Chloe's POV
Yesterday was different but a good one , I guess. Nagstastart na kami about sa group project simula kahapon and we're now assuring to finish it this whole day . Akala ko mahihirapan at matatagalan bago pa namin matapos ito pero I thanked God and the system that we want to apply here ay parehas namin gusto at dun kami nagkakasundo ngayon .
Today's Sunday. The weather is really good and it makes me feel better all way long. Tinext ko si Heath that I'm on my way after I attended a mass with my bestfriend . Pinauna ko na sya , with the driver . I just gave the given address na pupuntahan ko mamaya para maisundo nya nalang ako later. Alam na ni Aiana ang tungkol sa group project . Bigla nya ako nun tinanong lalo na at nahalata nya na naging busy ako this passed few days. Masaya rin ako sa kanya para sa nakuha nyang scholarship sa school . Alam ko na sa simula palang ay makukuha nya talaga yun . Maybe because I trust her so much the way she trust me too from any circumstances. Wala syang ibang naging advise kundi iwasan ang anumang personal issues tungkol dati and take this a chance para makilala ko pa si Heath behind all my trashes talked that he received from me. Siguro nga mali ang naging unang impression ko sa cover , and right now I would like to know more about the contents inside of it.
Andito na ako sa harap ng pintuan nila , kinatok ko ito at agad naman ako pinagbuksan . He's wet . Really wet. Hindi ko maiwasan tumingin sa perfect packed of abs na meron sya . Halatang galing sya sa bathroom at kakatapos nya lang . Ng nagising ako sa malawak kong imahinasyon , nakaramdam ako nang pagkainit sa aking mukha at naging parang tomato ang kulay . Agad na nalang ako pumasok sa sala at iniwasan ko sya ng tingin . I don't want to tempt by his hot body , iba ang intensyon ko dito . Kahit sabihin ko marami na akong nakitang perfect packed of an abs , celebrities man o ordinaring tao lang , normal lang sa akin kaso this time , kilala kasi ako ng taong nakitaan ko ng abs kaya di ko alam ang unang magiging reaksyon .
"Why don't you try to wear first ?", naiilang kong sabi.
"Hindi pa ako tapos maligo eh . Ang aga mo naman ata ngayon . ", habang sinasarado ang pintuan.
"I texted you . Hindi ka ba aware ?", hindi pa rin ako tumitingin sa kanya. I feel like , what-I'm-suppose-to-do.
"But I didn't expect that too earlier though.", rinig ko ang mahina nyang tawa . Nahihiya siguro sya . Dapat lang ! masyado naman syang proud para ipakita yan sa akin . Geesh !
"Fine , get through with that and I'll just wait you here .", I seriously said. Atleast kahit papano nawala na yung ilang ko sa kanya ng nagseryoso ako magsalita.
"Ok ", then he walked into the bathroom.
Hanggang sa makapasok sya sa bathroom . Naiinis ako kanina kasi naging agaw pansin sa akin yun . Eh sa alam kong normal lang dapat yun sa akin but it feels odd for me . Ayoko nang magisip pa ng kung ano ano. Kaya naman , nilibang ko na nalang ang sarili ko sa sala . Tinitignan ko yung mga frames na nakaposts sa wall nila . Yung graduation pictures nya nung elementary at high school kasama ang papa nya . Natawa ako sa hitsura nya dati . He looked so innocent and modest . Napaisip tuloy ako sa mother nya kasi wala sa mga pictures . Nasaan kaya sya ngayon ?
Habang naililibang ko yung akin sa sarili, hindi ko namalayan nakapunta na pala ako sa isang unknown room . Hindi ko maguess kung isang bodega or what .Makalat kasi at halatang walang gustong maglinis dun . When I saw an unexpected instrument . I saw a piano . An old fashioned style instrument . Nilapitan ko yun . Masyadong naging memorable ang piano para sa akin na parang ayokong tignan o hawakan ulit .Hindi ko alam kung bakit pero hinahatak ako ng aking mga paa ngayon palapit sa kinaroroonan ng piano. It was a heartbreaking agony ang nararamdam ko once na nakakakita ako ng piano. Actually may piano kami nun , kaso wala na . We donated it somewhere na si Dad ang nagasikaso nun . Bata pa lang ako nun , I only did was to cry all over and over again. . I felt loosing my breathe any minutes that count or even seconds nung mga panahon na yun. Akala ko ok na , akala ko nakapagmove on na ako pero bumabalik lahat ng sakit at yun ang nararamdam ko ngayon . Maybe just from now , 7 or 8 na ang nakakalipas ng manyari ang isang aksidente. I lost my bestfriend , my cheerleader, my laughter , my mother. Mama's girl kasi ako kasi halos kami lang laging magkasama sa bahay dahil si Dad ay naging busy sa work nya . He's a workaholic though and we respect that all these years . Kaya nung nawala si Mama , he became overprotected. Until now, ayoko nang magpakachildish tulad ng dati. I have grown up and I want to have my own choices of happiness . When reminiscing those painful part of my life, someone speaks while hanging at the doorway..
"Andyan ka pala , kanina pa kita hinahanap . Akala ko nainip ka naman tulad kahapon buti na lang wala sa isip mo ang umuwi kasi kung ganun ang manyayari . I'll blame you for not having an A grades." napukaw sa akin ang lahat ng sinabi nya . Dun ko lang naalala na may aasikasuhin pa pala kaming group project ngayon at hindi pumunta rito para isipin pa ang mga nakaraan . Pero it's too late . My tearsdrops softly scrolled over my face. Naalala ko yung sabi ni Shawn sa akin , kung ayaw ko maging mukhang tanga dahil may nakakakita sakin na umiiyak , it's better to keep it by myself at iiyak na lang ito , privately. Nakatalikod pa ako sa kanya habang tinitignan ang piano . I tried to wipe my tears . Kaso nasa likod ko na pala sya . Ayokong isipin nyang muka akong tangang umiiyak mag isa dito . "Are you alright ?", he asked me gently. I tried myself to be calm . Please dear teardrops, wag mo muna ako paiyakin , mamaya ka na lang . I tried to be strong . "I'm alright", a plain smile at hinarap ko sya . Iniba ko nalang yung usapan .
"Bakit pala ang dumi ng kwarto na ito . At sa.. saka , sayang yung piano oh , hindi man lang nagagamit . Marunong ka ba magpiano ?", mali ata ang naging topic ko . Piano pa talaga . Alam ko naman masyado ako sensitive dito at naalala ko lang yung nakaraan . Pero I have no choice , nasimulan ko na.
"Ayan ba , may nagbigay lang samin nyan . Hindi ko nga alam kung gumagana pa yan or what eh . Actually, parehas kami ni Papa hindi marunong magpatugtog ng piano kaso tinanggap na lang namin . Plano sana namin kunin yung harness para gawing experiment kaso hindi natuloy . Hindi ko alam kay Papa kung bakit .", parang nahihiya nya pang sinasabi pero nakangiti sya sabay hawak sa batok nya.
"Ah ganun ba ..", yun nalang ang lumabas sa bibig ko . I can't spread this topic . I'm now taking the risk.
"Teka , marunong ka ba magpiano . Nahalata ko kasi ang pagtitig mo sa piano kanina . Can you play with it ?", he asked me . Patay .. ano nalang ang sasabihin ko . Yes or no lang naman ang sasabihin ko pero bakit parang ang hirap sagutin . Mas mahirap pa sa kahit anong formula sa calculus. Kasi dun , puro brain nerves ang ginagamit pero sa pagkakataong ngayon , I heart is now aching.
"Huh ? .. Ah ..eh ..", wala akong masabi . Sa totoo lang marunong ako . Nagtutog sa akin si Mama nung baby pa ako habang naglalaro sa mga ilalim ng piano . I'm now badly missing those.
"I'm sure you can . Sige try mo .Tutal , wala pa naman ang nakakagamit nyan simula ng idala yan sa amin dito . Teka linisin ko muna . ", nilisin nya nga at halatang determinado syang pasubukin ako magplay na kahit anong pyesa. I suddenly frozed . Gagawin ko ba talaga ito or hindi . It takes a lot of strenght para gawin ulit ito sa akin.
"Hey Chloe ? Tulala ka ata ? Ok lang kung ayaw mo ... ", he waved her hand on my face with a little gap from me . Pero hindi ko na itinuloy magsalita si Heath . Siguro this is the right time . Perfect time to move on from the past. I played the piece known as Mother's Love . I dedicated this to her . This day means a lot for me . Habang nilalaro ko ang aking mga kamay sa piano , mixed emotions ang nararamdam ko ngayon . I tried to remisnice the best memories we had together hanggang umabot sa worst part na nawala na sya . I immediately stopped dahil sa pagkakataong ngayon , I'm now quietly sobbing . Hindi ko talaga kayang magtago ng emosyon . And I hate it everytime I am with this. Wala na akong magagawa kung mahalata ni Heath ang pagmaga ng mga mata ko . I bit my lips and I bit it harder . Nahihiya na ako ngayon . Ano na lang ang sasabihin ko sa kanya ? Agad syang lumapit sa akin. Kitang kita ko sa kanya ang pag aalala sa kanyang mga mata.
"Chloe ?! What happened ? Gosh , bakit ka umiiyak ? Did I do something wrong ? Please , tell me . Hindi ko gusto ang pinapakita mo ngayon . ", he worriedly said habang hinahawakan nya ang kanan kong kamay at umupo sya sa harap ko.
"Si mama .. 7 or 8 years from now , she died by an accident . I blamed her for leaving us ni Dad. Pero alam kong mali .. alam ko, matagal na ang nakalipas pero I madly missing her . Masyadong masakit . At yung piano , akala ko magiging isang magandang alaala sa akin pero .. it remained so much pain . Masakit mawalan ng mama , Heath . Masakit .. ", he stared me like he want to say something. Naalala ko yung nasa pictures kanina . Ngayon na alam nya na yung part ko , I want to ask him too. "Ikaw Heath ? Asan ang mama mo ?", bigla ko napansin yung pagkalungkot ng kanyang mga mata . Please, tell me Heath . Agad syang napatayo , pumunta sa maalikabok na bintana at dun tumingin sa malayo . Malayo at malalim na mga tingin but he suddenly smirked.
" You're too lucky than me, Chloe. Siguro nga masakit mawalan ng ina but you still have your Dad and I think your bestfriend too, right ? Alam mo rin ang dahilan ng pagwala nya at you still know how she loved you all those years , Chloe. Pero .. ang mas masakit ay mawalan ng dalawa magulang ... the worst part , hindi mo pa alam kung bakit ka nila iniwan ..", nabaling ang atensyon nya sa akin . Inangkin nya ang bawat titig na nanggagaling sa kanyang mga mata . I can't understand him . He has his father . Sinong dalawa ? How ?
"What do you mean , Heath?", we're still staring each other na parang sa paraan na yun , we can comfort each other . Before he response, he sat beside me at nakayuko .
"I'm only an adopted son at si Papa ang kumupkop sa akin nung nagkakamalay palang ako .", kitang kita ko sa kanya na gusto nyang sumigaw, ilabas ang lahat ng sakit at umiyak . Pero all I could see was despite of those , he's still strong . He have this very manly heart that want him to stay tough and brave . I was speechless . I don't know how to react from his confession . Pero sa pagkakataong ngayon , inaadmire ko sya . magkaiba nga kami . I'm soft while he's hard . Right now , I want to help . I don't know how but I'll try my best. "Alam mo, you're still blessed . Kahit sabihin natin na hindi mo kadugo ang Papa mo , pero andun yung word na TRY. He widely tried to open his arms around you . He tried to make you happy . He tried to be the best father that you could ever had, Heath . Kahit hindi kanya obligadong palakihin ng maayos pero he always try, Heath .", I quietly advised him dahil yun ang kailangan nya at dahil yun ang totoo. "Aminin na natin na we have different rays of perspection , but now I recognized everything . We have the most very special people that around us and always there to cheer us up at dapat maappreciate natin yun . Sometimes , we must learned to be contented dahil dun tayo magiging masaya . Wag na natin gawing komplikado ang lahat , palayain na natin ang nakaraan . Past is past and we can't never change it but we can be better than those. We're through a lot from this , Heath . I thanked you that you trust me in this . Sana bati na tayo ." I smiled like what my eyes want to express . It such a relief na nakapagusap kami ng ganito. I hugged him for saying thank you and hoping he feels comfortable right this moment.
I didn't expect this as well as Heath. But who knows. Everything has a perfect time.
****
HAPPY FATHER'S DAY SA LAHAT ! :D
Bumawi ako sa recent chapters at sana nagustuhan nyo po ito . Baka matagalan din bago ulit ako makakaupdate dahil pasukan na namin bukas . Godbless sa lahat !
Please vote and comment ! :))