Ne gariptir ölüm.Daha dün gördüğün kişinin bir anda yok olması.İçinde garip bir boşluk.Alışamazsın ki onsuz yaşamaya.Sanki ölmemiş gibi karşına çıkacağını,kapıdan çıkıp geleceğini hissedersin.Gittiğini duyduğun,gördüğün anda içinde fırtınalar kopar.Ne kadar bağırsanda ne kadar ağlasanda hiç bir çığlık senin acının göstergesi olamaz.Belki günlerce uyuyamazsın.Sanki birini beklermiş gibi.Kalbin hiç olmadığı kadar hızlı çarpar.Belki ağlayamazsın bile çünkü inanmamışsındır onun ölebileceğine. Kimse umrunda olmaz.Göremez gözün.Duyamaz kulağın.Düşünemez aklın.Ne yapsan unutamazsın.Yıllar geçer unuturum sanırsın.Hayat yanıltır seni.Alışırsın sadece yokluğuna.Ama içinde ki ateş bir an olsun sönmez yüreğinde.Gögüsünde ki baskı kalkmaz üzerinden.Ölümü görmemiş insanları kıskanırsın.Ölüm artık senin için dört harfli bir kelimeden ibaret değildir.Acıdır,nefrettir.Yediremezsin kendine.Nasıl başıma geldi bu harf sayısı az yaşattığı acının fazla olduğu ölüm denilen şey diye düşünürsün.Sende ölmek istersin onsuz ayakta durabileceğini düşünemezsin.İnsanlar gelir teselli verir.Üç gün yanında olup çekip giderler.Sen yaşadığın acıyla kalırsın o öldüğüyle...Ve hep onu son gördüğün şekilde hatırlarsın...