New York, Dragons garage, 6 PM
Met een zachte klik sloot ik de motorkap, het was toch zo leuk en verbazingwekkend geweest om aan het zwarte monster te werken. Ik keek naar het wazige gezicht dat mij aanstaarde, het was een doodskop geworden, maar heel donker en mistig, waardoor de doodskop bijna niet te zien was. En juist dat maakte de auto nog spookachtiger.
De doodskop had zijn mond open waar de mist uitkwam. Ik pakte een van de oranje doekjes van de rijdende tafel die naast mij stond en haalde het doekje over de motorkap heen. Ik kon de gestroomlijnde randen van de auto aanvoelen, ze voelden zo vertrouwd, maar ook gevaarlijk.
Deze auto was gebouwd op snelheid, en elk patroon dat je erop zette, kon dat beeld ondersteunen of juist afbreken. Daarom was het ook zo belangrijk om je patronen voorzichtig en goed aan te brengen. Ik zette een paar stappen achteruit en keek naar het resultaat, het zwarte beest stond er elegant en gevaarlijk bij.
Een grijns verscheen even op mijn gezicht. Dit was hoe ik raceauto’s wou zien, klaar voor de strijd en zeer gevaarlijk. Alleen de aanblik alleen al van deze auto deed mijn hart opspringen en sneller slaan. Maar ik wist dat ik die gevoelens moest onderdrukken, anders zou het voor mij en James slecht af kunnen lopen. Er schoot me opeens te binnen dat ik de lachgas slang nog niet had vast gesloten. Als ik die niet opnieuw aansloot, dan zou Jack nog in grote problemen komen als hij die functie probeerde te gebruiken.
Ik vloekte even. Dat betekende dat ik het zwarte beest opnieuw omhoog moest doen, terwijl ze net helemaal schoon was. Maar ik had geen andere keus. Snel liep ik naar het controle paneel toe. Ik drukte op een paar knopjes en hoorde geklik. De klemmen sprongen vast. Het gesis van het systeem doorbrak mijn muziek, maar ik stoorde er me niet aan. Ik liet het gele knopje los toen het zwarte beest op de goeie hoogte was.
Rustig liep ik terug naar haar en liep ik onder de brug door. Ik vloekte even toen ik nergens de donkerblauwe slang zat. Paniek sloeg even terug, waar was die verdomde slang? Ik zag wel het aansluitstuk, maar zelf was de slang weg. Een kille hand leek zich om mijn hart te sluiten. O wee als dit fout ging, want dan zou het goed fout gaan.
Ik draaide me om, en rende naar het kantoor toe. Ik opende de deur en begon de lades open te trekken. Waar was die stomme zaklamp gebleven? Ik wist het niet meer. Hoe langer het duurde, hoe meer de paniek toe nam. Wat zou Jack wel niet doen als ik hem zou moeten vertellen dat ik niet meer wist waar de lachgas slang was. Dan had ik het goed verpest.
De secondes leken minuten te duren. “Shit” gromde ik toen ik de zaklamp echt niet kon vinden. Ik negeerde de roepende stem van James, waar was die zaklamp? Half met wanhoop vervuld trok ik de laatste nog dichte lade van het bureau op. De kilte om mijn hart verdween direct toen ik de zaklamp zag.
Daar was hij dus gebleven. Het kon mij even niks uitmaken dat het hele bureau nu overhoop lag, ik had die zaklamp nodig. Toen ik terug in de ruimte met de brug was, zag ik dat de brug naar beneden was. Jack stond naast James en de twee jongens waren duidelijk over iets aan het overleggen. Ik liep langs hun heen zonder ook maar een woord tegen hun te zeggen.
Ik negeerde Jack die mijn naam zei evenals James die hetzelfde deed. Ik moest die slang nog vast zetten, hoe konden ze zo dom zijn om de brug naar beneden te halen als ik bezig was met de auto die erop stond? Dit was nou de reden waarom ik het liefst auto’s niet alleen liet als ik ermee bezig was, om zulke ongelukken te voorkomen.
Gelukkig was ik had ik in een vlaag de sleutel uit het contact gehaald en die meegenomen. Anders was de auto al lang uit de garage verdwenen. Ik drukte weer op het gele knopje en de auto ging weer omhoog. In mijn ooghoeken zag ik hun vragende blik wel, maar net zoals eerst reageerde ik er niet op.
Ze hadden een grens overschreden waar ik zeer aan gehecht was, dus nu zou ik ze dood negeren. Ik hield de zaklamp in mijn vingers geklemd en liet het gele knopje pas los toen de auto weer in de goeie positie was gebracht. Ik zette een stap naar voren, waardoor de hand van James in het niks graaide. Ze waren misschien jongens, maar dat betekende niet dat zij zulke dingen zomaar konden wagen.
Ik liep weer onder de auto door en stopte bij het voorste stuk. Ik keek naar het aansluitstuk maar er zat nog steeds geen donkerblauwe slang aan vast. Ik had me dus echt niet vergist. Ik klikte de zaklamp aan en bescheen het onderstel van het zwarte beest. Ik liep een paar keer heen en weer, de paniek leek weer de overhand te nemen.
Ik had de twee jongens geen uitleg gegeven, en ik wist dat ze naar me stonden te staren. Wat als ik Jack nu direct uit moest leggen dat ik de slang niet kon vinden? Het maakte dat ik even niet meer goed na kon denken. Ophouden Rose. Ik pakte mijn gedachten weer bij elkaar, en focuste elk deel op het zoeken van de blauwe slang.
Ik scheen opnieuw met de zaklamp langs de draden heen, en even in een flits leek ik de donkerblauwe slang te zien. Ik deed een stap naar voren, zodat ik onder de slangen stond en scheen opnieuw. Nu zag ik de donkerblauwe slang duidelijk zitten. Ik stak voorzichtig mijn hand tussen de buizen door en moest op me tenen gaan staan zodat mijn vingers bij de slang konden.
Heel even leek mijn evenwicht verdwenen te zijn, waardoor ik de slang los moest laten en een stap naar voren moest doen om niet te vallen. Ik gromde iets en negeerde de twee jongens die bezorgd dingen aan me vroegen. Soms was het zo fijn om muziek in te hebben, dan kon ik me op zulke momenten beter concentreren omdat ik hun stemmen niet kon horen.
Ik keek weer naar de slang en besloot dat ik er met een hand niet bij kon. Zonder de zaklamp kon ik nooit zien waar de slang zat. Maar ik weigerde om een van de jongens om hulp te vragen. Ik keek even van de zaklamp naar de slang, het was maar een klein zaklampje. Ik zette mijn tanden in de achterkant en ging weer op mijn tenen staan.
Met twee handen kreeg ik de slang bijna direct te pakken. Voorzichtig trok ik de slang meer naar mij toe, zodat de opening zichtbaar werd. Ik ging weer op platte voeten staan en haalde de zaklamp uit mijn mond en stopte hem in een van mijn zakken. Met mijn andere hand hield ik de donkerblauwe slang vast. In mijn ooghoeken zag ik dat de jongens opgehouden waren met praten en naar de slang liepen te staren, waarschijnlijk waren ze zich aan het afvragen wat er was gebeurt als die slang los was blijven zitten.
Met een zacht piepend geluid zette de donkerblauwe slang zich vast in het aansluit stuk. Ik draaide de ijzeren ring aan en keek even of alles wel goed vast zat. Alles zat nu goed en veilig vast. Ik liep onder de brug vandaan en drukte het rode knopje in. De auto kwam weer omlaag. Nog steeds negeerde ik de twee jongens.
Ik draaide daarna de schijf goed, zodat de auto zich goed omdraaide naar de jongens toe, zodat ze hem konden bekijken. Ik liet het rode knopje los en de auto stond weer veilig aan de grond, dit keer met zijn neus naar de twee jongens toe. Toen ik me naar hun omdraaide zag ik hun monden die lichtelijk open hingen.
“Hoe kunnen jullie het in je hoofd halen” Barstte ik uit voordat hun ook maar een woord tegen me konden zeggen. Ik had mijn oortjes uitgedaan en die bungelde rond mijn nek. Uit mijn vlecht waren plukjes haar ontsnapt, ik zag er waarschijnlijk uit als een onverzorgd iemand, maar dat boeide me opdat moment niks.
Het maakte me ook niks uit dat Jack een van de machthebbende mensen was in de Racewereld. Want ik had Cobra. En James, tja James moest eens leren van de dingen die ik tegen hem zei. “Ik heb het nou al zo vaak gezegd, als ik ergens mee bezig ben, blijf er dan met je poten vanaf” zei ik nog steeds boos.
Ik zag nog steeds de verbazing en ongeloof op hun gezichten staan, maar het maakte me niks uit. Het was hun schuld dat ik nu zo boos was, dus dan zouden ze er zelf ook maar mee om moeten gaan. De sleutels van het zwarte beest zaten nog steeds in mijn broekzak, en daar zouden ze voorlopig ook nog blijven zitten.
Ergens vond ik dat Jack het niet eens verdiend had om de sleutels van het zwarte beest terug te krijgen, niet als hij de auto en mij zonder respect behandelde. Ik was meestal snel klaar met zulke mensen, en dat zou ik hun even duidelijk laten merken. Mijn zwarte ogen keken hun kil aan, ik duldde geen tegenspraak meer, het was nog nooit eerder gebeurt dat ik zo uit mijn slof was gesloten met een klant erbij, en dat wist James. James wist dus wel dat ik echt heel boos op de twee jongens was.
“Rose” begon hij, maar toen ik hem aankeek, zweeg hij direct. Ik moest er niet aandenken wat er zou kunnen gebeuren als ik niet op tijd was geweest, en Jack weg was gereden met een losse slang, dat kon voor zoveel problemen zorgen. Het was misschien wel de beste manier geweest om hun wat te leren, maar om een ongeluk op mijn geweten te hebben, tja dat had ik liever niet.
Beiden jongens zwegen, duidelijk omdat ze niet wisten wat ze tegen me moesten zeggen, misschien was zwijgen maar het beste voor hun, aangezien ik bij het minste kon ontploffen. Jack keek me aan, maar ik negeerde zijn vragende blik, hij kon de pot op. Op dit moment had ik een haat aan de wereld moment. Als het op mij en raceauto’s aankwam, dan kon ik heel prikkeling worden als mensen de auto’s mee wouden nemen als ik er nog meer bezig was.
De rust leek te zijn terug gekeerd in de garage, ik voelde hoe de woede in mij langzaam afnam. Ik moest gewoon niet aan ongelukken met raceauto’s denken, dan moest ik aan papa denken, wat mij dan weer verdrietig maakte. Ik haalde even diep adem en blies de adem uit. De felheid van de woede in mijn ogen nam af, dat kon ik zien aan de houding van James en Jack, het leek of de twee jongens weer wat moed kregen toen ze zagen dat ik kalmeerde.
Daar konden ze zo veel problemen mee krijgen. Ik stond nog steeds op scherp, en ik haatte het als mensen mij onderschatte, alleen maar omdat ik een meisje was. Niet dat James mij onderschatte, nee, hij had al heel vaak een uitbarsting van mij meegemaakt, en wist dat hij het dan goed had verpruts.
“Als die slang niet vast had gezeten, dan hadden er grote ongelukken kunnen gebeuren” gromde ik. Ik zag de twee jongens gedwee knikten. Ik rolde even met mijn ogen om hun uitdrukkingen, soms waren ze toch zo ergerlijk. Ze hadden nog steeds niks gezegd.
“De volgende keer dat jullie me dit flikken, zien jullie je raceauto’s niet meer terug, want dan verdienen jullie ze niet meer” zei ik en ik meende het. Ze verdienden het nu al nauwelijks om in hun monsters te rijden, tenminste dat was mijn mening.
Ik keek de twee nog even aan, op een of andere manier werd ik alsnog geërgerd door hun uitdrukkingen. Ik had mijn ene hand in mijn zak gestoken en voelde de sleutel van het zwarte beest. Ik liep op de twee af. En duwde de sleutel ruw in de handen van Jack en liep weg zonder om te kijken, ze waren mijn aandacht niet meer waard.