Dazai, do Chuuyi, na ich weselu, we łzach: Zawsze wiedziałem, że cię kocham i im więcej mojego życia spędzam z tobą, tym wyraźniejsze jest to, że nie mogę bez ciebie żyć.
Dazai, płacząc mocniej: A ja po prostu desperacko potrzebuję cię, żebyś się mną zajął, bo cały czas jestem chodzącym bałaganem!