Küçük bir yurek nekadar dayana bilirdiki bu kadar acıya .
Nekadar sabredebilirdiki.
Yureginde hissetikleriyle kafasindaki yasadiklari çok farkliydi. Ağlamak istiyordu ama ağlayamiyordu.
Belkide aglamamaliydi .
Içinden sadece çabuk bir şekilde büyümek geliyordu.
Anneanenesiyle dedesine baktı .
Ikiside ağlıyordu. Neden agliyorlardiki . Bu gözyaşları niçin di. Yıllardır görmediği kızları için'miydi . Yoksa hiç görmediği , görmek istemediği torunları için mi . Sahteydi göz yaşları. Yalandı. Hangi anne baba evldını reddede bilirdiki.
Hiç tanımadığı insanlar vardı etrafında. Hiç görmediği ama adına akraba dendiği. Neden toplanmışlar'dı'ki ve neden ağlıyor lar'dı.
Sahte ilgiden bunalmışti küçük kız , artık evine gitmek istiyordu . Ama ona kapıyı kim açacak tı, ona sevgi dolu kim sarilacakti. Kim sevdigi yemekleri yapacaktı.
Yüzü tekrar ıslanmış ti. Ama ağlamıyordu . Sadece yaş gözlerinden akıyordu. Güçlü durmalıydi . Küçük yumruklarını sıktı. Artık hic ağlamayacakti .
Ağlamayan bir çocuk olurmu?
o' ağlamayacakti.
Hiç oynamayan çocuk olurmu?
O' oynamayacakti.
Yüreğindeki acıyı öfkesi ile besleyecekti. Yaşadıklarını unutmayacakti.
Altı yaşındaki bir çocuk için bu düşünceler biraz fazlaydı.
Bu nefret ,bu kin , bu öfke biraz fazlaydı.
Onun yaşındaki çocuklar oyun oynarken o' öfkesini besliyordu içinde.....
Küçük kız karşısında duran ikizine baktı . Gözleri ağlamaktan şişmiş ti , bir kolu sargıliydi . Olayda yaralanmisti . Aile diyebilecegi tek kişi o'vardı etrafında. Kalabalığın içinde sadece o tanidikti o'na . Kendisinden bir parçaydi . Ama ona uzak duran bir parça. O' olaydan beri hiç konuşmadılar. Ne'kadar geçmiştiki üzerinden. Bir hafta, bir yıl, nekadar geçmişti bilmiyordu.
Teyzelerine baktı.
Onları hiç görmemişti tıpkı diğer insanlar gibi.....