Ik was de hele weg naar huis gerend. Ik rende de trap op en sloot me op in mijn kamer. Ik plofte op mijn bed neer terwijl ik de tranen liet gaan. Hoe kon hij me dit aandoen? Opeens voelde ik iets trillen in mijn broekzak. Ik pakte mijn mobiel eruit.
Inkomende oproep: Jonathan, stond er op de voorkant. Weigeren. Ik legde mijn mobiel langs me op het kussen. Opnieuw begon hij te trillen. En opnieuw, en opnieuw. De telefoon trilde nog een keer en toen nam ik op.
“WAT?!” riep ik.
“ Fiona, waarom doe je nu zo? Wat heb ik gedaan?” ik hoorde de trillende stem van Jonathan aan de andere kant van de telefoon.
“Alsof je dat niet weet! We zouden er samen uitkomen, jonathan, dat had je me belooft!” riep ik naar hem. Nog meer tranen gingen over mijn wangen.
“je hebt dus gehoort van Leah over vrijdag.” Zei hij. hij zuchtte even en toen ging hij verder.
“Luister, Je weet dat ik je heel erg leuk vind. Maar je zei het zelf al, we kunnen niet samenzijn. Ik wil kijken hoe het gaat als ik met Leah ben. Ik moet je proberen te vergeten, en jij mij ook. Ik wil met je zijn, maar het gaat gewoon niet. Ik, ik lig al dagen wakker ervan. Ik denk dat ik me gewoon moet concentreren op iemand ander, en deze gevoelens moet wegstoppen, en dat we het beste gewoon weer vrienden moeten worden."
ik hoorde aan zijn stem dat hij ook zachtjes huilde. Ik was sprakeloos. Het voelde alsof elk stukje dat nog over was van mijn gebroken hart van James nu op de grond was gegooit en vermorzeld.
“ Eh, Fiona? Ik moet gaan, dus, ik spreek je denk ik nog wel. Doei!” toen hing hij op zonder op een antwoord te wachten. Ik legde mijn mobiel weer weg en klapte weer neer op mijn bed.
___________________________________________________________
Heey!
Ja, ik weet het is een kort hoofdstuk, maar ik ga hierna proberen de hoofdstukken wat langer te maken.
Xxxx