♦ Carmen’s point of view
‘’Ja, nog een stapje en dan zijn we er.’’ Zegt Niall blij en ondersteund me bij mijn middel. Uitgeput kom ik bij de bank aan en ga erop zitten. Het wordt mijn derde dag bij de jongens en ik ken ze allemaal wel iets beter dan als de dag dat ik hier kom. Je kan goed lachen met Louis en Harry. En je voelt je op je gemak bij Liam en Zayn. En het gevoel dat ik niet alleen ben geeft Niall me en daar ben ik enorm blij mee.
Sinds gister zijn Niall en ik begonnen met lopen en het gaat met de keer beter. Ik kan nu met hulp van Niall tot ongeveer drie minuten lopen, meer niet want dan beginnen mijn benen al pijn te doen.
‘’We hebben morgen een interview in Ierland volgens mij in Belfast.’’ Zegt Liam terwijl hij op zijn mobiel kijkt en nu naar de jongens. Ik kijk Niall aan en zie hem ook naar mij toe kijken. ‘’Ik blijf wel gewoon thuis. Ik ga het niet uithouden om de hele tijd in de bus te zitten of liggen.’’ Zeg ik zachtjes tegen hem. ‘’Maar.. Ik wil je hier niet alleen laten.’’ ‘’Niall, ik kan voor mezelf zorgen, geloof me. Als ik beneden een matras heb en mijn rolstoel zal het lukken.’’ Zeg ik gerust stellend tegen hem en glimlach. ‘’Als er wat is bel je direct, promise?’’ ‘’Promise.’’ Zeg ik grinnikend en kijk naar de andere jongens.
‘’Guys wat gaan we eten?’’ Vraagt Harry en stopt zijn mobiel in zijn broekzak. ‘’We kunnen pizza maken, of bestellen? En anders kan ik ook tortilla’s klaar maken met Liam.’’ Antwoord Zayn. ‘’Wie is er voor de tortilla?’’ Vraagt Niall luid. Direct steekt iedereen z’n hand op en staan Zayn en Liam op, op weg naar de keuken.
‘’En wat gaan wij doen?’’ Vraagt Harry aan Louis. ‘’Gamen, ik ben Luigi.’’ Gilt Louis terwijl hij naar de controller toe rent met Harry achter hem aan.
‘’Niall.. Zou je me naar de badkamer toe willen brengen?’’ ‘’Moet ik het bad voor je klaar maken?’’ Vraagt Niall. Ik knik en houd me vast aan Niall wanneer hij me naar boven toe tilt. Ik laat me op bed gelegd worden en zie Niall het kamer verlaten, naar de badkamer toe. Na een tijdje komt Niall terug en neemt me mee naar de badkamer. ‘’Ehm.. Ik weet niet hoe je, nou ja, zeg maar in bad wilt komen met je kleren.’’ Zegt Niall ongemakkelijk en ik weet precies aan wat hij denkt.
Zonder wat te zeggen trek ik zo snel mogelijk mijn kleren uit tot in mijn bh en ondergoed terwijl Niall natuurlijk zijn rug naar me toe gekeerd heeft. ‘’De rest trek ik wel in het bad uit.’’ Zeg ik ongemakkelijk en wend mijn blik af. Ik voel zijn warme handen tegen mijn lichaam aan komen en hij me in het badkuip neerlegt. Het schuim bedekt direct het grootste deel van mijn lichaam en ik klik mijn bh los. ‘’Niall.. Je kunt nu de badkamer uit, bedankt.’’ Zeg ik met licht rood gekleurde wangen tegen hem. Hij verlaat de badkamer en doet de deur achter zich dicht. Ik leg mijn natte bh op de grond en trek ook mijn ondergoed uit die ik ook op de grond leg.
Ik sluit mijn ogen en laat mijn hoofd rusten. Sinds dat ik Niall heb ontmoet gaat het beter met me en ik ben hem en zijn vrienden echt dankbaar voor alles. Maar in het speciaal dan toch Niall. Zonder hem zou ik hier niet meer zijn geweest en had ik niet geweten dat het leven ook mogelijk was geweest met geluk. Ik zeep me in en laat het bad leeg lopen. Ik was het zeep van mijn lichaam af en was mijn haren waarna ik er een baddoek om heen wikkel en een baddoek over mijn lichaam heen bind. ‘’Niall..?’’ Roep ik in hoop dat hij me hoort. Gelukkig is hij er binnen een paar seconden en loopt hij de badkamer binnen. ‘’Ben je klaar?’’ Vraagt Niall met een glimlach op zijn gezicht. Ik knik en zie Niall naar me toe lopen en me overeind tillen naar de kamer toe terwijl hij me aankijkt. ‘’You’re so wonderful Carmen.’’ Fluistert Niall en drukt een kus op mijn voorhoofd. Ik krijg een warm gevoel van binnen en bijt op mijn lip. Tussen Niall en mij is nog niets officieel. Ik voel het bed onder me en ga erop zitten. ‘’Dank je.’’ Zeg ik en zucht zachtjes. ‘’Zou je misschien mijn kleren uit m’n kast willen pakken?’’ Vraag ik aan hem en zoals gevraagd loopt Niall naar de kast toe en pakt hij zoals gewoonlijk een grijs joggingsbroek en een zwart sweater eruit. ‘’Ook, zeg maar het.. gebruikelijke?’’ Vraagt hij terwijl hij op zijn achterhoofd krabt. Ik krijg een ongemakkelijk glimlach op mijn gezicht en knik langzaam. Hij loopt ermee naar mij toe en overhandigd het me. ‘’Bedankt.’’ Zeg ik. ‘’Geen dank.’’ Zegt hij lief en loopt dan de kamer uit. Ik droog me af en begin mijn kleren dan aan te doen.
Ik borstel mijn haren en maak er een vlecht in waarna ik met moeite onder de dekens kruip. Ik sluit mijn ogen en zucht zachtjes. Een klein dutje tot dat het eten gemaakt wordt kan geen kwaad en ik ben echt moe.
♦ Niall’s point of view
Ik loop de trap af naar de jongens en plof neer op de bank tussen Harry en Louis in. Grijnzend gooi ik de controller van Harry en Louis uit hun handen waarna ik lachend de woonkamer uit ren vanwege een boos Harry. ‘’Hmm.. Ruikt lekker, wanneer zijn jullie klaar? Ik heb honger.’’ Zeg ik en klak met mijn tong. ‘’Nog heel even Niall, je maag moet ook even rusten he.’’ Zegt Liam grinnikend waardoor Zayn ook moet lachen. ‘’Ha. Ha heel grappig Lili.’’ Mompel ik droog.
‘’Hoe gaat het met Carmen?’’ Vraagt Liam en ik zie zijn stomme grijns. ‘’Haal die grijns van je smoel af. En ja, het gaat beter sinds dat ze hier is gekomen.’’ ‘’Maar hoe heb je haar nou eigenlijk ontmoet? Want ik weet dat het ziekenhuis verhaal een leugen is. Je ontmoet zo vaak mensen in het ziekenhuis en waarom was je überhaupt in het ziekenhuis?’’ Vraagt Zayn. Oef, hier heb ik echt geen tijd voor. ‘’We waren aan het weg rennen van de fans en omdat ik jullie was kwijt geraakt moest ik schuilen in het ziekenhuis zodat de fans niet meer wisten waar ik was en ik rustig naar huis kon gaan. En daar zag ik haar bewusteloos in een brancard, bebloed en met spoed naar een kamertje gebracht worden en zoals jullie weten heb ik een te zwak voor meiden die pijn en verdriet lijden of huilen.’’ Zeg ik rustig. Twee blikken bestuderen mijn woorden en mijn blik om te weten of ik de waarheid spreek en gelukkig ken ik deze jongens goed genoeg om te weten op welk manier ik tegen hun kan liegen.
Ik pak mijn mobiel en lees mijn binnengekomen smsje die met de dag steeds meer worden. De man of jongen van een paar dagen geleden houd ons nog steeds in de gaten en ik word er helemaal gek van. Het gekst vind ik zijn smsje van een paar dagen geleden. Over het belofte dat ik met Carmen had gemaakt.
‘’Had niet van je verwacht dat je ook nog eens tegen je vrienden zou liegen voor een meisje die jou niet eens waard is.’’ Staat er in het sms. Hoe kan hij weten dat ik nu aan het liegen ben? Ik kijk uit de raam en zie daar een jongen in het zwart langs ons huis lopen. Ik bekijk hem aandacht en denk even na. Ken ik hem ergens van..? Is dat niet.. Het jongen die tegen me aan botste in het ziekenhuis? Wat doet hij hier? Ach, misschien woont hij wel hier ergens in de buurt.
‘’Niall, eten is klaar. Kan je Carmen gaan halen?’’ Vraagt Zayn. Ik knik en spring van het aanrecht af, lopend naar de kamer van Carmen. Ik doe de deur open en zie dat ze slaapt. Ze is zo mooi en zo onschuldig. Ik houd zo veel van haar, alleen ik heb het lef niet het officieel te maken.
Ik loop naar haar bed toe en ga naast haar zitten. ‘’Carmen..? Wake up, het eten is klaar.’’ Zeg ik zachtjes en streel over haar arm heen. Ik zie haar ogen open gaan en een glimlach rond haar gezicht. ‘’Hey Niall.’’ Zegt ze gapend. ‘Kom je?’’ Vraag ik en ze knikt. Ik haal de dekens van haar af en til haar op en breng haar naar beneden toe waar de rest al aan tafel zit. Ik zet haar op haar rolstoel die ik een paar zetjes verhoog en aan tafel schuif naast Harry.
Zelf ga ik tegenover haar, naast Zayn zitten. ‘’Nou, eet smakelijk allemaal.’’ Zegt Liam. ‘’Hetzelfde.’’ Roepen de anderen.
En zo beginnen we allemaal met eten en zijn we allemaal druk aan het praten en lachen. Af en toe kijk ik naar Carmen en dan zie ik een lach op haar gezicht waardoor ik aan de dag moet denken waarbij ze ging springen. Zo een groot verschil, maar gelukkig is dat allemaal nu voorbij en is ze gelukkig.
♦ Anonymous point’ of view
‘’Heb nu maar het geluk van je leven Horan. Want morgen dan zal je dat geluk van je missen.’’ Ik druk op verzend en kijk grijnzend via een hoekje achter een struik in zijn tuin naar binnen waar ik hun allemaal aan tafel zie. Het geluk dat ze nu hebben zullen ze niet meer voor een lange tijd hebben. Morgen is de dag.
[End of chapter 11. What do you think? Leave a comment below and maybe a vote?]
[Als jullie tips hebben voor in het boek zijn ze allemaal welkom! Bedankt voor alle votes, comments op het vorige hoofdstuk!]
[10 votes en 5 comments voor volgend hoofdstuk?]
[Love you all.]