<zawgyi>
Slave of love ch-13
*chanbaek* (yaoi fiction)
အထက္္တန္းေက်ာင္းကေနဆ္ိုင္ဆီကိုဦးတည္ထားတဲ႕လမ္းေလးဆီ baekhyunေလွ်ာက္လာခဲ႕တယ္။
ေက်ာင္းတက္တာ တစ္ပါတ္ေလာက္ရွိခဲ႕ပါျပီ
သူငယ္ခ်င္းအသစ္ေတြ ရေပမယ့္ အရင္းႏွီးျကီး
မဟုတ္ေသးတဲ႕အျပင္ သူတို႔အ္ိမ္ေတြနဲ႕က
လမ္းခ်င္း တျခားစီမို႔ တေယာက္တည္းသာ
ျပန္လာခဲ႕တယ္။
ေက်ာင္းတက္တာကေတာ့ အေဒၚ ျကီး အတင္း တက္ခိုင္းခဲ႕တာပါ။
ဆ္ိုင္မွာ အလုပ္သမားမရွိလို႔ ေခၚထားတယ္လို႔ေျပာ
ေပမယ့္ ေက်ာင္းတက္ခိုင္းခဲ႕တယ္။
လက္ထဲမွာလည္း အေဒၚျကီးေပးလိုက္တဲ႕ ဖုန္းတစ္လံုးနဲ႕…
ခုမွေတြ႔တဲ႕လူတေယာက္ကို အလုပ္ခန္႔တယ္။
ဆိုင္မွာပဲ ေနစရာေပးတယ္။
ျပီးေတာ့ ေပးတဲ႕လခက စားပြဲထိုးတေယာက္ရဲ႕
လခထက္ အေတာ္မ်ားေနတယ္္။
အခု လက္ထဲဖုန္းတလံုးထည့္ေပးျပီး ေက်ာင္းသြား
ဖို႔ ေျပာတယ္။
အေျခအေနက တခုခုေတာ့ မရိုးတာအမွန္…
သံသယဝင္ေနမိေျကာင္းကို အမွန္အတိုင္းဖြင့္ေျပာမိ
ေတာ့ ဆက္လက္မျငင္းႏိုင္ေအာင္ ေျပာလာတာက…
'အေဒၚ႔ရဲ႕ ဆံုးသြားတဲ႔သားနဲ႕ အရမ္းတူလို႔ 'တဲ႕
အေဒၚ႔ရဲ႕သားနဲ႕တူေပမယ့္ကၽြန္ေတာ္ကအေဒၚ႕သားမွ မဟုတ္တာဗ်ာ…
ကၽြန္ေတာ့္အေပၚကို ဒီေလာက္ထိ ေကာင္းေပးစရာ
လိုလို႔လားဟင္
ဘယ္သူကမွ ဂရုစိုက္တာကို မခံဖူးေတာ့
ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းေပ်ာ္မိသလို အားလည္းနာမိပါတယ္။
ဘယ္သူကမွ…………တဲ႕
ဒီစကားေတြးမိရင္ အျမဲတမ္း တေယာက္ေယာက္ကို သတိရမိတယ္…
အဲ႕ဒီတေယာက္ေယာက္က…အကိုလား
အကိုကလား…
ကၽြန္ေတာ့္ကို ဂရုစိုုက္တာလား…
ကစားေနတာလား…ဆိုတာကၽြန္ေတာ္မသိဘူး
မသိခ်င္ဘူး။
အေျဖက က်ြန္ေတာ္မလိုခ်င္တာ ျဖစ္ေနမွာဆိုးလို႔ပါ
ကၽြန္ေတာ္ အကို႔ကို နားမလည္ဘူူး
နားလည္တာတခုကေတာ့ အကို႔အေျကာင္းကို
ျပန္ေတြးမိရင္ မ်က္ရည္အလိုလိုက်မိတယ္
အဲ႕တာေျကာင့္ မေတြးခ်င္ေတာ့တာပါ…
အိတ္ကပ္ထဲက viberateလုပ္ထားတဲ႕ ဖုန္းျမည္လာေတာ့ baekhyunမ်က္ရည္ေတြ
သုတ္ျပီး ဖုန္းကိုင္လိုက္တယ္။
အေဒၚျကီးဆိုရင္ သူ႔အသံက ငိုသံေပါက္ေနလို႔ မျဖစ္ဘူးေလ
''ဟယ္လို…ကၽြန္ေတာ္ baekhyunပါ…အေဒၚလားဟင္။အခုျပန္လာေနျပီ ေနာ္…''
တဖက္က ေျဖသံထြက္မလာ…
တုန႔္ျပန္သံဆို၍ တိုးညွင္းေသာအသက္ရွဴသံ အခ်ိဳ႕သာ…
ဖုန္းနံပါတ္ကိုျကည့္မိေတာ့ ခါတိုင္းေခၚေနျကဖုန္း…
အေဒၚျကီးဖုန္းကို လက္ထဲေပးလိုက္ကတည္းက
ေန႔တ္ိုင္းနီးပါးဘာမွမေျပာဘဲ ဆက္ေနတဲ႕
နံပါတ္။
ဘယ္သူလဲ…
ဘာလို႔လဲ…
ျပီးေတာ့ ဘာလိုခ်င္လို႔လဲ…
###########
တဖက္က ဖုန္းခ်သြားေတာ့ chanyeol
ျပံဳးလိုက္မိတယ္။
ဒီအသံေလးျကားရတာက လူက္ိုတမ်ိဳးေပ်ာ္ရႊင္ေစ
တာပဲ…
ဒါမွမဟုတ္ရင္
ငါကပဲ မင္းနဲ႕ပတ္သက္ရင္ ေပ်ာ္ေနမိတာလား…
''ငါ မင္းကိုခ်စ္တယ္…ေကာင္ေလး''
ဖုန္းခ်သြားတိုင္းေျပာေနျကစကားေလးတခြန္း…
ျကားသူမဲ႕ေနေပမယ့္…
ေျပာခြင့္ရေနေသးလို႔ ငါေက်နပ္မိတယ္။
ငါ့ကို မင္းမေျကာက္ဘူးဆိုရင္…
အဟင္း…ျဖစ္ႏိုင္ခဲ႕မယ္ဆိုရင္ေပါ့
ေျပာခ်င္တဲ႕စကားတစ္ခြန္းေတာ့ရွိပါတယ္
မင္းရဲ႕အသံကိုျကားခြင့္ရေအာင္ ငါဆက္တဲ႕ဖုန္းကို
ကိုင္ေပးတာ ေက်းဇူးပဲ…ေကာင္ေလး…
############
baekhyunေက်ာင္းကျပန္ေရာက္ေတာ့ ဆိုင္ထဲမွာ စားပြဲထိုးေနတဲ႕ လူတေယာက္…
''baekhyun ဘာရပ္လုပ္ေနတာလဲ…ဝင္လာေလ''
တံခါးဝမွာ ေျကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႕ ရပ္ေနမိတာကို
အေဒၚျကီးလွမ္းေခၚလိုက္တယ္။
ေကာင္တာေရွ႔သြားရပ္ေတာ့…
''အဲ႕တာအရင္ကစားပြဲထိုးေလ…အခု ျပန္အလုပ္ဆင္းတာ…မင္း ေက်ာင္းသြားတုန္း ဆိုင္မွာလူရွိေအာင္''
''ဟို…ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ျပဳတ္သြားတာတာ
လားဟင္''
baekhyun မ်က္လံုးေလးျပဴးျပီးေမးလိုက္ေတာ့
အေဒၚျကီး ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ရယ္လိုက္မိ
တယ္။
''ဘာလို႔အလုပ္ျပဳတ္ရမွာလဲ…မင္းတေယာက္တည္း
နဲ႕မေလာက္ရင္ ခိုင္းမလိို႔ကို''
''ဟိုေလ…ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းတက္လို႔ ေနာက္တေယာက္ေခၚရတာဆိုရင္… အေဒၚအဆင္
မေျပ…''
''အာ…အဆင္မေျပစရာမရွိဘူး။
ေတာ္ျပီ…ေက်ာင္းမတက္မယ့္ကိစၥဆက္မေျပာနဲ႕
ေတာ့။အက်ီ ၤလဲျပီး အလုပ္သြားလုပ္ေတာ့။
အမႈိက္ပစ္ဖို႔ ရွိတယ္''
''ရပါတယ္။မလဲေတာ့ဘူး…ခုပဲသြားပစ္လိုက္မယ္''
baekhyunလြယ္အိတ္ေလးကို တိုင္မွာခ်ိတ္ျပီး
ခ်က္ခ်င္းထြက္သြားတယ္။
ဒီကေလးနဲ႕ကေတာ့ေလ…ရ္ိုးလြန္းလို႔
ခက္ေနတာ…
###############
အမိႈက္အိတ္ကိုဆြဲျပီး baekhyun ဆိုင္ရဲ႕အျပင္ဘက္က အမႈိက္ပံုးဆီ ထြက္လာခဲ႕တယ္။
အမႈိက္သိမ္းကားမလာေသးဘူးပဲ…
ပံုးက အေတာ္ျပည့္ေနျပီ။
အိတ္္ကိုပံုးထဲထည့္ျပီး အဖံုးေသခ်ာျပန္ဖံုးေနတုန္း
မွာ…
အေနာက္ကေန ပါးစပ္ကို လွမ္းပိတ္လိုက္တဲ႕
လက္အိတ္အမဲနဲ႕လက္တစ္စံု…
''ဝူး…ဝု…''
လက္ကိုျပန္ဖယ္ျပီး ရသေလာက္တြန္းမိေပမယ့္
လက္ထဲက ပုဝါရဲ႕ခပ္စူးစူးအနံ႕တစ္ခု…
အျမင္အာရံုေတြ ေဝဝါးလာျပီး ေျခေထာက္ေတြ
ေခြယိုင္လာျပီးေနာက္မွာ…
အားလံုးက ေမွာင္မဲလို႔…
############
ဘယ္ေနရာလဲ…
ဘယ္သူကလဲ…
ျပီးေတာ့…ဘာေျကာင့္မ်ားလဲဟင္…
ကၽြန္ေတာ္ ပံုမွန္ဘဝမွာေနလို႔ရျပီလို႔ထင္ခဲ႔တာကို…
ဘာလို႔မ်ား…ခုလို…
အဝတ္နဲ႕အစည္းခံထားရတဲ႕မ်က္လံုးေတြက
ဘာမွမျမင္ရပါဘူး…
ဘယ္ေနရာေရာက္ေနလဲမသိေပမယ့္ အခန္းတခုထဲ
မွာမွန္းေတာ့ သိေနသလိုပဲ
ဘယ္သူေတြရွိေနေသးတာလဲ…
ပါးစပ္က အစည္းခံမထားရေပမယ့္ ႏႈတ္ဆိတ္ေနမိ
တယ္။
ႏိုးလာကတည္းက လက္ေတြျကိုးတုပ္ခံထားရျပီး
ဒူးေထာက္ေနရတာ…
ဒါ…အရင္က အေျခအေနလား…
တံခါးတစ္ခ်ပ္ကို သံရွည္ဆြဲျပီးဖြင့္ဝင္လာတဲ႕
ေျခသံတစ္စံု…
ငိုက္ခ်ထားတဲ႕ေခါင္းကို ျပန္ေမာ့မိေတာ့
လူတေယာက္ေရွ႕မွာ ဝင္ထိုင္လိုက္သလိုခံစား
ရတယ္…
ဒါ…ဒါက…
ဟင့္အင္း…မဟုတ္ဘူး…
သူ…မဟုတ္ပါေစနဲ႕
အဲ႕ဒီအေျခအေနကို ျပန္မေရာက္ပါေစနဲ႕
အကို…မဟုတ္ပါေစနဲ႕…
''မင္းက chanyeolရဲ႕ ေကာင္ေလးလား…
ငါက သူ႕အကိုပဲ။အေဖတူ အေမကြဲေပါ့''
''ဟင္…''
ဆုေတာင္းျပည့္တာလား…မျပည့္တာလား…
ရင္းႏွီးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနမွန္း သိသာေနတဲ႕
ထိုလူရဲ႕စကားေျကာင့္baekhyun အံ႔ျသစြာ ဆြ႔ံအသြားမိတယ္။
Park chanyeolရဲ႕အကို…
သူ ဘာကို ဆိုလိုခ်င္တာလဲ…
သူ႕အေျကာင္းကို တစ္ခါမွမျကားဖူးခဲ႕…
ကၽြန္ေတာ့္ကိုတခါမွ စကားေကာင္းေကာင္း ေျပာဖူးတာမဟုတ္ေပမယ့္လည္း ဟိုဆရာဝန္ေလာက္ေတာင္မသိခဲ႕ဖူးဘူး…
ဒါဆိုရင္…
အခုု ဘာလို႔ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖမ္းရတာလဲ။
အစည္းခံထားရတဲ႕မ်က္လံုးေတြက မျမင္ရေပမယ့္
ထိုလူရွိရာကိုမွန္းဆေမာ့ျကည့္ေနမိေတာ့မ်က္လံုးက အဝတ္ဆြဲအျဖဳတ္ခံလိုက္ရတယ္။
မ်က္လံုးေတြစပ္သြားတာကို ဂရုမစိုက္ႏိုင္ပဲ
ေမာ့ျကည့္မိေတာ့ ခံုေပၚမွာ ေျခခ်ိတ္ထိုင္ေနတဲ႕
လူတေယာက္…
Park chanyeolနဲ႕မ်က္ႏွာေပါက္ခ်င္းဆင္ေပမယ့္…
ထိုလူျပံဳးေနတယ္
ဟင့္အင္း…
သေရာ္ျပံဳးမဟုတ္ဘူး…
အရမ္းရင္းႏွီးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားတဲ႕
ဟန္ေဆာင္အျပံဳး…
မသတ္ခ်င္ေသးတဲ႕ သားေကာင္ကို
ျကည့္ေနတဲ႕အျကည့္ေတြက ရက္စက္မႈေတြ
ျပည့္ေနပါလား…
''chanyeol…ဟား…ဒီေကာင္က ျကိဳက္တတ္သား
ပဲ။မင္းက မိန္းကေလးထက္ေတာင္ ေခ်ာေသးတာ''
''ကၽြန္ေတာ္႔ကို…ဖမ္းတာ…''
ပထမဆံုးတုန္႔ျပန္ေျပာလိုက္မိတဲ႕ စကားက တုန္ယင္မေနေတာ့…
ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့လား…
ေတြးမိတိုင္း ဝမ္းနည္းေနရတဲ႕စကားကို
ျပန္ေျပာရေတာ့မွာ မို႔လို႔ပါ
ဝမ္းနည္းတယ္တဲ႕ေလ…
ကၽြန္ေတာ္က ဝမ္းနည္းခြင့္ေတာင္မရွ္ိဘူး မဟုတ္လား…
''သူ႕ေျကာင့္ဆိုရင္ အသံုးဝင္မွာမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ…
ကၽြန္ေတာ့္ကို…သူ…ဂရုစိုက္မွာေတာင္ မဟုတ္ပါဘူး''
''ဟား…ဟား…ဂရုမစိုက္ဘူးတဲ႕လား…ဟား…
မင္းက ရယ္စရာေတာ္ေတာ္ေျပာတတ္တာပဲ''
ခက္ခက္ခဲခဲေျပာထြက္ခဲ႕ရတဲ႕စကားကို ေလွာင္ရယ္
ခံလိုက္ရေတာ့ ကၽြြန္ေတာ္တခါထပ္ျပီး ေမာ့ျကည့္မိ
တယ္။
''ဂရုမစိုက္ဘူးဆိုတဲ႕လူက…မင္းဆီကိုု
ေန႔တိုင္းဖုုန္းဆက္မလား…''
''ဟင္…''
ႏႈတ္ခမ္းတို႕ နားမလည္ႏိုင္စြာပြင့္သြားရေတာ့
ျကမ္းျပင္ေပၚကို ပစ္ခ်လိုက္တဲ႕ဖုန္းတစ္လံုးရဲ႕
screenေပၚမွာ ေခၚထားတဲ႕ နံပါတ္အားလံုးက
တူညီလွ်က္…
''အဲ႕တာ chanyeolရဲ႔ဖုန္း…''
အာေမဋိတ္သံေတာင္မထြက္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ကၽြန္ေတာ္
ဆြံ႔အေနမိတယ္…
ဒါ…ဘာက္ိုေျပာတာလဲ…
''မင္းက မသိဘူးတဲ႕လား…အင္းေလ
သိမယ့္ပံုလည္းမေပၚပါဘူး။မင္းသိရင္ သူက
ဘာလို႔ ဆိုင္ေရွ႕မွာ ေန႕တိုင္းလာေစာင့္ရမွာလဲ…''
ထိုလူေျပာရင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ငံု႔ျကည့္လိုက္တယ္။
''အခု ဆိုင္ကိုသိလား…အဲ႕တာ သူငယ္ငယ္တုန္းက
ကေလးထိန္းရဲ႕ဆိုင္…အဲ႕ ဒီအဘြားျကီးက
ဒီေကာင့္အေမေသသြားကတည္းက ထိန္းလာလို႔
ဒီေကာင္က အဲ႕ဒီဆ္ိုင္ကို အဘြားျကီးကို ေပးထားတာ''
အခုထိ…
နားမလည္ေသးပါဘူး…
ကၽြန္ေတာ္…နားမလည္ဘူးလို႔ က္ိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ျငင္းေနမိတာျဖစ္မယ္။
ဒါ…ဒါေတြက…
သူေျပာေနတာေတြက…
''အဲ႕ေကာင္ရဲ႕မေကာင္းတဲ႕အက်င့္က…သူ႕အေပၚ
တခုခုေကာင္းဖူးရင္ ပစ္မထားတာ…ဒါေပမယ့္ေလ…
ဟား…မင္းေလာက္ေတာ့ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ဂရုမစိုက္
ဖူးဘူး…အဲ႕တေျကာင့္ အရင္တုန္းက အဲ႕ေကာင္မွာ အားနည္းခ်က္မရွိဖူးဘူူး…ခုေတာင္သူ႕လူတေယာက္ကို မင္းနားမွာ စားပြဲထိုးအေနနဲ႕ ခန္႔ထားေသးတယ္…ဟား…''
ေလွာင္ရယ္သံေတြရဲ႕ ဆက္ေျပာတဲ႕စကားအဆံုးမွာ
မ်က္လံုးေတြ စိုစြတ္လာခဲ႕တယ္။
ဒါေတြက…အမွန္ေတြလားဟင္…
အဲ႕တာဆိုရင္ ဘာလို႔မ်ားလဲ…
ဘာလို႔…ကၽြန္ေတာ့္ကို ထားခဲ႕ရတာလဲ…
ျပီးေတာ့မွ…ဘာလို႔ ကၽြန္ေတာ္မသိေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝကို ေထာက္ပံ႕ေပးေနရတာလဲ…
ဘာလို႔လဲ…
ေခါင္းထဲမွာေပၚလာတဲ႕အေျဖက…အဲ႕ဒီေန႕ရဲ႕ ျမင္ကြင္း…
ေငးျကည့္ေနတဲ႕ အကို႔ေရွ႔မွာ ရႈိက္ငိုမိတာ…
ကၽြန္ေတာ္လား…
ကၽြန္ေတာ့္ေျကာင့္တဲ႔လား…
ကၽြန္ေတာ့္ေျကာင့္အကို ဒီလိုေတြ လုပ္ရတာလား…
မ်က္လံုးရဲ႕စိုစြတ္မႈေတြ ပါးျပင္ႏွစ္ဖက္ဆီ
ကူးေျပာင္းသြားရတယ္
''မ…မ…ျဖစ္…ႏိုင္တာ''
''ဟုတ္တယ္…ငါလည္း အစကေတာ့မယံုခဲ႕ဘူး…
ဒါေပမယ့္ တျဖည္းျဖည္းထူးဆန္းလာတယ္ေလ…
သူက …မင္းလို လူတစ္ေယာက္ကို သူ႕ရဲ႕အားနည္းခ်က္အျဖစ္ခံတယ္ ဆိုတာ''
သူ ဆက္ေျပာေနေသးတာလား…
ဟင့္အင္း ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး…
မသိေတာ့ဘူး…
ေခါင္းထဲမွာ အေတြးေတြက ေရာေထြးလ်က္…
အကိုက…ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ဒီေလာက္ထိေတာင္မွ…
''အခု ငါလုပ္ရမွာက…''
ျကားတခ်က္မျကားတခ်က္ စကားေတြ
ျကားမွာ ထိုလူခါးပတ္ကိုဆြဲျဖဳတ္ျပီး…
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕မ်က္ႏွာကို ေမးေစ့ကေန ဆြဲေမာ့လိုက္တယ္။
''အဲ႕ေကာင္ရဲ႔ အားနည္းခ်က္ကို ဆုတ္ျဖဲဖို႔ပဲ''
###############
ေက်ာျပင္တစ္ခုုလံုးက ခါးပတ္ရာေတြနဲ႕
စုတ္ျပဲလ်က္…
ညွာတာျခင္းမရွိတဲ႕ ဆက္ဆံမႈေျကာင့္ ေပါင္တေလွ်ာက္မွာ ေသြးတို႔စီးက်ေနပါျပီ
မဆက္ဆံခဲ႕တာ ျကာျပီမဟုတ္လား…
ျပီးေတာ့…
အကို ကၽြန္ေတာ့္အေပၚမွာ ဒီေလာက္အထိ မရက္စက္ဖူးဘူး…
အခု…
ဘာေျပာရမွာလဲ…
တကိုယ္လံုး အရမ္းနာက်င္ေနရလို႔ ျကိဳးေလးေတာ့
ျဖည္ေပးပါလို႔လား…
နာက်င္မႈနဲ႕အေအးဒဏ္ေျကာင့္ ခိုက္ခိုက္တုန္ေနလို႔
အဝတ္ေလးေတာ႔ ဝတ္ပါရေစလိုု႔လား…
ဟင့္အင္း…
ကၽြန္ေတာ္မေျပာရဲဘူး…
နာလြန္းလို႔ ရပ္ေပးဖိို႔ ေတာင္းပန္မိတဲ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြ
အရိုက္ခံရလို႔ ကြဲသြားျပီမဟုတ္လား…
ထပ္ေျပာရင္…
ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာလုပ္မွာလဲ…
ဘာဆက္ျဖစ္ဦးမွာလဲ…
ကၽြန္ေတာ္…ေျကာက္တယ္…
အကို…ကၽြန္ေတာ္ ေျကာက္တယ္…
ေက်းဇူးျပဳျပီး…ကၽြန္ေတာ့္ကို ကယ္ေပးပါ…
ကၽြန္ေတာ္…အရမ္းေျကာက္လို႔ပါ…
##############
ဖုန္းနံပါတ္တစ္ခုရဲ႕ေခၚဆိုမႈကို chanyeol
ေငးျကည့္ေနမိတယ္…
ဟိုေကာင္ေလးရဲ႕ဖုန္း…
မေန႕ ညကတည္းက ဆိုင္ကေပ်ာက္သြား
တာလို႔ ျကားခဲ႕လို႔ …
စီစီတီဗီေတြမွာ လိုက္ရွာခဲ႕တယ္…
လူေပ်ာက္တိုင္ခဲ႕တယ္…
တညလံုး ရွာခဲ႕တယ္…
စီစီတီဗီ မွတ္တမ္းေတြ အကုန္အဖ်တ္ခံထားရတာ
မို႔…
ေကာင္ေလး တစ္ခုခုျဖစ္ေနႏိုင္တာမွန္းသိခဲ႕တယ္။
ဒါေပမယ့္…
အခု ဖုန္းဆက္ေတာ့…
သူမွန္းမ်ားသိသြားလို႔လား…
အဲ႕တာဆိုရင္ ဘာမ်ားျပန္ေျပာရမလဲ…
ဖုန္းကိုင္ဖို႔ျပင္လိုက္ေတာ့ လက္ေတြက အားမရွိသလို…
တကယ္ ဘာျပန္ေျပာရမလဲ…
ဒါမွမဟုတ္ရင္…
ေကာင္ေလး ဘာမ်ားျဖစ္ေန…
အေတြးဆံုးေအာင္ မေစာင့္ေတာ့ပဲ ဖုန္းကို
ကိုင္လိုက္တယ္။
ႏႈတ္ခမ္းေတြက…
ေႏွးေကြးလို႔…
မင္း ဘာမွျဖစ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး…ေကာင္ေလး
ဘာမွမျဖစ္ဘူးလို႔ ေျပာစမ္းပါကြာ…
''baekhyun…ငါ…တကယ္ေတာ့''
''check…''
အသံတစ္ခုေျကာင့္ သူထိုင္ခံုကေန
ထရပ္မိသြားတယ္
ဒါ…ဒီအသံက…
''ငါ queenကို မိထားျပီထင္တယ္…''
အႏိုင္ရသူရဲ႕အသံတခု…
သူ ဆံြ႔အေနမိတယ္။
အဲ႕ဒါဆိုရင္…ေကာင္ေလး…
''ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့…queenမရွိရင္ kingက ဘာမွမဟုတ္ေတာ့လို႔…''
#############
ဟုတ္တယ္…
ဘာမွမဟုတ္ေတာ့တာမို႔…သူ႕ကို…ဘာမွ…
နာက်င္ေအာင္မလုပ္ပါနဲ႕
ဒီတခုပဲ…ျပန္လိုခ်င္လို႔ပါ…
~~~~~~~~~~~~~~~~
by Y.S
<Unicode>
Slave of love ch-13
*chanbaek* (yaoi fiction)
အထက်တန်းကျောင်းကနေဆိုင်ဆီကိုဦးတည်ထားတဲ့လမ်းလေးဆီ baekhyunလျှောက်လာခဲ့တယ်။
ကျောင်းတက်တာ တစ်ပါတ်လောက်ရှိခဲ့ပါပြီ
သူငယ်ချင်းအသစ်တွေ ရပေမယ့် အရင်းနှီးကြီး
မဟုတ်သေးတဲ့အပြင် သူတို့အိမ်တွေနဲ့က
လမ်းချင်း တခြားစီမို့ တယောက်တည်းသာ
ပြန်လာခဲ့တယ်။
ကျောင်းတက်တာကတော့ အဒေါ် ကြီး အတင်း တက်ခိုင်းခဲ့တာပါ။
ဆိုင်မှာ အလုပ်သမားမရှိလို့ ခေါ်ထားတယ်လို့ပြော
ပေမယ့် ကျောင်းတက်ခိုင်းခဲ့တယ်။
လက်ထဲမှာလည်း အဒေါ်ကြီးပေးလိုက်တဲ့ ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့…
ခုမှတွေ့တဲ့လူတယောက်ကို အလုပ်ခန့်တယ်။
ဆိုင်မှာပဲ နေစရာပေးတယ်။
ပြီးတော့ ပေးတဲ့လခက စားပွဲထိုးတယောက်ရဲ့
လခထက် အတော်များနေတယ်။
အခု လက်ထဲဖုန်းတလုံးထည့်ပေးပြီး ကျောင်းသွား
ဖို့ ပြောတယ်။
အခြေအနေက တခုခုတော့ မရိုးတာအမှန်…
သံသယဝင်နေမိကြောင်းကို အမှန်အတိုင်းဖွင့်ပြောမိ
တော့ ဆက်လက်မငြင်းနိုင်အောင် ပြောလာတာက…
'အဒေါ့်ရဲ့ ဆုံးသွားတဲ့သားနဲ့ အရမ်းတူလို့ 'တဲ့
အဒေါ့်ရဲ့သားနဲ့တူပေမယ့်ကျွန်တော်ကအဒေါ့်သားမှ မဟုတ်တာဗျာ…
ကျွန်တော့်အပေါ်ကို ဒီလောက်ထိ ကောင်းပေးစရာ
လိုလို့လားဟင်
ဘယ်သူကမှ ဂရုစိုက်တာကို မခံဖူးတော့
ကျွန်တော် အရမ်းပျော်မိသလို အားလည်းနာမိပါတယ်။
ဘယ်သူကမှ…………တဲ့
ဒီစကားတွေးမိရင် အမြဲတမ်း တယောက်ယောက်ကို သတိရမိတယ်…
အဲ့ဒီတယောက်ယောက်က…အကိုလား
အကိုကလား…
ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုုက်တာလား…
ကစားနေတာလား…ဆိုတာကျွန်တော်မသိဘူး
မသိချင်ဘူး။
အဖြေက ကျွန်တော်မလိုချင်တာ ဖြစ်နေမှာဆိုးလို့ပါ
ကျွန်တော် အကို့ကို နားမလည်ဘူူး
နားလည်တာတခုကတော့ အကို့အကြောင်းကို
ပြန်တွေးမိရင် မျက်ရည်အလိုလိုကျမိတယ်
အဲ့တာကြောင့် မတွေးချင်တော့တာပါ…
အိတ်ကပ်ထဲက viberateလုပ်ထားတဲ့ ဖုန်းမြည်လာတော့ baekhyunမျက်ရည်တွေ
သုတ်ပြီး ဖုန်းကိုင်လိုက်တယ်။
အဒေါ်ကြီးဆိုရင် သူ့အသံက ငိုသံပေါက်နေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ
''ဟယ်လို…ကျွန်တော် baekhyunပါ…အဒေါ်လားဟင်။အခုပြန်လာနေပြီ နော်…''
တဖက်က ဖြေသံထွက်မလာ…
တုန့်ပြန်သံဆို၍ တိုးညှင်းသောအသက်ရှူသံ အချို့သာ…
ဖုန်းနံပါတ်ကိုကြည့်မိတော့ ခါတိုင်းခေါ်နေကြဖုန်း…
အဒေါ်ကြီးဖုန်းကို လက်ထဲပေးလိုက်ကတည်းက
နေ့တိုင်းနီးပါးဘာမှမပြောဘဲ ဆက်နေတဲ့
နံပါတ်။
ဘယ်သူလဲ…
ဘာလို့လဲ…
ပြီးတော့ ဘာလိုချင်လို့လဲ…
###########
တဖက်က ဖုန်းချသွားတော့ chanyeol
ပြုံးလိုက်မိတယ်။
ဒီအသံလေးကြားရတာက လူကိုတမျိုးပျော်ရွှင်စေ
တာပဲ…
ဒါမှမဟုတ်ရင်
ငါကပဲ မင်းနဲ့ပတ်သက်ရင် ပျော်နေမိတာလား…
''ငါ မင်းကိုချစ်တယ်…ကောင်လေး''
ဖုန်းချသွားတိုင်းပြောနေကြစကားလေးတခွန်း…
ကြားသူမဲ့နေပေမယ့်…
ပြောခွင့်ရနေသေးလို့ ငါကျေနပ်မိတယ်။
ငါ့ကို မင်းမကြောက်ဘူးဆိုရင်…
အဟင်း…ဖြစ်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်ပေါ့
ပြောချင်တဲ့စကားတစ်ခွန်းတော့ရှိပါတယ်
မင်းရဲ့အသံကိုကြားခွင့်ရအောင် ငါဆက်တဲ့ဖုန်းကို
ကိုင်ပေးတာ ကျေးဇူးပဲ…ကောင်လေး…
############
baekhyunကျောင်းကပြန်ရောက်တော့ ဆိုင်ထဲမှာ စားပွဲထိုးနေတဲ့ လူတယောက်…
''baekhyun ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ…ဝင်လာလေ''
တံခါးဝမှာ ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ ရပ်နေမိတာကို
အဒေါ်ကြီးလှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။
ကောင်တာရှေ့သွားရပ်တော့…
''အဲ့တာအရင်ကစားပွဲထိုးလေ…အခု ပြန်အလုပ်ဆင်းတာ…မင်း ကျောင်းသွားတုန်း ဆိုင်မှာလူရှိအောင်''
''ဟို…ကျွန်တော် အလုပ်ပြုတ်သွားတာတာ
လားဟင်''
baekhyun မျက်လုံးလေးပြူးပြီးမေးလိုက်တော့
အဒေါ်ကြီး ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ပဲ ရယ်လိုက်မိ
တယ်။
''ဘာလို့အလုပ်ပြုတ်ရမှာလဲ…မင်းတယောက်တည်း
နဲ့မလောက်ရင် ခိုင်းမလို့ကို''
''ဟိုလေ…ကျွန်တော် ကျောင်းတက်လို့ နောက်တယောက်ခေါ်ရတာဆိုရင်… အဒေါ်အဆင်
မပြေ…''
''အာ…အဆင်မပြေစရာမရှိဘူး။
တော်ပြီ…ကျောင်းမတက်မယ့်ကိစ္စဆက်မပြောနဲ့
တော့။အကျီ ၤလဲပြီး အလုပ်သွားလုပ်တော့။
အမှိုက်ပစ်ဖို့ ရှိတယ်''
''ရပါတယ်။မလဲတော့ဘူး…ခုပဲသွားပစ်လိုက်မယ်''
baekhyunလွယ်အိတ်လေးကို တိုင်မှာချိတ်ပြီး
ချက်ချင်းထွက်သွားတယ်။
ဒီကလေးနဲ့ကတော့လေ…ရိုးလွန်းလို့
ခက်နေတာ…
###############
အမှိုက်အိတ်ကိုဆွဲပြီး baekhyun ဆိုင်ရဲ့အပြင်ဘက်က အမှိုက်ပုံးဆီ ထွက်လာခဲ့တယ်။
အမှိုက်သိမ်းကားမလာသေးဘူးပဲ…
ပုံးက အတော်ပြည့်နေပြီ။
အိတ်ကိုပုံးထဲထည့်ပြီး အဖုံးသေချာပြန်ဖုံးနေတုန်း
မှာ…
အနောက်ကနေ ပါးစပ်ကို လှမ်းပိတ်လိုက်တဲ့
လက်အိတ်အမဲနဲ့လက်တစ်စုံ…
''ဝူး…ဝု…''
လက်ကိုပြန်ဖယ်ပြီး ရသလောက်တွန်းမိပေမယ့်
လက်ထဲက ပုဝါရဲ့ခပ်စူးစူးအနံ့တစ်ခု…
အမြင်အာရုံတွေ ဝေဝါးလာပြီး ခြေထောက်တွေ
ခွေယိုင်လာပြီးနောက်မှာ…
အားလုံးက မှောင်မဲလို့…
############
ဘယ်နေရာလဲ…
ဘယ်သူကလဲ…
ပြီးတော့…ဘာကြောင့်များလဲဟင်…
ကျွန်တော် ပုံမှန်ဘဝမှာနေလို့ရပြီလို့ထင်ခဲ့တာကို…
ဘာလို့များ…ခုလို…
အဝတ်နဲ့အစည်းခံထားရတဲ့မျက်လုံးတွေက
ဘာမှမမြင်ရပါဘူး…
ဘယ်နေရာရောက်နေလဲမသိပေမယ့် အခန်းတခုထဲ
မှာမှန်းတော့ သိနေသလိုပဲ
ဘယ်သူတွေရှိနေသေးတာလဲ…
ပါးစပ်က အစည်းခံမထားရပေမယ့် နှုတ်ဆိတ်နေမိ
တယ်။
နိုးလာကတည်းက လက်တွေကြိုးတုပ်ခံထားရပြီး
ဒူးထောက်နေရတာ…
ဒါ…အရင်က အခြေအနေလား…
တံခါးတစ်ချပ်ကို သံရှည်ဆွဲပြီးဖွင့်ဝင်လာတဲ့
ခြေသံတစ်စုံ…
ငိုက်ချထားတဲ့ခေါင်းကို ပြန်မော့မိတော့
လူတယောက်ရှေ့မှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သလိုခံစား
ရတယ်…
ဒါ…ဒါက…
ဟင့်အင်း…မဟုတ်ဘူး…
သူ…မဟုတ်ပါစေနဲ့
အဲ့ဒီအခြေအနေကို ပြန်မရောက်ပါစေနဲ့
အကို…မဟုတ်ပါစေနဲ့…
''မင်းက chanyeolရဲ့ ကောင်လေးလား…
ငါက သူ့အကိုပဲ။အဖေတူ အမေကွဲပေါ့''
''ဟင်…''
ဆုတောင်းပြည့်တာလား…မပြည့်တာလား…
ရင်းနှီးချင်ယောင်ဆောင်နေမှန်း သိသာနေတဲ့
ထိုလူရဲ့စကားကြောင့်baekhyun အံ့သြစွာ ဆွံ့အသွားမိတယ်။
Park chanyeolရဲ့အကို…
သူ ဘာကို ဆိုလိုချင်တာလဲ…
သူ့အကြောင်းကို တစ်ခါမှမကြားဖူးခဲ့…
ကျွန်တော့်ကိုတခါမှ စကားကောင်းကောင်း ပြောဖူးတာမဟုတ်ပေမယ့်လည်း ဟိုဆရာဝန်လောက်တောင်မသိခဲ့ဖူးဘူး…
ဒါဆိုရင်…
အခုု ဘာလို့ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းရတာလဲ။
အစည်းခံထားရတဲ့မျက်လုံးတွေက မမြင်ရပေမယ့်
ထိုလူရှိရာကိုမှန်းဆမော့ကြည့်နေမိတော့မျက်လုံးက အဝတ်ဆွဲအဖြုတ်ခံလိုက်ရတယ်။
မျက်လုံးတွေစပ်သွားတာကို ဂရုမစိုက်နိုင်ပဲ
မော့ကြည့်မိတော့ ခုံပေါ်မှာ ခြေချိတ်ထိုင်နေတဲ့
လူတယောက်…
Park chanyeolနဲ့မျက်နှာပေါက်ချင်းဆင်ပေမယ့်…
ထိုလူပြုံးနေတယ်
ဟင့်အင်း…
သရော်ပြုံးမဟုတ်ဘူး…
အရမ်းရင်းနှီးချင်ယောင်ဆောင်ထားတဲ့
ဟန်ဆောင်အပြုံး…
မသတ်ချင်သေးတဲ့ သားကောင်ကို
ကြည့်နေတဲ့အကြည့်တွေက ရက်စက်မှုတွေ
ပြည့်နေပါလား…
''chanyeol…ဟား…ဒီကောင်က ကြိုက်တတ်သား
ပဲ။မင်းက မိန်းကလေးထက်တောင် ချောသေးတာ''
''ကျွန်တော့်ကို…ဖမ်းတာ…''
ပထမဆုံးတုန့်ပြန်ပြောလိုက်မိတဲ့ စကားက တုန်ယင်မနေတော့…
ဘာလို့လဲဆိုတော့လား…
တွေးမိတိုင်း ဝမ်းနည်းနေရတဲ့စကားကို
ပြန်ပြောရတော့မှာ မို့လို့ပါ
ဝမ်းနည်းတယ်တဲ့လေ…
ကျွန်တော်က ဝမ်းနည်းခွင့်တောင်မရှိဘူး မဟုတ်လား…
''သူ့ကြောင့်ဆိုရင် အသုံးဝင်မှာမဟုတ်ပါဘူးဗျာ…
ကျွန်တော့်ကို…သူ…ဂရုစိုက်မှာတောင် မဟုတ်ပါဘူး''
''ဟား…ဟား…ဂရုမစိုက်ဘူးတဲ့လား…ဟား…
မင်းက ရယ်စရာတော်တော်ပြောတတ်တာပဲ''
ခက်ခက်ခဲခဲပြောထွက်ခဲ့ရတဲ့စကားကို လှောင်ရယ်
ခံလိုက်ရတော့ ကျွန်တော်တခါထပ်ပြီး မော့ကြည့်မိ
တယ်။
''ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုတဲ့လူက…မင်းဆီကိုု
နေ့တိုင်းဖုုန်းဆက်မလား…''
''ဟင်…''
နှုတ်ခမ်းတို့ နားမလည်နိုင်စွာပွင့်သွားရတော့
ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပစ်ချလိုက်တဲ့ဖုန်းတစ်လုံးရဲ့
screenပေါ်မှာ ခေါ်ထားတဲ့ နံပါတ်အားလုံးက
တူညီလျှက်…
''အဲ့တာ chanyeolရဲ့ဖုန်း…''
အာမေဋိတ်သံတောင်မထွက်နိုင်တော့ပဲ ကျွန်တော်
ဆွံ့အနေမိတယ်…
ဒါ…ဘာကိုပြောတာလဲ…
''မင်းက မသိဘူးတဲ့လား…အင်းလေ
သိမယ့်ပုံလည်းမပေါ်ပါဘူး။မင်းသိရင် သူက
ဘာလို့ ဆိုင်ရှေ့မှာ နေ့တိုင်းလာစောင့်ရမှာလဲ…''
ထိုလူပြောရင်း ကျွန်တော့်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
''အခု ဆိုင်ကိုသိလား…အဲ့တာ သူငယ်ငယ်တုန်းက
ကလေးထိန်းရဲ့ဆိုင်…အဲ့ ဒီအဘွားကြီးက
ဒီကောင့်အမေသေသွားကတည်းက ထိန်းလာလို့
ဒီကောင်က အဲ့ဒီဆိုင်ကို အဘွားကြီးကို ပေးထားတာ''
အခုထိ…
နားမလည်သေးပါဘူး…
ကျွန်တော်…နားမလည်ဘူးလို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ငြင်းနေမိတာဖြစ်မယ်။
ဒါ…ဒါတွေက…
သူပြောနေတာတွေက…
''အဲ့ကောင်ရဲ့မကောင်းတဲ့အကျင့်က…သူ့အပေါ်
တခုခုကောင်းဖူးရင် ပစ်မထားတာ…ဒါပေမယ့်လေ…
ဟား…မင်းလောက်တော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်
ဖူးဘူး…အဲ့တကြောင့် အရင်တုန်းက အဲ့ကောင်မှာ အားနည်းချက်မရှိဖူးဘူူး…ခုတောင်သူ့လူတယောက်ကို မင်းနားမှာ စားပွဲထိုးအနေနဲ့ ခန့်ထားသေးတယ်…ဟား…''
လှောင်ရယ်သံတွေရဲ့ ဆက်ပြောတဲ့စကားအဆုံးမှာ
မျက်လုံးတွေ စိုစွတ်လာခဲ့တယ်။
ဒါတွေက…အမှန်တွေလားဟင်…
အဲ့တာဆိုရင် ဘာလို့များလဲ…
ဘာလို့…ကျွန်တော့်ကို ထားခဲ့ရတာလဲ…
ပြီးတော့မှ…ဘာလို့ ကျွန်တော်မသိအောင် ကျွန်တော့်ဘဝကို ထောက်ပံ့ပေးနေရတာလဲ…
ဘာလို့လဲ…
ခေါင်းထဲမှာပေါ်လာတဲ့အဖြေက…အဲ့ဒီနေ့ရဲ့ မြင်ကွင်း…
ငေးကြည့်နေတဲ့ အကို့ရှေ့မှာ ရှိုက်ငိုမိတာ…
ကျွန်တော်လား…
ကျွန်တော့်ကြောင့်တဲ့လား…
ကျွန်တော့်ကြောင့်အကို ဒီလိုတွေ လုပ်ရတာလား…
မျက်လုံးရဲ့စိုစွတ်မှုတွေ ပါးပြင်နှစ်ဖက်ဆီ
ကူးပြောင်းသွားရတယ်
''မ…မ…ဖြစ်…နိုင်တာ''
''ဟုတ်တယ်…ငါလည်း အစကတော့မယုံခဲ့ဘူး…
ဒါပေမယ့် တဖြည်းဖြည်းထူးဆန်းလာတယ်လေ…
သူက …မင်းလို လူတစ်ယောက်ကို သူ့ရဲ့အားနည်းချက်အဖြစ်ခံတယ် ဆိုတာ''
သူ ဆက်ပြောနေသေးတာလား…
ဟင့်အင်း ကျွန်တော်မသိဘူး…
မသိတော့ဘူး…
ခေါင်းထဲမှာ အတွေးတွေက ရောထွေးလျက်…
အကိုက…ကျွန်တော့်အပေါ် ဒီလောက်ထိတောင်မှ…
''အခု ငါလုပ်ရမှာက…''
ကြားတချက်မကြားတချက် စကားတွေ
ကြားမှာ ထိုလူခါးပတ်ကိုဆွဲဖြုတ်ပြီး…
ကျွန်တော့်ရဲ့မျက်နှာကို မေးစေ့ကနေ ဆွဲမော့လိုက်တယ်။
''အဲ့ကောင်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ဆုတ်ဖြဲဖို့ပဲ''
###############
ကျောပြင်တစ်ခုုလုံးက ခါးပတ်ရာတွေနဲ့
စုတ်ပြဲလျက်…
ညှာတာခြင်းမရှိတဲ့ ဆက်ဆံမှုကြောင့် ပေါင်တလျှောက်မှာ သွေးတို့စီးကျနေပါပြီ
မဆက်ဆံခဲ့တာ ကြာပြီမဟုတ်လား…
ပြီးတော့…
အကို ကျွန်တော့်အပေါ်မှာ ဒီလောက်အထိ မရက်စက်ဖူးဘူး…
အခု…
ဘာပြောရမှာလဲ…
တကိုယ်လုံး အရမ်းနာကျင်နေရလို့ ကြိုးလေးတော့
ဖြည်ပေးပါလို့လား…
နာကျင်မှုနဲ့အအေးဒဏ်ကြောင့် ခိုက်ခိုက်တုန်နေလို့
အဝတ်လေးတော့ ဝတ်ပါရစေလိုု့လား…
ဟင့်အင်း…
ကျွန်တော်မပြောရဲဘူး…
နာလွန်းလို့ ရပ်ပေးဖို့ တောင်းပန်မိတဲ့နှုတ်ခမ်းတွေ
အရိုက်ခံရလို့ ကွဲသွားပြီမဟုတ်လား…
ထပ်ပြောရင်…
ကျွန်တော့်ကို ဘာလုပ်မှာလဲ…
ဘာဆက်ဖြစ်ဦးမှာလဲ…
ကျွန်တော်…ကြောက်တယ်…
အကို…ကျွန်တော် ကြောက်တယ်…
ကျေးဇူးပြုပြီး…ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပေးပါ…
ကျွန်တော်…အရမ်းကြောက်လို့ပါ…
##############
ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုရဲ့ခေါ်ဆိုမှုကို chanyeol
ငေးကြည့်နေမိတယ်…
ဟိုကောင်လေးရဲ့ဖုန်း…
မနေ့ ညကတည်းက ဆိုင်ကပျောက်သွား
တာလို့ ကြားခဲ့လို့ …
စီစီတီဗီတွေမှာ လိုက်ရှာခဲ့တယ်…
လူပျောက်တိုင်ခဲ့တယ်…
တညလုံး ရှာခဲ့တယ်…
စီစီတီဗီ မှတ်တမ်းတွေ အကုန်အဖျတ်ခံထားရတာ
မို့…
ကောင်လေး တစ်ခုခုဖြစ်နေနိုင်တာမှန်းသိခဲ့တယ်။
ဒါပေမယ့်…
အခု ဖုန်းဆက်တော့…
သူမှန်းများသိသွားလို့လား…
အဲ့တာဆိုရင် ဘာများပြန်ပြောရမလဲ…
ဖုန်းကိုင်ဖို့ပြင်လိုက်တော့ လက်တွေက အားမရှိသလို…
တကယ် ဘာပြန်ပြောရမလဲ…
ဒါမှမဟုတ်ရင်…
ကောင်လေး ဘာများဖြစ်နေ…
အတွေးဆုံးအောင် မစောင့်တော့ပဲ ဖုန်းကို
ကိုင်လိုက်တယ်။
နှုတ်ခမ်းတွေက…
နှေးကွေးလို့…
မင်း ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး…ကောင်လေး
ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ ပြောစမ်းပါကွာ…
''baekhyun…ငါ…တကယ်တော့''
''check…''
အသံတစ်ခုကြောင့် သူထိုင်ခုံကနေ
ထရပ်မိသွားတယ်
ဒါ…ဒီအသံက…
''ငါ queenကို မိထားပြီထင်တယ်…''
အနိုင်ရသူရဲ့အသံတခု…
သူ ဆွံ့အနေမိတယ်။
အဲ့ဒါဆိုရင်…ကောင်လေး…
''ဘာလို့လဲဆိုတော့…queenမရှိရင် kingက ဘာမှမဟုတ်တော့လို့…''
#############
ဟုတ်တယ်…
ဘာမှမဟုတ်တော့တာမို့…သူ့ကို…ဘာမှ…
နာကျင်အောင်မလုပ်ပါနဲ့
ဒီတခုပဲ…ပြန်လိုချင်လို့ပါ…
~~~~~~~~~~~~~~~~
by Y.S