Kumakain sina Gabrielle at Mikael at hindi maiwasan ng mga tagapagsilbi ang mapangiti habang tinitingnan ang mag-asawa.
"Napakalambing naman ng Zahsade at Shahzad sa isa't isa. Tila gusto ko na rin tuloy mag-asawa."
"Ako man ay inggit na inggit din. Napakaswerte ng Shahzad dahil s'ya ang pinili ng Zahsade."
"Tama ka, Kerim. At mukhang mauuwi sa wala ang paghihintay ko na merong isang prinsipeng mag-alok sa akin ng kasal," Durenia kidded. "Sayang naman, nag-asawa na ang nakababatang Zahsade."
"At isang Zahsade pa talaga ang ninanais mo? Kung gan'un ay kailangan mong mangibang-lugar dahil may asawa na ang mga prinsipe ng Adrasteia."
The two women laughed until they heard someone clear her throat. They looked behind them and saw Nana Iman, the Ricaforte's trusted durma.
The two young women bowed their heads before they scurried away.
"Rahlia..." Nana Iman spoke and a woman stepped forward. "Sino ang nagtuturo sa mga baguhan? Bakit sila ang nagsisilbi sa Zahsade at Shahzad?"
"Nana Iman, ipagpaumanhin n'yo po. Hindi ko po alam kung bakit po sila nandito. Kakausapin ko po si Minira dahil s'ya po ang nagsasanay sa mga bagong pasok."
The old woman did not reply and Rahlia took three steps backward before she turned to leave.
Nana Iman looked at the young couple. They were seated a hundred feet away too engrossed with each other to notice that they were being watched.
O baka alam nila pero wala lang silang pakialam, the old woman thought with a small smile.
The durma inclined her head towards the row of uniformed women behind her and they followed her out.
"Pinag-uusapan ka nila," Gabrielle remarked grinning at her husband.
Mikael quirked a brow at her.
"Nanghihinayang sila kasi kasal ka na."
Mikael couldn't help but laugh. "Narinig mo pala 'yun?"
"Ikaw rin narinig mo pero wala ka man lang sinabi," Gabrielle grumpily said.
"Ano ba dapat ang sabihin ko? Kitang-kita naman nila kung gaano ako kalambing sa asawa ko. At alam mo naman sigurong hinding-hindi kita ipagpapalit, 'di ba?"
Gabrielle smiled. "Alam ko. Alam mo rin naman sigurong gan'un din ang nararamdaman ko para sa'yo?"
"Oo naman," Mikael shamelessly replied.
"Mikael, may tanong ako..."
"Ano?"
"N'ung kasama ko si Nana Adalia kanina, pumasok ka ba sa loob ng aklatan?"
"Hindi, nasa labas lang ako. Bakit?"
"Parang narinig kitang nagsalita. Akala ko nga pumasok ka kaya naman hinanap kita. Ang sabi mo si Kuya Viktor, kinaya n'yang mahiwalay kay Ate Elnara nang sampung araw. Bakit ako, kahit sampung minuto lang ay parang mamamatay na ako sa lungkot? Natawa nga ako d'un sa sinabi mo, eh."
Mikael looked contemplatively at his wife.
"Ewan ko ba, baka naman guni-guni ko lang 'yun. Wala ka namang sinabing gan'un, 'di ba? 'Tsaka ang sabi mo nga hindi ka naman pumasok sa loob—"
"Hindi ko sinabi pero inisip ko. I was missing you so much that I wanted to break the door down just to see you..."
The young priestess looked confused. "Kung iniisip mo lang ay bakit ko narinig?"
"Hindi ko alam, is this the first time it happened?"
"Oo. Ngayon ko lang napansin. Pinagalitan nga ako ni Nana Adalia n'ung binanggit ko sa kanya na nasa loob ka ng aklatan at bigla akong tumayo para tingnan 'yung likod ng mga istante ng libro. Nahampas n'ya tuloy ako—"
"Anong ibig mong sabihin na hinampas ka n'ya?" Mikael's face darkened.
Gabrielle smiled. "Hindi naman masakit...kaunti lang...at kasalanan ko naman 'yun dahil kung anu-ano ang sinabi ko..."
"Saan ka n'ya hinampas?" Mikael asked, his tone controlled. "Gusto kong makita."
"Hindi nga masakit. H'wag ka nang magalit."
"Patingin," Mikael demanded even when he already had an idea where his wife was hit. "Akin na, patingin..."
He gently pulled the young woman's arm towards him and saw a reddish mark just below her elbow.
"Hindi masakit, nagulat lang din siguro s'ya dahil bigla akong tumayo kaya nahampas n'ya ako," Gabrielle hastily explained. She could sense the drastic rise in her husband's temper.
"Hindi 'yan mamumula kung hindi malakas ang pagkakahampas n'ya sa'yo. Besides, why would she hit you? You are my wife and she does not have the right to touch you much more hurt you."
"Mikael, h'wag ka nang magalit." Gabrielle pleadingly smiled. "Kasalanan ko rin naman talaga. Siyempre may edad na si Nana Adalia pero naglaan pa rin s'ya ng oras para turuan ako tungkol sa kasaysayan n'yo. Baka nainsulto s'ya na bigla akong tumayo sa upuan ko. Pakiramdam n'ya siguro ay hindi ako nakikinig."
"Gab, I can feel how worried you are and I can also feel that you are afraid that you might cause trouble for my family and it makes me angrier."
"May mga bagay tayong dapat pinapalampas. Hindi naman pwedeng sa lahat ng pagkakataong may hindi tayo nagugustuhan ay basta-basta na lang tayong nagagalit."
Mikael chose not to reply.
"H'wag ka nang magalit..."
He kissed her cheek tightening his arms around her. "Okay na, hindi na ako galit."
"Totoo 'yan?"
"Oo."
"Hindi ka nga galit, galit na galit lang."
Mikael sighed. "Walang kahit sino ang may karapatang pagbuhatan ka ng kamay."
"Iniisip ko rin kung anong mararamdaman ko kung sakaling may mangahas manakit sa'yo at alam kong gan'yan din ang magiging reaksyon ko kaya naiintindihan kita. Ang sa akin lang, h'wag mo na s'yang komprontahin o pagalitan dahil matanda na s'ya. Hindi bale, hindi na n'ya 'yun uulitin kasi sinabi kong 'pag sinaktan n'ya ako ulit ay magagalit na ako at kapag nagalit ako, magagalit ka na rin."
"You told her that?"
"Oo. Kaya mangako ka sa akin na wala ka nang gagawin. Nagkausap at nagkaayos na kami."
"Bakit ba todo-todo ang pakiusap mo? Ano sa tingin ng asawa ko ang gagawin ko?" Mikael amiably asked.
Gabrielle laughed. "Wala naman, I know you're not a violent person. Pero gusto ko na lang umiwas sa gulo. Ayokong magkaroon ng kaaway rito."
"Hindi ko naman hahayaang magkaroon ka ng kaaway rito and just in case magkaroon man, you know that I am on your side, right?"
"Oo."
He held her face with both his hands. "Gabrielle, you're my wife and I want Adrasteia to be a safe haven for you, too. Ayokong may kinakatakutan ka rito o iniiwasan. You are a princess of this kingdom."
"Alam ko. Pero, hindi ba bilang prinsesa ay dapat din akong magpakita ng magandang ehemplo? Ayokong pagmulan ng gulo ang isang bagay na pwede namang daanin sa maayos na usapan."
"At bilang prinsipe at asawa mo ay gusto ko ring ipakita na kaya kitang ipagtanggol at protektahan. Please let me, okay?"
"I promise that I will depend on you," the priestess said. "In the same way that I would ask you to depend on me, too. Ayokong ako lang ang nakasandal sa'yo, dapat ako rin nasasandalan mo."
"Oo naman. I won't be that man who will not acknowledge the role his wife plays in his life para masabihang he wears the pants in the marriage. Teka, ang sabi mo ay gusto mong dalawin ang Lolo mo, 'di ba?"
"Oo sana kung papayag ka."
"Bakit naman kita pagbabawalan? Kailan mo ba gustong dumalaw?"
"Ngayong Sabado."
"Okay."
"Um...will you come with me?"
"Oo naman," Mikael replied without hesitation. "Kahit kailan hindi kita hahayaang magbiyaheng mag-isa maliban na lang kung hihingin mo ang pagkakataong 'yun."
"Gusto ko magkasama tayo palagi..."
"Ako rin naman."
Gabrielle beamed. "Dapat yatang simulan ko nang mag-empake."
"You're that excited?"
She nodded. "Oo. Ay, teka, kailangan ba nating magpaalam kina Ama at Ina na aalis tayo ng Adrasteia?"
"Ako na ang bahala d'un," Mikael replied with a smile. "Sobra mo na talaga s'yang miss, ano? Your face lights up whenever we talk about him."
"Oo at sobra ko s'yang mahal. S'ya na ang nakagisnan kong magulang. Wala ako rito ngayon kung hindi dahil sa kanya."
"I promise to love him and take care of him, too. Parte s'ya ng ating pamilya," Mikael said.
"Maraming salamat. Malaking bagay para sa akin ang sinabi mo—ay naiiyak tuloy ako..."
Mikael pinched his wife's cheek. "Ang baba ng luha ng Prinsesa ko."
"Hindi naman. Ang totoo ay piling-pili ang mga bagay na nakakapagpaiyak sa akin. Kahit n'ung bata pa ako ay hindi talaga ako iyakin, pero, pagdating kay Lolo..."
She sighed. "Hindi ko maiwasang mag-alala sa kanya. Lalo na't umalis sina Ate Laura at ang pamilya n'ya ilang araw bago ako pumunta rito. Kahit ba may iba s'yang kasama doon pero iba pa rin 'yung may nag-aalaga sa kanya."
"Why don't you just bring him here?" Mikael suggested. "Tama ka, wala s'yang kasama d'un at sigurado akong miss ka na rin n'un."
"Okay lang sa'yo na dito na manirahan si Lolo?"
"Bakit naman hindi? Ilang taon na nga ba si Lolo?"
"Eighty-three."
"Hindi pwedeng mag-isa s'ya d'un, Gab—" Mikael was surprised when his wife threw her arms around him.
"Salamat..."
"Are you crying?"
"Masyado lang akong masaya. Gustung-gusto ko s'yang makasama pero nahihiya rin naman akong makiusap sa'yo na kung pwede ay dito na lang s'ya tumira."
Mikael hugged his wife tight. "Kapag may gusto ka, sabihin mo lang. Gagawan ko ng paraan."
Gabrielle leaned away from her husband. "Pero, papayag kaya sina Ama?"
"Of course. Mahalaga rin sa amin ang pamilya kaya sigurado akong papayag sila. O, tama na ang iyak. Kahit dahil sa sobrang kasiyahan pa 'yan ay hindi pa rin ako komportable na nakikita kang umiiyak."
She wrapped her arms around his neck again. "Kung may gusto ka sabihin mo lang sa akin, gagawan ko rin ng paraan. Kahit ano, ibibigay ko sa'yo."
He smiled meaningfully. "Alam mo naman na siguro kung ano 'yun...?"
"Alam na alam..." she replied before kissing him on the lips.