Όχι, όχι, όχι. Αυτή δεν είναι η ιστορία της ζωής μου. Προς θεού. Πως γίνεται η ιστορία να γράψει για εμένα; Είμαι απλώς ένα μικροσκοπικό κομμάτι της. Ένα ασήμαντο μπροστά στο μεγαλείο που θα σας το δείξουν οι λέξεις αυτές. Λέξεις ανίκανες να το αποδώσουν στην απόλυτη ακμή του. Κι όπως είπα πριν δεν πρόκειται για εμένα. Αλλά για ένα κορίτσι, λιγνό, μικροκαμομένο που όμως τα κουρασμένα και θλιμμένα μάτια της κρύβουν φλόγες ισχυρές. Φως που που δύναται να επισκιάσει και τις πιο σκοτεινές γωνιές στο σαπισμένο ετούτο κόσμο. Ένιωσα σαν να ήμουν πάλι παιδί. Σαν να μου δόθηκε εκείνη η δεύτερη ευκαιρία που δεν σου δίνεται ποτέ γιατί ο χρόνος δεν επιστρέφει, δεν επαναφέρεται. Σαν να μου δόθηκε, που λες, η ευκαιρία να ζήσω τα αθώα παιδικά χρόνια που δεν κατάφερα να γευτώ. Έτσι ως ανάξιος που είμαι άπλωσα το γεροδεμένο μου χέρι με σταθερότητα να πιάσω το άπιαστο. Το κορίτσι με πρόσεξε. Με κοίταξε κατάματα. Ξαφνικά όλη μου η ζωή άρχισε να αντανακλάται στα κατακκόκινα από το κλάμα μάτια της. Κάπως έτσι πέσανε οι φλόγες της, οι παθιασμένες φλόγες σαν αχόρταγα πεινασμένα σκυλιά να με κατασπαράξουν. Έγινα στάχτη με το πρώτο βλέμμα της πριν καν προλάβω να ανακαλύψω τι φλόγες του πάθους ήτανε. Πάθος για αγάπη; Πάθος για δύναμη; Για εξουσία; Για εκδίκηση; Θα 'πρεπε να θεωρηθούν εγκληματικές μα δεν ήτανε στ' αλήθεια, γιατί με λύτρωσαν κι αναγεννήθηκα απ' τις στάχτες μου. Πιστεύω πως ήταν από εκείνη τη στιγμή που πρωτοειδωθήκαμε. Η στιγμή που μου δόθηκε η τελευταία ευκαιρία να σώσω ό,τι απομεινάρι ανθρωπιάς είχε παραμείνει μέσα μου. Α ναι, την λησμόνησα αλλά τώρα έπρεπε να την σώσω. Η ανθρωπιά μου ήταν, η ανθρωπιά μου είναι και θα είναι για πάντα, στους αιώνες των αιώνων...
...εκείνη.
●Coming soon●