Jeah, lang hoofdsuk.
Had het druk met mijn nieuwe bed in elkaar zetten en school, maar Hoofdstuk 16 is nu eindelijk Online ;p
Ben er blij mee ;D
Hope you like it and please enjoy ;D
--------------------------------------------------------------------------
Het was een hele heisa, dat kleding uitzoeken en de make-up uitkiezen.
Collin had op het laatste moment no gezegd dat we allemaal als typetjes moesten.
Meestal vond ik een dresscode niet zo leuk, maar dit sprak me wel aan.
Mila ging als zo’n typische Franse chick en ik ging nu voor de nerdy gamefreak.
Mila had een leger groen kleurige Legend of Zelda shirt in mijn kledingkast gevonden en viste een kort spijkerbroekje tussen alle broeken voor me vandaan.
Ze had mijn rubberen Smosh bandjes gevonden en ik moest ze gelijk omdoen. Maar dat was nog niet genoeg, ze had namelijk mijn Legend of Zelda: Twilight Prinsess portemonnee gevonden met bijbehorende ketting zodat je de portemonnee aan je broek kon vast maken en ik moest hem hoe beschamend dan ook van haar meenemen.
Ze pakte mijn nep bril, die ik had omdat ik vond dat hij me goed stond en omdat ik een rare debiel was.
Mila zocht wat donkere make-up voor me uit, waardoor ik smokey eye’s kreeg met donkerpaarse lippenstift. Ze zei dat als ik donkere make-up zou opdoen, dat mijn huid bleker zou gaan lijken wat weer sloeg op ‘door gamen kom ik nooit buiten’.
Ze verzorgde of eigenlijk verwarde mijn hele haar zodat het er wild, maar toch leuk uit zag. Dat was volgens haar omdat de nerdy gamefreak alleen maar gaf om games en niet om uiterlijk of wat mensen van haar dachten.
Toen ze klaar was met mij look in elkaar te flansen keek ik in de spiegel.
“OMG! Ik lijk echt een compleet ander persoon!”
“Ja, maar wat vind je ervan?”
“Als het aan mij lag zou ik zo naar school gaan, het is maar dat ik vreselijk ben met make-up en dat mijn hersenen zeggen dat een hippie shirt en een leger broek bij elkaar kunnen.”
Mila verfijnde haar make-up zodat het perfect zat en we aten nog wat junkfood terwijl we samen Black Ops II gingen spelen.
We maakte ook een aantal selfies en zette die in de groepschat en op instagram en tumblr.
Meteen stuurde Roos een selfie in haar outfit.
Roosje zag eruit als ... Roosje.
Ze zag er tot in de puntjes verzorgd uit in haar strakke jurkje.
“Is perfectie een typetje?”
“In Roos haar geval wel.”
Ook Ruby stuurde even later haar outfit. Ze ging als de badass chick, met een kort spijker broekje een spierwit hemdje een leren jack en een paar zwarte enkel hoge stevige laarsjes.
Niet veel later stuurde alle andere meiden ook hun outfits.
Silvia had een jurkje die zacht crème wit was gecombineerde met andere witachtige accessoires, waardoor ze net een engeltje leek.
Diana had gekozen voor de lolita. Ze hield heel erg veel van al die veel te schattige jurkjes, maar bij haar stonden ze echt to cute en vandaag was eindelijk de dag om er eindelijk in rond te lopen voor haar.
Jasmin had het niet moeilijk gemaakt en deed zich voor als Nirvana fan. Elena had er ook niet zo veel zin en ging dus voor de maffe hipster.
We hadden afgesproken om elkaar bij het feest te zien en gingen we dit keer niet indrinken, wat een verassing.
Toen het eindelijk kwart voor negen was sprongen we op de fiets en gingen we niet al te snel fietsend naar de locatie waar de party gehouden werd.
Mila en ik waren er vroeg.
We parkeerde onze fietsen om de hoek van het gebouw en gingen naar de ingang.
Bij de ingang stond een lange brede en gespierde man iets door te nemen met Thijs die als de Ajax supporter die hij was, was gekomen.
“Wow, jullie zijn vroeg!” Riep hij toen hij ons zag.
“We konden niet langer wachten en we zijn in ieder geval op tijd.” Vertelde ik hem als de nerd die ik moest voorstellen.
“Zo, hebben jullie zelfs een man voor de ingang uitgezocht?”
“Ja, wie er niet heeft betaald, komt er niet in.”
“Staan we dan op een lijst of zo?”
“Jep, zelfs met foto.” Zei hij toen hij ons de velletjes die op een bordje waren bevestigd showde waar we opstonden met onze facebook foto’s.
“Zozo, jullie zijn druk bezig geweest dan zeker?”
“Tja, wil later event manager worden, dus dit hoort erbij.”
Thijs liet ons nog wat dingen zien die hij had geregeld in het gebouw en het zag er werkelijk waar echt super gaaf uit.
“Wie heeft dit allemaal mogelijk gemaakt dan, lijkt me stug dat jij dat allemaal in je eentje heb gedaan.” Vroeg ik geïnteresseerd.
“Een deel van het geld wordt gefinancierd door de ouders van Matt en verder doen Collin en ik de organisatie en Melanie de administratie.”
“Aha, Melanie. Die moet dit wel helemaal geweldig vinden!” Reageerde Mila gelijk.
“Ja, ze wil zelfs geen geld aannemen voor haar werk. Die meid is geweldig!”
“Weet je trouwens hoeveel mensen er eigenlijk komen?”
“Als ik het goed heb; iets minder dan vierhonderd. Collin weet het beter, die heeft de gastenlijst gemaakt. Als het goed is loopt ie hier ook ergens rond.” Zei Thijs waarna hij zich weer op zijn werk richtte.
Mila en ik besloten om het niet verder van zijn werk af te houden en keken in het grote pand rond dat de jongens en Melanie hadden afgehuurd en gedecoreerd hadden.
Het pand was vroeger een opslagruimte geweest, maar nu wou niemand het meer gebruiken, ondanks dat het pand nog in prima staat was.
Na een kwartier begonnen er eindelijk mensen binnen te stromen en alles te bewonderen.
Er werd goede muziek gedraaid en aan de geïmproviseerde bar kon je een drankje kijgen in ruil voor een stempel. Je mocht in totaal vijf drankjes halen, als je meer wou moest je apart fieces kopen ergens bij de draaitafel.
Het was wel super slim gedaan; ze konden aan het aantal stempels zien hoeveel iemand op had.
Ik voelde me goed, er kwamen veel mensen, iedereen had het naar zijn zin. Kortom het was nu al super gaaf.
Ik had de ander meiden nog niet gezien, maar ik had al genoeg pret met alleen Mila.
We deden rare dancemoves en lachte onze longen uit onze lichamen.
Ondertussen zag ik één van de jarige joppen lans hobbelen en ik greep hem bij de arm, om een praatje te maken.
“En jij bent de surfer dude van Hawai?”
“Jep, niet verliefd op me worden hoor.”
“Dat blote bovenlichaam van je, maakt het wel moeilijk.” Lachte Mila.
Matt lachte met haar mee en hij zag er oprecht trots en blij uit.
“Je party is echt super awesome! Dit is zeker de beste waar ik ooit ben geweest!”
“Thanks!” Zei hij terwijl hij in de ronde keek. Waarschijnlijk zocht hij naar iets.
“Nou, geniet ervan en ga doen wat je doen moet!” Zei ik om het niet awekward voor hem te maken.
“Ja, zal ik zeker doen. Spreek jullie later nog wel!”Riep hij terwijl hij verdween tussen de mensen.
Er werd op mijn schouder getikt. Ryan stond achter me en hij leek wel een model met die kleding aan en zijn wilde maar toch geweldige haar.
“Hey!” Riep ik over de muziek heen.
We gaven elkaar een stevige knuffel en Mila zei dat ze Stefan maar eens ging zoeken.
We dansden voor wat uren leken en we gingen helemaal uit ons dak ookal had geen één van ons ook maar één druppel alcohol op.
Om me heen begon het wel te meuren naar zweet alcohol en af en toe een zurige geur dat rook naar maagzuur.
“Ik moet nog de jarigen feliciteren, als je dat niet erg vind.”Schreeuwde Ryan over de muziek heen dicht bij mijn oor.
“Is goed ik ga buiten even een luchtje scheppen.”
Ryan knikte en we gingen alle twee onze eigen weg.
Buiten was het rustig, er waren een paar paffers die niet langer dan een uur zonder sigaret konden, maar voor de rest waren er weinig mensen.
Ik ging op een koud stenen bankje zitten die tien meter verderop stond en ik keek naar de heldere lucht waar de sterren hard aan het opbranden waren.
“Werd het jou ook te druk?”
Ik draaide me naar de jongen die zonet naast me was komen zitten.
Ik herkende hem vaag van school, volgens mij zat hij in zes Vwo, maar dat kon ik niet met zekerheid zeggen.
“Ja en door die vermengde zweetluchten werd het me even te veel.”
“Jij bent een nerd?”
“Zoiets, ik ben een nerdy gamefreak, om precies te zijn. Jij?”
“Ik ben een gangster of rapper, iets in die richting in ieder geval.”
We hadden het een beetje over mijn Legend of Zelda spullen en welke games we toen we klein waren speelden.
We ware alle twee Legend of Zelda fans en dol op Pokemon.
Ik gaf hem ook mijn Playstation account naam zodat we is een keer samen Black Ops II of zoiets konden spelen.
Na een kwartiertje ging ik weer naar binnen op zoek naar iemand die ik kende.
Onderweg kwam in Travis tegen en dus feliciteerde ik de badboy in zijn leren jack, om daarna weer op zoek te gaan naar mijn vriendinnen of Ryan.
Ik zag alleen Ruben de punker die groen spul in zijn haren had gespoten en kapotte spijkerbroek met shirt en spijkerjas zonder mouwen rondliep, maar ik had niet echt zin om met hem te praten.
Toen ik ergen in een uithoek van het pand was beland waar er weinig lichten waren zag ik geen reet en botste tegen alle zoenende mensen aan wat zeer awkward was.
Ik kreeg boze en chagrijnige blikken naar me geworpen en ik probeerde me tevergeefs weer een baan terug te werken naar waar in ieder geval meer licht was en minder zoenende mensen.
Iemand greep mijn pols en tork me terug het licht in.
“Dankje!” Riep ik voordat ik ook maar wist wie het was.
Ik keek het persoon aan, het was Collin.
“Je zag er zo hulpeloos uit.” Zei hij met een scheve lach.
En toen barste ik in lachen uit.
“En wat mag jij voorstellen?!” Lachte ik.
Zijn lach werd breder.
“Kakker.” Zei hij trots.
Hij stond daar met een roze polo shirt en zo’n beige tot zijn knie komende kakker broek.
Ik ging helemaal kapot, dit was totaal niet zijn stijl en het zag er gewoon zo grappig uit hoe hij er expres bij ging staan met zo’n typische kakker houding.
Toen ik uiteindelijk weer was bijgekomen en ik genoeg had van al die geïrriteerde blikken gingen Collin en ik op zoek naar de meiden.
Het was zo druk dat je je moeilijk kon verplaatsen. Het was al helemaal onmogelijk om door het gedeelte heen te komen waar iedereen stond te dansen, maar als je daar omheen liep duurde het ook eeuwen.
Ik keek even snel op mijn horloge, het was al twee uur in de morgen en de party was nog lang niet afgelopen, ik kreeg juist het idee dat er nog steeds mensen naar binnen kwamen.
Na een half uur zoeken gaf ik het op en ging maar wat samen met Collin drinken. Helaas kon ik de alcohol niet weerstaan en nam ik toch een bacardi cola.
Daarna ging in samen met Collin de dansfloer op en we duwden daarbij onbeschoft ander mensen aan de kant, tja de kakker had wel ruimte nodig om zijn super goede dancemoves te showen.
Het was heel leuk samen met Collin. Ik was de rest helemaal vergeten, zo geweldig grappig was deze kakker.
Collin haalde echt alles uit de kast, van breakdancen tot de macarena.
Ondertussen gingen we af en toe nog naar de bar, waar Collin onbeperkt drank kon halen omdat hij in de organisatie zat en ondanks dat ik het had afgezworen na de laatste keer goot ik glas na glas naar binnen.
Iedereen werd grappiger en iedereen kon ineens beter swingen, ik ook.
Alles draaide een beetje en de lichten maakte me een beetje verward, maar ik kon nog wel feesten en dansen.
Ik voelde me geweldig, iedereen was geweldig, deze party was geweldig en alles ging geweldig.
Ik was zo blij en lam dat ik niet meer wist wat goed en slecht was, wat de bedoeling was en wat niet.
Draaiend en dansend ging ik over de dansvloer heen, het leek net alsof ik in de spotlight stond.
Iedereen ging voor me aan de kant en Ik kreeg het gevoel dat ik de beste danser was van deze hele party.
Ik lachte en er werd af en toe op mijn kont geslagen door een aantal jongens die zich daarna weer lachend richtte op andere meiden die ook aan het dansen waren.
Maar opeens werd ik van de dansvloer afgetrokken.
Ik wilde terug maar de hand liet mijn pols niet gaan.
We stapte uit het licht van de dansvloer en het persoon dat me vasthield trok mij naar zich toe.
Aan de bouw te voelen was het een jongen en hij legde zijn ene arm om mijn heupen. De ander greep mijn rug vast en voordat ik het wist gierde de adrenaline door mijn lichaam van de warme heerlijke zoen die hij me gaf.
Tintelingen gingen door mijn lichaam heen en hij trok me steeds verder weg van de dansfloer, zo ver mogelijk weg van alle lichten.
En ik liet hem me leiden. Ik kreeg het heet van zijn aanwezigheid en zijn lichaam dat mij aanraakte.
Ik kon nergens aan denken, alleen maar aan hoe heerlijk het was om met hem te zoenen en hoe goed ik kon dansen, voor een of andere reden.
Veel daarna was weggevallen.
Er waren gaten in mijn geheugen toen ik uiteindelijk een beetje bij zinnen kwam.
Ik stond buiten en het was akelig rustig.
De vele fietsen die er eerst hadden gestaan waren nu bijna allemaal verdwenen.
Het begon van het een op het andere moment te regenen en het kwam met bakken uit de hemel.
Ik was binnen no time veranderd van nerdy gamefreak in verzopen kat met uitgelopen make-up.
Ik voelde me gelukkig niet al te lam, maar ik wist wel zeker dat ik aardig wat op had.
Zoeken naar mijn fiets in de regen, was geen succes.
Mijn fiets was verdwenen en ik moest dus naar huis gaan lopen in de stortregen.
Ik keek naar het pand, waarvan de deur nog steeds open was en besloot daar maar even te schuilen voor de regen.
Rillend zat ik bij de deur naar buiten te staren, waar de druppels alleen maar harder op de grond leken te komen dan ervoor.
“Hey, moet je niet naar huis?”
“Gaat moeilijk; fiets is gestolen en ik ga echt niet lopen.”
Ik keek op. Het was de jongen die ik had ontmoet toen we buiten samen op het bankje hadden gezeten.
“Wat doe jij nog hier?” Vroeg ik hem.
“Nog wat opruimen, maar ik wou net naar huis gaan eigenlijk.”
Het bleef even stil en we staarden samen naar de kletterende regen.
“Ik kan je wel thuis brengen. Ik heb niks op en ik ben met de auto.”
Ik sprong op, waarbij ik merkte dat ik een beetje duizelig was en wankelde.
“Wil je dat doen?!” Zei ik terwijl ik weer wankelde.
“Tuurlijk, zo te zien kom je lopend waarschijnlijk toch niet zo ver.” Gniffelde hij.
En zo kwam ik toch nog thuis. Wel doorweekt, maar ik was okay.
Ik schaamde me wel een beetje, voor hoe ik eruit zag en voor het feit dat ik de jongen niet eens naar zijn naam had gevraagd.
Maar ik had niet veel tijd om me daar over druk te maken, want ik was doodop.
Uiteindelijk lag ik in bed om zeven uur en kon ik eindelijk slapen.