I’m locked
After the incident about that f*cking phone calls, I asked ate Cindy about that. Ang weird kasi eh nakausap niya iyong tumawag sa akin nung isang araw. That voice frightened me.
Ate said that she heared a voice calling my name repeatedly kaya naisip niya ako talaga ang hinahanap nun. Naweirduhan nga si ate sa akin nung araw na iyon. Tsk. >_< kung alam lang niya.
Wala akong balak ikwento kung anuman iyon.
This time we will move to Bulacan.
We are so busy to packed our personal things, Oh I forgot kuya Felix is also here to help us.
Our mom decided to sale this house, she don’t want to have a lot of property because we have some property already like rest house. Mom decided to buy a small house nalang dito sa Q.C kapalit ng bahay na ito.
“Onee-chan, where should I put this?” I was holding a box of picture frames.
“Put it there in awhile, isama-sama muna natin lahat ng box bago isakay sa sasakyan.”
Our maids help us too to pack our things, were so busy. Si kuya Felix ang nagbubuhat ng malalaking gamit. Yesterday we started packed our things iyong ibang appliances dinala na sa Bulacan and Dad’s collection dinala na rin, ayaw ni Mom itapon o ibenta ang mga iyon, she said that those collection is very important to Dad at ang mga collection na iyon ay nagpapaalala sa kanya kung gaano siya kasaya tuwing pinagmamasdan ni Dad ang kanyang mga collection, iyong iba will be displayed in our new house.
Napansin niyo ba kasama kami sa naglilipit ng mga gamit namin, hindi lang katulong namin ang nagliligpit ganun rin kami. Hindi kasi kami umaasa sa mga katulong namin, ganun kasi kami pinalaki ng mga magulang namin. Hindi porket may kaya kami hindi na kami tutulong at aasa nalang sa mga katulong.
Hindi rin kami pinalaking spoiled brat, ayaw ni dad nun. Ganyan kami pinalaki ng parents namin, kaya maganda ang pagpapalaki nila sa amin at proud ako to have them.
“Cindy, Hiro you want to eat?”Because were so busy to pack our things we have no time to eat, kaya nga gutom na ako. Mabuti nalang at nagyaya na si mommy. Thanks at makakakain na rin @_@
“Yes mom!” I shouted. “Onaka ga sukimashita” I put my hands on my stomach. “Can we eat?” (Japanese term: Onaka ga sukimashita - I’m Hungry)
“Ok, I will deliver our food, immidiatly. We don’t have food yet so we need to wait.”Hindi nakapagluto ang mga katulong namin dahil sa daming ginagawa, I understand were all busy. I can wait a little bit.
“Hiro, can you get my wallet I put there the number of the restaurant” kaya nagmamadali akong pumunta sa room para kunin iyong wallet, pero hindi ko makita kung saan-saan na ako naghanap, kaya bumaba ako.
“Mom, Doko ni arimasu ka? I can’t find.” I said in a tired voice. I was too tired and hungry, kanina pa kasi kaming umaga nagliligpit ng gamit, iyong iba kasi kailangan ng itapon. (Japanese term: Doko ni arimasu ka? – Where is it?)
“I guess. I put it in the guest room.”
I ran immediately, I went to the guest room and I found it. Finally makakakain na ako, I’m almost hungry. Palabas na ako ng kwarto nang biglang nagsara ang pinto, wala namang hangin, so I though that was ate because she always like that, lagi niya akong niloloko, pinagtitripan at kung minsan tinatakot na rin, iyon nga lang hindi talaga ako natatakot sa mga pananakot niya. I tried to open the door but I can’t, how could it be happen? The door was locked? Wait lock? Impossible. Really impossible
Ang alam ko ang susian ng pintong ito ay sa loob nitong kwarto at hindi sa labas kaya imposible naman na hindi ko ito mabuksan, hindi ko naman nilock ang pinto pero bakit ayaw magbukas? Sa lahat kasi ng pintuan dito itong pintuan lang ang nasa loob ang susian. Kung si ate ito trying to freak me well it’s not funny, gutom na kaya ako, All I want is to EAT!
I shouted, hawak hawak ko ang door knob habang sumisigaw “Ate please open the door, ayaw kong makipagbiruan sa iyo!” Hindi na talaga ako natutuwa lalo pa’t gutom na gutom na ako, wala akong gana sa mga biruan na iyan. Tsk. >_<
Na saan na ba si ate, bakit away pa niya itong buksan, naiinis na ako. “Ate open the door!!!” hindi ba niya talaga ako naririnig o baka sinasadya niya talaga, siguro sa mga oras na ito pinagtatawanan niya na ako. Naisip niya siguro na nagtagumpay na siya sa pananakot sa akin.
“Mom!! Mom, open the door please!” sana marinig na ako ni mommy. Isusumbong ko talaga si ate pag nakalabas ako dito.
Hachiro...
Hachiro...
I heard the voice, calling my name repeatedly. It sounded like the voice of a young woman an airy whisper. I look around, but no one’s their, I’d tried not to freak out. I know this is only my imagination kaya pinikit ko ang mga mata ko alam kong mawawala rin ito, hindi dapat ako magpanic imagination lang ito. Until,
Hachiro...
Sheeeeeeeeeeeet sino ba iyon?
I heard that again but this time parang ang lapit niya na. That voice comes closer and closer and it get louder and louder, I feel the cold around the room. Impossible namang may tao sa kwartong ito, baka gutom lang ito. Tama gutom lang siguro ito. Ano ba wala ba silang balak buksan ako dito? Nakakainis na huh. >__<
I tried to open the door again iyong tipong masisra ko na ang door knob but it still locked, I pull it harder with all my force, but nothings happened. I knock the door and shout.
“Mom! ate Cindy! Please open the door, I’m stuck.”
“Please open the door!!” I shouted as louder as I could, but no ones hear me.
I could feel the cold all over my body, which get me frozen. Sh*t what’s happening? Saan ba nangagaling ang lamig na iyon? Tanong ko sa sarili.
When I felt something cold brush against my nape, I closed my eyes and continued what I’m doing. I’m facing the door trying to open it.
At ang sumunod na nangyari na nagpadagdag sa takot ko.
The light turns on and off repeatedly, I don’t know where to go. I’m panicking. It’s impossible if this ate’s trick.
f*cking shiiiit. I don’t know what’s going on here. Again I shout. “Open the door!! I’m LOCKED!!!!!
Nakaramdam ako ng malakas na hangin mula sa aking likuran. With curiosity lumingon ako. I saw a lady standing infront of me she wears white long dress, transparent? Tumatagos kasi ang liwanag sa katawan niya.
So, I totally freak out!
She looked at me straight into my eyes. I froze, unable to scream nor run.
The lady’s face moved slowly comes near me. I could not take my eyes away from the lady.
She’s beautiful, parang siyang anghel..................STOOOOOOOPPP!!! dapat natatakot ako diba ano bang pinagsasabi ko??
“Don’t go......please” she said in a cold voice. What she’s talking about.
“Don’t go............” huh?? Why? Tanong sa isip.
Bigla nalang ako nakaramdam ng....
*BOOOOOGSH*
“Ouch!!” sapul sa mukha ko iyong libro, sa lakas ng hangin pati libro lumipad na. Dahil dun natauhan ako, at bumalik sa realidad. Hindi ko na nakita iyong babae. Ano ba iyong nakita ko? Ghost?? Sheeeeeeet naman, kaya muli ako nakaramdam ng takot.
Goosebumps broke out all over my body and I felt the hair on my arms and neck standing on end.
I don’t know what to do to escape this. If this is a dream please WAKE ME UP.
“Hachiro, son what’s wrong? Why you’re still standing here. I called you but you did not answered, so I went here.” I heard my mom’s voice so I look at her without response, niyuyog niya ang balikat ko, kaya naman bigla akong natauhan.
“Are you alright son?” then I hugged her very tight, I didn’t notice that I’m crying. I can’t stop crying.
****Ghost POV****
(A/N) Gulat kayo noh? Siya pa talaga ang unang nagkaroon ng POV dito ^_^ ghost pa talaga. Hehe bida rin kasi siya.
Hehehe....salamat author dahil pinagkatiwala mo sa akin ang moment na ito.
Finally magkakaroon na rin ako ng moment sa storyang ito. Hi everyone. Katulad nga ng pagkakaalam niyo isa nga akong ghost, pero hindi pa ako pwedeng magbigay ng detail tungkol sa akin soon makikilala niyo rin ako.
Medyo matagal tagal na rin akong stalker ni Hachiro, siya kasi ang only person na nakakakita sa akin. Matagal rin ako nawala at hindi nagpakita sa kanya almost 2years na yata iyon. Dahil ang totoo niyan naligaw ako, unti-unti na kasi ako nakakalimot eh kaya kahit bahay ng prince charming ko nakalimutan ko na.
Wala na akong pakialam sa past ko kung makalimutan ko man ito ang mahalaga hindi ko makalimutan ang taong nagpapatibok ng puso ko, ang taong nagbigay buhay sa akin. Kahit patay na ako feeling ko buhay na buhay ako sa tuwing nakikita siya. Halata ba ang pagkahumaling ko sa kanya? :p
Ganito kasi talaga ako eh. Gusto niyo ba malaman ang past? Well sorry next time nalang daw sabi ni author. ^__^
Muli kong narinig ang boses ng prince charming ko sa phone may kausap yata siya nun umepal lang ako hingal na hingal pa nga ako nun e. Nalaman kong si Hachiro my loves ang kausap niya nung tawagin niya ito sa pangalan. Nagbakasakali lang naman ako at hindi ako nagkamali. Pasalamat talaga ako dahil muli kong narinig ang boses niya, bigla nalang nagkaroon ng lightbulb! Ang isip ko, kaya naalala ko kung saan siya nakatira pero bago ako umalis tumawag muli ako sa kanya para lang marinig muli ang boses niya. Hay nakakamiss talaga ang boses niya.
Nalaman ko rin na aalis na pala siya sa bahay nila, nalungkot ako bigla alam niyo naman stalker kaya nalaman ko ang tungkol sa pag-alis nila.
Nung araw ng pag-alis nila nagliligpit na sila ng gamit, Oh no aalis na talaga sila.....maiiwan na naman ako. Mahihiwalay na naman ako sa Hachiro my loves ko. Ayaw ko ng mahiwalay sa kanya. Lalo pa’t unti-unti na ako nawawalan ng alaala, baka hindi ko sila masundan pag-umalis sila. What should I do? Ayaw ko ng mag-isa. T_T
Hihintayin ko talaga ang pagkakataon na ma-solo ko si Hachiro, gusto ko na talaga magpakita sa kanya kaya lang wala akong lakas ng loob. Baka kasi pag nagpakita ako sa kanya lalo siyang matakot sa akin. Hay ang saklap naman ng love life ko. Gusto ko sana siyang pigilan sa pag-alis. Psshhh...magagawa ko kaya iyon?
Nang dumating na ang pagkakataon na ma-solo siya, agad kong sinarado ang pinto. Kinulong ko siya sa kwarto. Ang kawawang prince charming ko nagsisisigaw akala niya kasi binibiro siya ng ate niya.
“Ate please open the door, ayaw kong makipagbiruan sa iyo!”
“Ate open the door!!!”
Nakita kong nagpapanic na siya. Hay....ang sarap niya talagang takutin kahit sa pagkakataon lang nito mapansin niya ako. Kahit sa pananakot lang. Masaya kasi ako na pinagmamasdan siya ^__^
“Mom! ate Cindy! Please open the door, I’m stuck.”
“Please open the door!!”
Pinipilit niyang buksan ang pinto, by all his force, pero hindi niya magawang buksan ito. Halos wasakin niya na ang pinto.
Kung anu-ano ang pinaggagawa ko para talagang takutin siya, ang sarap niya kasing takutin e, nawawala ang problema ko. Tsss taray ghost may problema? Ako lang yata may ganung instinct. Sana mapigilan ko siya na umalis dito, kahit na alam kong imposible iyon. Ito na ang pagkakataon na magpakita sa kanya. Nung lumingon siya, hindi nga ako nagkamali nakikita niya nga ako. Nakita ko ang mga mata niya nakatitig sa akin. May goshhhh!!! Ang gwapo niya talaga, halos natulala ako dahil ito ang unang beses na titigan niya ako ng ganun, pakiramdam ko tuloy natutunaw ako. >//////<
Feeling ko I’m stuck! Parang may glue ang mga titig niya hindi ko maipikit ang mga mata ko. Ang ganda pala ng mga mata niya ang sarap titigan. I feel I’m in heaven...sana magawa ko pang magsalita pagkatapos nito. Unti- unti kong nilapit ang mukha ko sa kanya pero hindi naman sobrang lapit. Sinadya ko iyon para mas lalo siyang matakot ang kaso, mukhang wah epek. Nakatitig pa rin siya sa akin. O_O
My gooooooooossshh....shet naman bakit ba ang gwapo niya?? >.<
Nasisira ang concentration ko sa pananakot. Ang puso ko ang puso ko...inhale exhale kaya ko ito! lumayo ako dahil sa hindi ko na kinaya iyong kuryente na dumadaloy sa katawan ko, ang gwapo niya talaga hindi ako makatagal...nakakainis sana magawa kong magsalita.
“Don’t go......please” siguro naweweirduhan siya sa akin kung bakit ko sinasabi iyon sa kanya.
“Don’t go...”
Mabuti naman at nakapagsalita rin, dahil sa wala na akong masabi at dahil na rin sa nakakatunaw ang titig niya sa akin umalis na ako ang importante nasabi ko ang gusto kong sabihin.
Grabe ilang minuto lang iyon kinilig na ako ng bongga, baka pag hindi pa ako umalis dun iba na ang masabi ko “I love you”. Pagkatapos kong umalisnakita ko na tinamaan siya ng libro kaya ayun, mukhang natauhan siya. Ang totoo niyan umalis na ako agad dahil nakaramdam na naman ako ng sakit ng ulo. Ibig sabihin nun may nawawala na namang alaala sa past ko. Tsss. Buti nalang at present si Hachiro my loves.
Nakita kong dumating ang mommy niya...hay hindi ko na siya masosolo. =_=
“Hachiro, son what’s wrong? Why you’re still standing here. I called you but you don’t answer, so I went here.” Halatang takang-taka ang mommy niya sa kanya, kasi nakatitig lang ito na hindi kumikibo, kaya niyuyog ang balikat niya ng matauhan si Hachiro my loves agad niyang niyakap ang mommy niya.
Nakita kong tumulo ang luha niya. Whaaaaaaaaaaaaattt?? Umiiyak ba siya?
Dahil ba sa ginawa ko?
Oh no! umiiyak ang prince charming ko? natakot ko yata siya ng husto.
Nakonsensya naman ako (-_-)
Do you think I’m stupid?
I’m not that stupid, medyo mapagbiro lang ako. Iyon lang kasi talaga ang naisip kong paraan para mapansin niya, iyon lang naman kayang gawin ng isang ghost diba? Ang manakot....
Sana dumating ang araw na mapansin niya rin ako na hindi siya natatakot sa akin.
Is it.......... possible?
(A/N Hindi ko alam kung matatakot kayo sa chapter na ito o matatawa ^_^ well anyway, ayan na binigyang buhay ko na siya sa storyang ito. Finally. Sa mga silent readers, please vote and comment po. Salamat)