Rejie's POV
Another day, another annoying day. Nagising tuloy ako dahil sa tiyan ko, gutom na gutom na ako. Bumaba ako papuntang kusina. Nakakatamad magluto, gagawa na lang ako ng noodles.
Pagkatapos kong mag-init ng tubig ay ibinuhos ko ito sa cup noodles ko at minix ang mga seasonings. Chars ha, detailed na detailed yung aking mga gawain. Diwao.
Pumunta ako sa sala at kinuha ang remote ng TV. Ohh? Nasa arirang si song joong ki, ang gwapo niya talaga kahit nasa TV lang siya. Nakakaiyak nga eh, nakaka-selos naman yung ganyan. Suwerte naman ng Mic, upuan na inu-upuan niya, MC, cameraman, lahat ng involve diyan sa interview. Wait, involve naman ako eh. Pinalakasan ko naman yung volume dahil ang i-inggay ng mga kapitbahay ngayon, bahala na nga sila.
"Love isn't something you find. Love is something that finds you." yan ang sabi Song Joong ki. Isa siyang sikat na aktor sa korea, idol na idol namin siya ni Irah Ramirez.
Addict na addict kami sa mga k-dramas, halos lahat yata ng korean drama ay napanuod na namin eh. Wala akong masyadong alam tungkol sa kultura ng korea, pero kahit papaano may konting alam ako dahil mahilig ako sa history class. 'Yon ang paborito 'kong sabjek sa lahat.
Sa tuwing nababanggit ang 'Korea' bigla-bigla na lang ako'ng titili dahil sa kilig at lalo na rin si Irah dahil mag-kaklase lang kaming dalawa.
Nabulabog ang aking isipan nang may narinig akong inggay galing sa labas ng bahay namin. Lumabas ako at may nakitang naka-suot ng...
Ewan ko kung anong tawag duon basta nakalimutan ko. Alam ko kung ano 'yon eh. Basta yun na yun!
"Ya! Nugu isseo?!" sabay tutok niya ng mabahang samurai sa mga taong nakakapaligid sakanya. Ano raw? Teka teka, koreano siya? baka naman poser o nag-cocosplay siya? Pero grabe naman kung ganuon, bakit ba dito? Dapat sa mga mall o skuwelahan di' ba?
Lumingon-lingon siya na 'tila parang may hinahanap. Bigla niya naman akong tinitigan, nanlago naman ang mata niya. Hindi ko alam kung anong dahilan kung bakit ganyan siya makapag-react 'nung nakita niya ako, siguro na-attract ko siya. No way! Ang dungis-dungis niyang tignan eh.
"Neo! neon!" sabay turo niya saakin, tinititigan naman ako ng mga tao. Bwisit naman oh parang may kasalanan ako. I don't know him people! Nu ba.
Itinuro ko naman yung sarili ko habang naka-tingin sakanya para may assurance ako na ako talaga ang tinutukoy niya. Hindi ako asumera ha, ayaw ko lang talagang umasa.
"Me?" hindi naman siya sumagot kaso naglakad siya patungo saakin. Bigla niyang hinawakan ang aking kamay sabay luhod niya sa harap ko. Anak ng butiti!
"Hoy, tumayo ka nga diyan!" mahina kong sambit while trying to escape from his grip but he was so strong. Tinitigan niya naman ako, napatingin naman ako sa mata niya. Mukhang sincere siya, baka naman takas mental 'to?!
"Gongju ui jibe kajja" sambit niya, eh ang problema hindi ko naman siya maintindihan. Hindi ako expert sa pagsasalita ng korean pero may alam din ako dahil nag-aaral ako ng korean. 'Kajja' means let's go, wait. Anong gusto niyang ipalabas? Let's go? Saan? ikikidnap ba ako nito?
"Ah, kajja? Eodie?" Tinanong ko naman siya kung saan.
"Jib" sabay turo niya sa langit. Ano?! Anghel ba siya? Hoy gago, wag mo akong lokohin! Ayaw ko pang mamatay atsaka i'm too young to die and leave this cruel world! Wala pa akong masyadong nagagawa sa buhay!
"No, my home is here" Sambit ko habang kumakawala sa higpit ng hawak niya sa kamay ko. Ayaw niya talagang bumitaw eh! Sarap batukan! ugh.
Tinitigan niya naman ako parang confuse siya sa sinabi. Naiintindihan niya kaya ako? o sadyang bingi lang talaga siya?
"Bwo?" Ayun! Gets ko kung ano yung sinabi niya. Sabi niya 'ano?' which means, hindi siya nakaka-intindi ng english. Karamihan kasi sa mga korean hindi nakaka-intindi ng english, depende na lang kung nag-aaral siya.
"Uhm... get inside" Tinulak-tulak ko siya papasok sa bahay ko habang pinagtitignan kami ng mga tao. Nilock ko kaagad ang pintuan at isinarado ang mga bintana.
"ikaw!" sabay turo ko sakanya. Nagulat naman siya, ewan ko kung takas mental talaga 'tong ulol na 'to eh.
"Pinahamak mo ako, ulol ka talaga! Sino ka ba? nakaka-intindi ka ba? O sadyang binggi ka lang talaga? ano? ano?! mag-salita ka nga!" paano naman kasi. Bwinibwisit niya araw ko. Tinitigan niya ako na parang takot na takot siya.
"Please, speak engrish" Wao. Di' ikaw na. Kanina nag-english ako tapos di' ka sumasagot. Ulol!
"I said...." Napa-isip naman ako kung ano-ano yung pinagsasabi ko kanina, itra-translate ko para sakanya. Aish! Nakakagago na talaga siya.
"I said who are you? Why are you here?" sa pagkahaba-haba ng sinabi ko kanina ito lang nasabi ko. Lintik naman kasi.
"My name is Kim taehyung. I'm a prince, you are princess. I take need to take you home." Sambit niya. Teka, princess? seryoso siya? Thanks, but no thanks na lang.
"No, my name is rejie. Rejie Alvarez. Not princess."
"Did you take drugs or something?" Dugtong ko. Nanlago naman yung mata, mukhang hindi niya gets yung sinabi ko. Pa-inosente ka pa, sakalin kita eh.
"Are you crazy?" yun na lang ang sinabi ko para maintindihan niya.
"No, no. I'm here. I don't know how did i get in here, but i have a mission. To protect my princess and take her home." sambit niya. Medyo hindi ako naliliwanagan sa rason niya. Ewan ko kung gawa-gawa niya lang yun ha.
"Look, i'm not your princess. Okay? you can go home now." Sabay turo ko sa pintuan. Lumingon na naman siya saakin na parang nagmamakaawa. I just twitch my eyebrows
"I have no home here, my home is far from here." Immortal ka ba? o takas mental ka talaga? Baka masipa pa kita palabas ng planet earth natin eh. Hindi ka naman mukhang elyen, kagwang ka lang talaga.
Napabuntong hininga naman ako. Baka naman inuuto lang ako ng munggaggong na 'to? Nilapitan ko naman siya habang nakaupo siya sa couch.
"You, where do you live? i will send you home." Sambit ko
"I live in Gyeongbokgung." Napalunok naman ako. Sa south korea yun eh. Dinukot ko naman ang aking phone sa bulsa ko at sinearch yung sinasabi niyang 'gyeongbokgung' sa google.
Watda. Powta. Palasyo 'to ah?! Teka teka. Koreano ba talaga 'tong lalakeng kasama ko? Sabagay, wala naman atang takas mental ang magsusuot ng hanbok at mag-roronda saan-saan di' ba?
Lumingon ako sa kanya. Paano kaya siya napadpad dito? Hm..
"You sure?" tanong ko ulit at tumango siya. Mukhang bokya ako nito ah?
"Kumain ka na." Sambit ko at ibinigay sakanya yung noodles na kinakain ko kanina. Kinuha niya ito agad at kinain, mukha gutom na gutom ka talaga nuh? Hays. Which means na aalagaan kita? hanggang kaya mo na sarili mo?
"Do you still study? like going to school?" Nagtanong ako ulit.
"Nae." sambit niya at nagpatuloy sa pagkain. Napabuntong hininga naman ako, pumunta ako sa kuwarto ko at nahiga.
What a decent life. Hayst.
Pinikit ko ng saglit ang aking mga mata, i just need to take a rest. Hoping that this day will end.
=============================================================
A/N: Hello hello, annyeonghaseyo! New story na naman! Woh! Hahahaha
So so so sorry sa mga CMD-readers diyan! Pramis mag-uupdate ako duon. Hahaha ito kasi yung mahirap sa pagiging author lalo na pag madaming ideas ang nagpa-pop out sa utak mo.
So yeaaa~ RomCom po ito, don't worry. May mga translations naman po para sa korean langua. Please bear with my stories, medyo may mga typographical & grammar errors. Mature content po 'to. Wala namang malaswang kachar-charan kaso yung lenguwahe lang po. Hehehe~ 'til next update.
chooow~