"I love you"
"Don't leave me, please..."
Bigla naman akong napaupo at nakita ko kaagad ang aking sarili sa salamin na kaharap ko. Napahilamos naman ako ng mukha at bumalik sa pagkakahiga.
3 years na magmula nung huling pagkamatay ng mga mahal ko sa buhay. Hanggang ngayon kabado pa rin ako dahil hanggang ngayon hindi ko alam kung sino ang pumapatay at kung sino ang isusunod.
Napatingin naman ako sa kabuuan ng kwarto ko. Right, nasa Pilipinas pala ako. I got back home awhile ago.
Umupo naman ako at napatingin sa orasan. I just slept for less than an hour yet my dream felt so surreal.
Napatingin naman ako sa cellphone ko ng tumunog ito. Pagod man, kinuha ko ang phone ko at sinagot ko ito.
"Samantha" sambit ng isang lalaki sa kabilang linya. Napataas naman ang kilay ko.
"Ninong?" takang sambit ko. His voice is familiar. And as far as I can remember, ganiyan din ang boses ni ninong when I last met him.
"I never thought that you'll be awake at this time since you've just arrived. Naistorbo ba kita sa pagtulog?" kalmadong tanong niya.
"Nah. Can't sleep ninong" sambit ko habang kinukuha ang slippers ko.
"Kung ganun, mamaya ang schedule mo. Around 10:30" sambit niya. Schedule? Ah right.
"About that ninong. Contact lens right?" tanong ko at napatingin sa salamin dito sa cr. Those eyes.
"Yes, no worries dear" sambit niya.
"I'll be coming at exactly 10:30" sambit ko naman.
"Eric's gonna pick you up since nandito naman siya ngayon sa Pilipinas" sabi niya kaya napakunot naman ang noo ko. Eric? Yung anak niya?
"I'll send his number para siya ang i-contact mo mamaya. Medyo busy pa" sabi niya. Binaba ko naman ang phone call after at naligo na.
---
Dumiretso ako sa ASM after. ASM meaning AnderSon's Mall. One of the huge mall in the Philippines na pagmamay-ari namin.
Since may isang oras pa naman bago ang schedule ko, I decided to take a look around.
"Good morning miss Anderson" biglang bati ng head ng security ng mall ko. Tinanguan ko lang naman siya at dire diretsong pumasok sa office.
"Miss Anderson, what a pleasant surprise" bati ng secretary ko habang may hawak hawak na listahan yata.
"How are things going on here?" sabi ko bago kami pumasok ng office. Nagsialisan naman ang lahat ng nasa loob.
"Well, everything's going smoothly. Though nagkaroon po ng fire accident last month, nacover naman po financially. For now, wala naman pong problema" sabi niya. Naupo naman ako sa upuan.
It's been almost 3 years since nandito ako. The last thing I remember about this place was mom sitting on this very chair while planning to expand this mall at ako na nakaupo sa couch habang nilelecture niya sakin ang plano niya for this mall.
"Mom, why do you have to expand this?" curious na tanong ko. Napatingin naman siya sakin at ngumiti bago tumingin pabalik sa computer niya.
"Sam, you know well why. Besides, the bigger the better. And just like what dad always tells you, there will always be a room for improvement" sabi niya at may pinagpipipindot na kung ano ano.
Bigla namang may kumatok sa pinto at bumukas.
"Tita, good thing na andito po kayo. Kumusta na po?" sambit ni kuya Ivan habang nakangiti.
"Ayos lang naman ako Red. Alam ko namang si Sam ang hanap mo" natatawang sabi ni mommy.
"Ay tita. Malay niyo po gusto ko lang po kayo makausap hehe" sambit ni kuya Ivan at nagkamot ng ulo.
"Ivan Jarred, kailan ka ba pumunta dito para makipagusap lang sakin?" nakangiting sambit ni mommy.
"Kuya Ivan!" masayang sambit ko at binaba ang libro na binabasa ko.
"Sam, hula ko..... Stars?" paghuhula ni kuya Ivan sa binabasa kong libro. Napangiti naman ako at tumango.
"Mommy, we'll go to the arcades lang" sambit ko at napatango naman siya.
"Come back at lunch time" sambit niya habang busy sa computer. Pumunta naman ako kay kuya Ivan at hinawakan ko ang kamay niya bago kami pumunta sa arcades.
"Kuya Va, pasalubong ko ha" sabi ko sa kaniya habang nagraracing kaming dalawa.
"Siyempre. Di naman kita makakalimutan eh. Lakas mo sakin noh hahaha" sabi niya. Bukas kasi ay may binook silang private cruise. Although pinsan niya ako, sila lang na pamilya ang sasama dahil family day celebration nila yun for a week.
"Eh sila Samuel?" takang tanong ko.
"Oo naman. Balak ko nga rin buong triumphus bibigyan ko haha" sabi niya.
"Oh, paano ba yan malapit na ako magfirst place" sabi niya habang nakangisi. Naoangisi din naman ako.
"Sino may sabi?" proud na tanong ko at ginamit ang nitro papuntang finish line.
Mommy and kuya Ivan. Who knew na yun pala ang last time na makakasama ko si kuya Ivan?
And who would've thought na yun na ang huling beses na makakasama ko si mommy dito sa office na ito?
"Miss Anderson?" sambit nung secretary ko. Napabalik naman ako sa realidad at napatingin sa kaniya.
"About the structure, go with the process na po ba?" tanong niya. Napaayos naman ako ng upo at napakunot ang noo.
"What structure?" takang tanong ko.
"The structure for the expansion" sambit niya at binigay sakin ang example structure.
"Judging from this, I won't approve. From which I think, the expansion doesn't need to harm the environment. I won't allow anyone to cut down trees just to expand the mall" sambit ko habang nakakunot ang noo at sinarado ang folder.
"Send me another way of expanding ASM. One in which you think is appropriate and won't harm anything before I aprove" sabi ko.
"Masusunod po, Miss Anderson" sabi niya at kinuha yung folder.
"You may leave" sambit ko. Nag-bow naman siya bago umalis ng room. Bago ako umalis ng office, nilibot ko naman ang paningin ko at nakita ko ang family picture namin na nakadisplay. Agad ko naman itong nilapitan.
"Mom, why do I keep on hoping that you're still alive? Same as with dad?" sabi ko. Di ko namalayan na tumulo pala ang luha ko kaya agad agad ko itong pinunasan.
Hoping, even if I'm hurting, it's what that makes me going and somehow living...
Inayos ko naman ng mabuti ang cap ko bago lumabas ng office. Napadaan naman ako sa bilihan ng salamin kaya naisipan kong bumili ng isa saka nagpatuloy sa paglilibot.
"You fucking freak!" sigaw ng isang babae kaya napataas naman ang kilay ko at pumunta sa mga taong nagkakaguluhan.
"Look at what you did to my dress! Alam mo bang mas mahalaga pa ito sa buhay mo?!" sabi nung babaeng natapunan ng kape.
From which I think, spoiled brat siya. Halata naman. Mula outfit niyang kailangang naka 5 inches heels at shades pa hanggang sa bitbit niyang bag at coffee.
"Sorry. Di ko po sinasadya" sabi naman nung babaeng nakabangga at sinubukan na punasan gamit ang sarili niyang panyo. Bigla naman niyang tinulak yung kamay ng babae.
"Don't you freaking touch me! Ako ang may-ari ng mall na ito and how dare you to freaking spill a drink on my lovely dress?" sambit niya kaya napataas ang kilay ko once more. Siya? May ari?
Agad naman akong lumapit dun sa babaeng 'may-ari ng mall' at binuhos sa kaniya yung coffee niya. Ayun, para siyang nakakita ng ewan at bigla akong binigyan ng death glare.
"Who do you think you are to do this me?!" galit na sambit niya.
"Who do YOU think you are?" sabi ko sa kaniya pabalik.
"Did I just hear na ikaw ang nagma-may-ari ng mall na ito? Isn't this mall under the Anderson's and not yours?" sambit ko kaya medyo huminahon ng onti yung mukha niya.
"My family owns a part in this mall! Sino ka ba sa akala mo para pagsalitaan ako ng ganiyan? Ha? Guards! Paalisin niyo nga ang dalawang peste sa harap ko!" asar na sabi niya nung nakita niya yung dalawang guard na paparating kasama yung secretary ko.
"Get her out of here. Ana, from now on, remove her family's investment stock and whatever" sabi ko ng makarating sila at tumalikod na.
"Who do you think you are para pagsalitaan ng ganiyan si Ana? And more importantly, sa harap ko pa mismo!" sabi niya na nanggigigil na.
"Right away miss Anderson" sabi niya at tinanguan yung dalawang guard. Halata naman ang gulat na reaksyon ng lahat ng manonood lalo na yung babaeng nakasalitaan ko lang. Agad naman akong umalis dun at dumiretso sa Krispy Kreme.
"One vanilla frappe, large, and dozen of original donut" sabi ko at nilabas na yung card ko ng may umepal.
"Make that two vanilla frappe please" sabi niya at binigay niya kaagad yung card niya. Who's this guy?
He has brown hair at matangkad naman siya. Medyo pale skin pero may istura naman. He's somewhat familiar though.
"Who're you?" takang tanong ko. Napatingin naman siya sakin at ngumiti bago kunin yung card niya at tinago.
"I didn't expect you'd be here Sam. Balak pa naman kitang sunduin sa inyo" sabi niya.
"Eric?" hula ko at tumango naman siya. Umupo naman kami sa isang corner habang hinihintay yung order namin.
"Didn't expect na makikilala mo kaagad ako" sambit ko sa kaniya.
"After that fight, paano kita hindi makikilala?" sambit niya kaya napairap ako. Nandun pala siya at sinundan ako.
"It's been 4 years nung huli tayong nagkita. How's life?" tanong ko sa kaniya.
"Ayun, laging busy. Plano dito, projects dun. Ikaw ba?" tanong niya.
"Well, bored here and there" sambit ko. Napakunot naman ang noo ko ng may naalala ako.
"Balita ko na-ospital ka ng ilang beses" sabi ko sa kaniya na ikinatango naman niya.
"I guess from fatigue and I forgot the other one. But I'm taking medications" sambit niya kaya napatango naman ako. Kaya pala ang pale ng skin niya.
"Career?" tanong niya pero napailing ako.
"Di pa ako tumatanggap ng roles kahit na madaming nagaalok" sabi ko naman at napatango tango naman siya.
"Love life ba?" tanong niya.
"I plan to just stay single hanggang sa kaya ko na magmahal ulit. Ikaw ba?" sambit ko at biglang dumatin yung order namin.
"Ayun. Nagbreak kami. Currently single but not ready to mingle" sambit niya at uminom.
"Mahal ko siya kahit anong mangyari. Siya lang ang nasa puso ko. Pero wala eh. Nakipag break siya sakin 2 months ago then agad pumunta sa California" sambit niya.
"At least pwede pa kayong magkabalikan" sambit ko saka kumagat sa donut. Inalok ko naman siya at kumuha naman siya.
"She's unreachable. Probably blocked on all her accounts" sambit niya. That's harsh.
"Oh well. Wala akong iaadvice" sambit ko na lamang at napatawa naman siya.
"I somehow expected that anyways" sambit niya. Napailing na lamang ako at napangiti.
"So this girlfriend of yours" pagsisimula ko.
"Cate" sambit naman niya.
"Right. Why'd you break up?" tanong ko. But it seems napaghahalataan niyang di ako masyadong interesado at ayaw rin naman niyang ikwento.
"Long story" sambit niya lamang at ngumiti kaya napatango na lamang ako.
"Buti pala bumalik ka dito sa Pilipinas? I thought...." sambit niya at parang nagaalanganin.
"Long story short. Mission" sambit ko naman at napatango naman siya. Kahit papaano ay gets niya dahil alam naman niya ang ganap sa Mafia. His dad was a part of it anyways. Though tinanggal na muna siya saglit para sa kaligtasan niya.
Nagkwentuhan lang kami as usual then dumiretso na rin kaagad sa office ni ninong.
"How are you ija?" sambit niya at niyakap ako. Ugh.
"Fine ninong" sambit ko lamang at inalis din niya ang pagkakayakap niya.
"Contact lens right?" sambit ko at tumango naman siya.
"I'm pretty sure ayaw pang mamatay ni papa" sambit ni Eric na medyo natatawa kaya inirapan ko na lamang siya.
"Tattoo removal?" tanong niya kaya napailing ako. My tattoos symbolizes who I am. I won't let go of that so easily.
"What about your hair?" tanong ni ninong.
"I prefer to use wigs" sambit ko naman na ikinatango niya.
"Follow me, ako na bahala sayo" masayang sambit niya at tumayo na.
"Papahatid ka ba pabalik sa mall?" takang tanong ni Eric.
"Of course dummy. My car was parked in there" sambit ko at siya naman ang napairap.
"You could hail a taxi for pete's sake" sambit niya kaya binigyan ko siya ng death glare.
"Or not. Sabi ko nga ihahatid kita pabalik" sambit niya. Lumabas na kami sa office ni ninong.
"I'm gonna be right back. Call me when you're done" sabi niya.
"Eric" sambit ng tatay niya.
"No problem dad. I'm coming back. Promise. Takot ko nalang sa kaniya" sambit niya at napatingin sa akin. Ayun, nakatanggap ulit ng death glare.
Alanganin lang siyang napangiti at kaagad na umalis. Tsk, coward.