wiesz?

1

Twoja skóra pachniała kawą. Kochałem kawę, wiesz? Odkąd odeszłaś nie mogę znieść jej zapachu. Przypomina mi wszystko to co chciałbym zapomnieć. Albo i nie? Zapomnieć o osobie która zapomniała o tobie. brzmi banalnie. Niestety ja nie potrafię. Albo nie chce? Nie wiem. Nie wiem czego chcę, co czuję. Wiem tylko jedno. Chcę ciebie. Tak desperacko cię potrzebuję.. podobno ślad po tobie zaginął. Nie wierzę. Zawsze było o tobie głośno. Zarażałaś ludzi wokół siebie swoim szczęściem. Byłaś taka pogodna. Nie dało się przy tobie smucić. Zawsze wszystkich wprawiałaś w dobry nastrój. Wiesz, że nie tylko ja tęsknię? Wszystkim jest smutno. Ale oni tego nie zrozumieją. Dla nich byłaś promyczkiem w pochmurny dzień. Poprawiałaś im humor i tyle. Tego im brakuje. To takie egoistyczne! To ty miałaś być głównym powodem! Twoje odejście! Dla nich liczyło się tylko to co ze sobą wnosiłaś. Tą radość ducha. Nie rozumieli twojej cielesności. Zależało im na słowach. Tak pustych i prostych. Zawsze lubiłaś obdarowywać nimi ludzi. Lubiłaś kiedy się uśmiechali. Jedno słowo, dwa, ale oni stawali się coraz bardziej zachłanni. Chłonęli twoje komplementy i ciepłe słowa, ale niczego nie rozumieli. Oni widzieli, słyszeli, ale nie czuli. To strasznie płytkie. Widzieć i słyszeć może prawie każdy, ale czuć? Chciałaś uszczęśliwić wszystkich. Zapominałaś o sobie, ale mówiłaś że to nie ma znaczenia. Zawsze cieszyłaś się szczęściem innych. Karmiłaś się ich radością życia, ale sama z niego nie korzystałaś. Twierdziłaś że tego nie potrzebujesz. Kiedy byłaś smutna wolałaś zostać w domu. Kiedy płakałaś mówiłaś, że to łzy radości. Zawsze kłamałaś. Kłamałaś, że jesteś szczęśliwa. Czy teraz jesteś szczęśliwa? Zawsze chciałem żeby tak było. Dlaczego ty tego nie chciałaś? A może chciałaś? Mówiłaś że kochasz mnie jak głupia. To dlaczego mnie zostawiłaś? Bez ciebie czuje się taki pusty. Brzmi to tak prosto, ale byłaś dla mnie wszystkim. Nigdy nie wyobrażałem sobie siebie bez ciebie. Przy tobie moje życie... nie pamiętam jak wyglądało moje życie przed poznaniem ciebie. Zmieniłaś mnie, wiesz? Na początku mnie drażniłaś. Nie chciałaś żebym się stoczył. Dlaczego? Od śmierci dzielił mnie krok, a ty za wszelką cenę nie chciałaś abym go wykonał. Czy to zmieniło ciebie? Jak wyglądało twoje życie przede mną. Nigdy o tym nie rozmawialiśmy. Zawsze byliśmy my. Zawsze liczyło się tu i teraz. Żyliśmy chwilą, tak, to zawsze była twoja domena. Ale coś się zmieniło. Powiesz mi co? Czy to przeze mnie? A może to ja się zmieniłem? A może to my się zmieniliśmy? Nie wiem. Wiesz że dalej nie zmieniłem pościeli w której spałaś? Gdybyś tu była na pewno byś mnie okrzyczała, ale ja nie mogę. Wiesz że ona pachnie tobą. Pachnie kawą której tak bardzo nienawidzę, a jednak kocham jej zapach. Tak samo mam z tobą. Tak bardzo cię nienawidzę, wiesz? Nienawidzę cię jak nikogo innego, ale tak strasznie cię kocham. Do życia jesteś potrzebna mi bardziej niż tlen, wiesz? Kiedy ciebie nie ma obok czuje się jakby wszystkie moje funkcje życiowe ustały. Gdybyś tu była pewnie byś mnie wyśmiała. Byłaś dobra z Biologii, ale z czego ty nie byłaś dobra? Lubiłaś czytać. Imponowało to innym. W twoim domu była ogromna biblioteczka. Pamiętam jak śmiałaś się, że połowy z tych książek nie przeczytałaś ale ładnie wyglądały na półce więc je zostawiłaś. Brakuje mi twojego śmiechu, wiesz? Lubiłaś się śmiać. A może nie? Może tu także kłamałaś? Nie wiem. Chciałbym cię teraz przytulić. Płaczę, wiesz? Zawsze miałaś mnie za takiego twardego. Ale ja nie potrafię być twardy. Nie potrafię się uśmiechać. Płacz przypomina mi o tobie. O tym jak kłamałaś, że to łzy szczęścia. Wiesz, że ja tak nie umiem? Moje łzy, to łzy rozpaczy i desperacji. Pragnę twojej obecności. Zawsze mówiłaś mi, że nie ważne co by się nie stało ty zawsze ze mną będziesz. Gdzie jesteś teraz? Nie wiem. Bardzo cię potrzebuję, wiesz? Uważałaś, że należy żyć pełnią życia, ale jak mam żyć, kiedy ty byłaś jego całością. Teraz jedynie egzystuję czekają na śmierć. To jedyne co mi pozostało. Byłaś jedynym sensem mojego istnienia, ale kiedy i ciebie straciłem, nic więcej mi nie pozostało...