Jolien's p.o.v. ~
Charlie is koppig. Zo ken ik haar. Eigenlijk is ze altijd zo hard geweest tegen me, het verbaast me dus niet. Maar het komt wel telkens hard aan. En uiteindelijk vergeeft ze me altijd. Echt altijd. Dus wacht ik op de zachte Charlie die me gewoonlijk een berichtje stuurt om te zeggen dat het haar spijt.
En ja, na enkele minuutjes krijg ik een berichtje van Charlie zoals ik had verwacht. Maar dit keer was het geen berichtje om haar excuses aan te bieden. Nee, het was een ramp voor mij.
-Charlie: Het gaat me echt te ver. Het is beter dat we een tijdje afstand nemen van elkaar.
Ik had het helemaal niet verwacht en al helemaal niet van Charlie. Mijn Charlie. Charles. Ik zuchte diep. Met al mijn moed bij elkaar te rapen, stuurde ik een berichtje terug.
-ik: Ik heb het heel moeilijk nu ik pas uit mijn coma ben. Wil je het alsjeblieft begrijpen en terug mijn gekke bff zijn?
Kort daarop volgde al een nieuw berichtje van Charlie.
-Charlie: Ik begrijp je helemaal, maar misschien moet ik juist daarom jou met rust laten.
-ik: Nee, alsjeblieft! Blijf bij me, ik heb jou steun het hardste nodig Charlie.
-Charlie: Tot ziens
Dit was hard voor me. Veel te hard. Misschien te hard voor mijn hart. En daar val ik met een pijnlijke slag op de grond.