at sasabihin mong mahal mo rin ako. Sasabihin mong mas mahalaga ako kaysa sa pride mo. Inakala ko na kaya ka nagalit dahil ibinigay ko ang sarili ko sa babaeng yun kaya naman nagawa kong sabihin ang mga nakakadiring salitang iyon sa iyo kahit sa sarili ko sinasabi kong mali ang mga sinabi ko. Mahal kita Green at umaasa ako na mamahalin mo akong muli.” Umiiyak na rin sya habang sinasabi ang mga yan.
Wala akong ibang ginawa kung hindi ang pakinggan sya dahil wala ana naman talgang ibang pwedeng gawin hindi ba?
Pero ang tanong mahal ko ba sya tulad ng pagmamahal nya sa akin?