#Unicode
"Yoon နင်ဘာလာလုပ်ပြန်တာလဲ! "
မနေ့က သူမရှိတုန်း စခန်းမှာ ဖြစ်ပျက်သွားတဲ့ ကိစ္စအတွက် Kim Young Min မကျေနပ်ပေ ။ သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်လဲ ဆုံးရံှူးသွားရသည်။
ညီမအရင်းဖြစ်၍သာ သက်ညှာနေရတာ။မဟုတ်လျှင် Yoon ကို ရှင်းပြီးတာ ကြာရော့မယ်။
"ဒါလေးအတွက်နဲ့ နင်ဘာတွေ ဒေါသဖြစ်နေတာလဲ အရင်ကဆို နင်စိတ်တိုတိုင်း အလကားနေ နင့်လူတေနင်ပဲ သတ်ပစ်တာ မဟုတ်ဘူးလား"
ခပ်ရွဲ့ရွဲ့လေး မေးလိုက်တော့ Young Min တစ်ချက် မျက်နှာပျက်သွားသည်။
"Yoon နင် ကိုယ့်စခန်းကိုယ်သွားတော့ နင့်မျက်နှာ မမြင်ချင်ဘူး"
"အတင်းပြန်လွှတ်နေတော့တာပဲ ငါက နင့်ကို ကိစ္စတစ်ခု အချီကြီးတွေ့ထားလို့လာခဲ့တာ "
Kim Young Min ဂရုမစိုက်ဘဲ ထွက်သွားဖို့ ကြံတော့
"တကယ် စိတ်မဝင်စားဖူးလား ~ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေလည်းရ ကိုယ်သဘောကျနေတဲ့ မိန်းကလေးကိုလည်း သိမ်းပိုက်နိုင်မယ့်အရေးကို ~~ပြီးတာပဲလေ ဒါဆို ငါပြန်...."
"နေဦး Yoon~"
Yoon မျက်ဝန်းတွင် မည်သူမျှ မသိလိုက်သော ပြုံးပန်းတစ်ပွင့် ဆင်မြန်းလိုက်သည်~
"ဘာလဲ နင်ပဲ စိတ်မဝင်စားဘူးဆို "
"အပိုတွေ လုပ်မနေနဲ့ ငါ့မှာ အချိန်မရှိဘူး"
"နယ်စပ်မှာ နေဝင်ရင် သူတို့အဖွဲ့ ရောက်လာလိမ့်မယ် အခုချိန်သွားရင် နင် အချိန်မှီသေးတယ်"
"John မင်းတို့ စခန်းမှာ စောင့်နေခဲ့ကြ "
"နင်ရူးနေတာလား Kim Young Min သူတို့ အဖွဲ့ အင်အား ဘယ်လောက်များတယ်ဆိုတာ နင်မသိဘူးလား လူချန်ထားလို့မဖြစ်ဘူး အကုန်ခေါ်သွား လမ်းမှာ ငါ့အဖွဲ့တွေပါ စောင့်နေလိမ့်မယ် ဒါတောင် အင်အားလောက်ချင်မှ လောက်မှာ နင့်စခန်းကို ငါစောင့်နေခဲ့မယ်"
"ကောင်းပြီလေ ဒါဆိုလည်း သွားကြတာပေါ့ ~"
Kim Young Min သူ့ကို အလွယ်တကူ ယုံသွားသောကြောင့် Yoon ပျော်သွားသည် သူတို့ မရှိတုန်း Sehun တို့ကို ကယ်ရမည် Yoon သွက်သွက်လေး Sehun တို့ကို ဖမ်းထားသော နေရာသို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် လည်ပင်းပေါ်သို့ ထောက်လာသော ဓားကြောင့် Yoon သိလိုက်ရသည်။ သေချာသည် John မှ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူဖြစ်တော့မလဲ ။ Kim Young Min ရဲ့ သစ္စာရှိလှသော တပည့်ကြီး။
Kim Young Min ချည်းဆို ကိစ္စတိုင်းက အောင်မြင်မည်မဟုတ်။ John ရှိနေ၍သာ Kim Young Min အရာရာ အဆင်ပြေဖြစ်ခဲ့တာ။ John က တိုက်ရည်ခိုက်ရည်ကောင်းသလောက် ဉာဏ်ကလည်းပြေးသည်။ ဒါကြောင့်လည်း အခု ရောက်လာတာပဲလေ။
ဒါပေမဲ့ Yoon ကိုတော့ လျှော့မတွက်နဲ့လေ ။ Yoon ကလည်း ခေသူတော့မဟုတ် ။ John လိုလူလောက်ကတော့ သူအသာလေး အနိုင်ယူနိုင်သည်။
Yoon အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားကာ John ကို တိုက်ခိုက်သည်။ တစ်ဖက်ကလည်း တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှု အားကောင်းသောကြောင့် ပွဲက အရှုံးအနိုင် မပေါ်သေးချေ။
ရုတ်တရက် John ဘက်မှ တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်တော့ Yoon ကြောင်သွားသည်။
"သွားတော့ "
John ဘာပြောနေတာလည်း Yoon နားမလည်ချေ။
"သွားတော့ သူတို့ကို ကယ်ပြီး မမလေးပါ ထွက်သွားတော့"
John သူ့ကို လွှတ်ပေးနေတာလား?
Yoon လည်းတွေဝေမနေတော့ပဲ အခွင့်အရေးကို အမြန်ဆုံး အသုံးချကာ Sehun တို့ဆီ ပြေးသွားခဲ့သည် ။
John ကိုတောင် ကျေးဇူးတင်စကား မပြောခဲ့လိုက်ရပါလား~
WOODS
"Sehun !"
Yoon ရဲ့ခေါ်သံကို Sehun ကြားလိုက်ရသည်
"Sehun သူတို့ မရှိတော့ဘူး နင်တို့ ထွက်ပြေးဖို့ အချိန်ကောင်းပဲ...နင် ဖြစ်တယ်မလား ငါ Suho Oppa တို့ကို သွားထုတ်ပေးလိုက်ဦးမယ်"
"အင်း ငါအဆင်ပြေတယ် Yoon"
ဒါနဲ့ပဲ Yoon Suho တို့ တဲဆီကို လာခဲ့သည်
"Suho Oppa! "
"Yoon !"
"Oppa Young Min နယ်စပ်ကို ထွက်သွားပြီ "
Yoon စကားကို Suho သဘောပေါက်သွားကာ
"Luhan , Lay .... Hyung တို့ ထွက်ပြေးကြမယ် "
"မြန်မြန်လေး လုပ်ကြ Kim Young Min ကို လျှော့တွက်လို့မရဘူး"
"Sehun ကော Yoon "
"ကိုယ် ဒီမှာ Luhan "
သူ့ရှေ့တွင် Sehun ရောက်လာသည်မှာ Luhan အတွက်တော့ ခွန်အားတွေ ပြည့်သွားသည်။
"သွားကြရအောင်! "
Sehun ရဲ့ စကားအဆုံး သူတို့ အားလုံး ထွက်သွားဖို့ စတင်ကြသည်
"Yoon ?"
"Sehun ah , Suho Oppa ,Luhan နဲ့ Lay အားလုံး ကို့်ယ်ကိုယ်ကို ဂရုစိုက်ကြပါ ~"
"Yoon ဘာတွေပြောနေတာလဲ နင်ပါ ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ရမယ် နင်နေခဲ့လို့မရဘူး"
"ငါမလိုက်ချင်ဘူး Sehun ah ~ ငါ ဒီတောထဲမှာဘဲ ပျော်တာ~"
"Yoon နင်ရူးနေလား သူတို့ ပြန်ရောက်လာရင် နင်ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ နင်မသိဘူးလား~"
"Sehun ~နင် Luhan ကို ကယ်ချင်လား သူသေတာကို မြင်ချင်လား "
"Yoon ~"
"သွားတော့ Sehun ငါ့ကို ခေါ်နေလည်း အချည်းနှီးပဲမို့ သူတို့ ပြန်မလာခင် မြန်မြန်သွားတော့ ဒီနေရာက တောင်ပိုင်းနယ်စပ်နဲ့လည်း သိပ်မဝေးတော့ဘူး လမ်းမှာ မနားပါနဲ့ ဒါလေးတော့ အပင်ပန်းခံကြပါ အားလုံး အဆင်ပြေကြပါစေ~"
Yoon နဲ့အတူ အားလုံး မျက်ဝန်းမှာ မျက်ရည်စတို့ တွဲခိုလျက်~
Yoon ကို Sehun နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည် ~
ချန်ထားခဲ့၇တော့မယ့် သူ့ရဲ့ ညီမလေးကို ပြန်တွေ့ရဖို့ဆိုတာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တော့ပေ~
ငယ်စဉ်ကတည်းက အတူတူ ဆော့ခဲ့ကြသည်။အတူတူ ကိုယ်ခံပညာတွေ သင်ခဲ့ကြရသည်။ ဘယ်သူမှ မသိအောင် တောထဲကို အတူတူ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။ လူမိသွား၍ အတူတူ အပြစ်ပေးခံခဲ့ကြရသည်။ အခုတော့ "အတူတူ"ဆိုတဲ့ ဝေါဟာရလေးဟာ Sehun နဲ့ သူ့ရဲ့ ညီမလေးကြားမှာ အငွေ့ပျံ ပျောက်ကွယ်သွားပေတော့မည် ~
"Sehun ah သွားတော့ အချိန် မရှိတော့ဘူး... ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုစိုက်ပါ ငါ့အတွက် တွေးပေးပြီးတော့..."
ဝမ်းနည်းမှုအပြည့်နဲ့ Sehun တို့ ထွက်သွားခဲ့လေပြီ~
မြင်ကွင်းထဲမှ Sehun တို့ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်မှ Yoon ရှုံးပွဲချကာ ငိုကြွေးလေတော့သည် ~
ဒါကို နောက်ကွယ်ကနေ ကြည့်နေခဲ့တဲ့ John ရဲ့ မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း ဝမ်းနည်းမှုတို့ ပြည့်နှက်လျက်~~~
WOODS
ဖြန်း~
ပါးပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော နာကျင်မှုနဲ့အတူ Yoon မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်~
မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း ရစရာမရှိ စုတ်ပျက်နေလေပြီ~
"Yoon ! နင့်ကို ယုံမိတာ မှားတာပဲ ...ယောကျ်ားတစ်ယောက်အတွက် အဲ့လောက်တောင် ရူးမိုက်ခဲ့တာလား...ဟာကွာ..!"
ဒိုင်း!!!
သေနတ်သံ တစ်ချက် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပဲ့တင်သံ ထပ်သွားသည်~
Yoon ရဲ့ နှုတ်ခမ်းဝမှ သွေးအလိမ်းလိမ်း စီးကျလို့ နေလေပြီ~
တန်ပါတယ် Sehun ah~ ငါသေရတာ တန်တယ်~
နင်လွှတ်မြောက်သွားပြီပဲ ~ ပြီးတော့ နင်ချစ်တဲ့သူနဲ့ နေထိုင်ခွင့်ရပြီပဲ~
ငါပျော်ပါတယ် ~
"သွားကြမယ် "
Kim Young Min တို့ ထွက်သွားကြအပြီး ~
"မမလေး !"
မျက်ရည်တို့ ရွှဲလျက် Yoon ကို ပွေ့ဖက်လာတဲ့ John ~
"John ~ နင် လိုက်မသွားသေးဘူးလား~ဘာလို့ နေခဲ့တာလဲ"
"ဟင့်အင်း မမလေးကို တစ်ယောက်တည်း မထားခဲ့နိုင်ဘူး"
"ငါက သေတော့မှာ John ရဲ့ ငါ့ကို ဂရုစိုက်နေလည်း ဘာအကျိုးမှ မရှိဘူး သွားတော့~"
"ဟင့်အင်း မသွားနိုင်ဘူး မမလေးကို ၇အောင် ကယ်မယ်"
"John ~ "
Yoon မနည်းအားယူကာ စကားပြောနေ၇သည်
"မမလေး"
"နင်..နင့်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါ့..အစီအစဉ် အောင်မြင်..မှာ မဟုတ်ပါ....ဘူး.."
"မမလေး. စကားအ၇မ်းမပြောပါနဲ့...ကျေးဇူးပြုပြီး"
"အားး....လုံးး..အတွက်...ကျေး..ဇူး..ပါ...John~"
"မမလေးး~~!!!!"
အနောက်အရပ်က ပျောက်ကွယ်သွားသော နေမင်းကြီးနဲ့အတူ Yoon ရဲ့ ဘဝလည်း ချုပ်ငြိမ်းသွားခဲ့လေသည်~~
အချစ်ဆိုတာ
ပေးဆပ်ခြင်းလား?
သို့မဟုတ် နားလည်ပေးခြင်းလား?
သို့မဟုတ် ~
ခွဲခွာခြင်းလား? သို့မဟုတ်
စွန့်လွှတ်ခြင်းလား?
သို့မဟုတ် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ခြင်းလား~
သို့မဟုတ်လျှင် ~~~
အချစ်ဆိုတာ အဘယ်နည်း~
To Be Continued
520Hunhan
#Zawgyi
"Yoon နင္ဘာလာလုပ္ျပန္တာလဲ! "
မေန႔က သူမရိွတုန္း စခန္းမွာ ျဖစ္ပ်က္သြားတဲ့ ကိစၥအတြက္ Kim Young Min မေက်နပ္ေပ ။ သူ႕ရဲ႕ လက္ေအာက္ငယ္သားတစ္ေယာက္လဲ ဆံုး႐ံႉးသြားရသည္။
ညီမအရင္းျဖစ္၍သာ သက္ညႇာေနရတာ။မဟုတ္လွ်င္ Yoon ကို ရွင္းၿပီးတာ ၾကာေရာ့မယ္။
"ဒါေလးအတြက္နဲ႔ နင္ဘာေတြ ေဒါသျဖစ္ေနတာလဲ အရင္ကဆို နင္စိတ္တိုတိုင္း အလကားေန နင့္လူေတနင္ပဲ သတ္ပစ္တာ မဟုတ္ဘူးလား"
ခပ္ရြဲ႕ရြဲ႕ေလး ေမးလိုက္ေတာ့ Young Min တစ္ခ်က္ မ်က္ႏွာပ်က္သြားသည္။
"Yoon နင္ ကိုယ့္စခန္းကိုယ္သြားေတာ့ နင့္မ်က္ႏွာ မျမင္ခ်င္ဘူး"
"အတင္းျပန္လႊတ္ေနေတာ့တာပဲ ငါက နင့္ကို ကိစၥတစ္ခု အခ်ီႀကီးေတြ႕ထားလို႔လာခဲ့တာ "
Kim Young Min ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ ထြက္သြားဖို႔ ႀကံေတာ့
"တကယ္ စိတ္မဝင္စားဖူးလား ~ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းေတြလည္းရ ကိုယ္သေဘာက်ေနတဲ့ မိန္းကေလးကိုလည္း သိမ္းပိုက္ႏိုင္မယ့္အေရးကို ~~ၿပီးတာပဲေလ ဒါဆို ငါျပန္...."
"ေနဦး Yoon~"
Yoon မ်က္ဝန္းတြင္ မည္သူမွ် မသိလိုက္ေသာ ၿပံဳးပန္းတစ္ပြင့္ ဆင္ျမန္းလိုက္သည္~
"ဘာလဲ နင္ပဲ စိတ္မဝင္စားဘူးဆို "
"အပိုေတြ လုပ္မေနနဲ႔ ငါ့မွာ အခ်ိန္မ႐ွိဘူး"
"နယ္စပ္မွာ ေနဝင္ရင္ သူတို႔အဖြဲ႕ ေရာက္လာလိမ့္မယ္ အခုခ်ိန္သြား႐င္ နင္ အခ်ိန္မီွေသးတယ္"
"John မင္းတို႔ စခန္းမွာ ေစာင့္ေနခဲ့ၾက "
"နင္႐ူးေနတာလား Kim Young Min သူတို႔ အဖြဲ႕ အင္အား ဘယ္ေလာက္မ်ားတယ္ဆိုတာ နင္မသိဘူးလား လူခ်န္ထားလို႔မျဖစ္ဘူး အကုန္ေခၚသြား လမ္းမွာ ငါ့အဖြဲ႕ေတြပါ ေစာင့္ေနလိမ့္မယ္ ဒါေတာင္ အင္အားေလာက္ခ်င္မွ ေလာက္မွာ နင့္စခန္းကို ငါေစာင့္ေနခဲ့မယ္"
"ေကာင္းၿပီေလ ဒါဆိုလည္း သြားၾကတာေပါ့ ~"
Kim Young Min သူ႕ကို အလြယ္တကူ ယံုသြားေသာေၾကာင့္ Yoon ေပ်ာ္သြားသည္ သူတို့ မရိွတုန္း Sehun တို႔ကို ကယ္ရမည္ Yoon သြက္သြက္ေလး Sehun တို႔ကို ဖမ္းထားေသာ ေနရာသို႔ ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။
႐ုတ္တရက္ လည္ပင္းေပၚသို႔ ေထာက္လာေသာ ဓားေၾကာင့္ Yoon သိလိုက္ရသည္။ ေသခ်ာသည္ John မွ မဟုတ္ရင္ ဘယ္သူျဖစ္ေတာ့မလဲ ။ Kim Young Min ရဲ႕ သစၥာရိွလွေသာ တပည့္ႀကီး။
Kim Young Min ခ်ည္းဆို ကိစၥတိုင္းက ေအာင္ျမင္မည္မဟုတ္။ John ရိွေန၍သာ Kim Young Min အ၇ာရာ အဆင္ေျပျဖစ္ခဲ့တာ။ John က တိုက္ရည္ခိုက္ရည္ေကာင္းသေလာက္ ဥာဏ္ကလည္းေျပးသည္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အခု ေရာက္လာတာပဲေလ။
ဒါေပမဲ့ Yoon ကိုေတာ့ ေလွ်ာ့မတြက္နဲ႔ေလ ။ Yoon ကလည္း ေခသူေတာ့မဟုတ္ ။ John လိုလူေလာက္ကေတာ့ သူအသာေလး အႏိုင္ယူႏိုင္သည္။
Yoon အလ်င္အျမန္ လႈပ္ရွားကာ John ကို တိုက္ခိုက္သည္။ တစ္ဖက္ကလည္း တန္ျပန္တိုက္ခိုက္မႈ အားေကာင္းေသာေၾကာင့္ ပြဲက အ႐ံႈးအႏိုင္ မေပၚေသးေခ်။
႐ုတ္တရက္ John ဘက္မွ တိုက္ခိုက္မႈကို ရပ္တန္႔လိုက္ေတာ့ Yoon ေၾကာင္သြားသည္။
"သြားေတာ့ "
John ဘာေျပာေနတာလည္း Yoon နားမလည္ေခ်။
"သြားေတာ့ သူတို႔ကို ကယ္ၿပီး မမေလးပါ ထြက္သြားေတာ့"
John သူ႕ကို လႊတ္ေပးေနတာလား?
Yoon လည္းေတြေဝမေနေတာ့ပဲ အခြင့္အေ၇းကို အျမန္ဆံုး အသံုးခ်ကာ Sehun တို႔ဆီ ေျပးသြားခဲ့သည္ ။
John ကိုေတာင္ ေက်းဇူးတင္စကား မေျပာခဲ့လိုက္ရပါလား~
WOODS
"Sehun !"
Yoon ရဲ႕ေခၚသံကို Sehun ၾကားလိုက္ရသည္
"Sehun သူတို႔ မရိွေတာ့ဘူး နင္တို႔ ထြက္ေျပးဖို႔ အခ်ိန္ေကာင္းပဲ...နင္ ျဖစ္တယ္မလား ငါ Suho Oppa တို႔ကို သြားထုတ္ေပးလိုက္ဦးမယ္"
"အင္း ငါအဆင္ေျပတယ္ Yoon"
ဒါနဲ႔ပဲ Yoon Suho တို႔ တဲဆီကို လာခဲ့သည္
"Suho Oppa! "
"Yoon !"
"Oppa Young Min နယ္စပ္ကို ထြက္သြားၿပီ "
Yoon စကားကို Suho သေဘာေပါက္သြားကာ
"Luhan , Lay .... Hyung တို့ ထြက္ေျပးၾကမယ္ "
"ျမန္ျမန္ေလး လုပ္ၾက Kim Young Min ကို ေလွ်ာ့တြက္လို႔မရဘူး"
"Sehun ေကာ Yoon "
"ကိုယ္ ဒီမွာ Luhan "
သူ႕ေရွ႕တြင္ Sehun ေရာက္လာသည္မွာ Luhan အတြက္ေတာ့ ခြန္အားေတြ ျပည့္သြားသည္။
"သြားၾကရေအာင္! "
Sehun ရဲ႕ စကားအဆံုး သူတို႕ အားလံုး ထြက္သြားဖို႔ စတင္ၾကသည္
"Yoon ?"
"Sehun ah , Suho Oppa ,Luhan နဲ႔ Lay အားလံုး ကို္႔ယ္ကိုယ္ကို ဂ႐ုစိုက္ၾကပါ ~"
"Yoon ဘာေတြေျပာေနတာလဲ နင္ပါ ငါတို႔နဲ႔ လိုက္ခဲ့ရမယ္ နင္ေနခဲ့လို႔မရဘူး"
"ငါမလိုက္ခ်င္ဘူး Sehun ah ~ ငါ ဒီေတာထဲမွာဘဲ ေပ်ာ္တာ~"
"Yoon နင္႐ူးေနလား သူတို႔ ျပန္ေရာက္လာရင္ နင္ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာ နင္မသိဘူးလား~"
"Sehun ~နင္ Luhan ကို ကယ္ခ်င္လား သူေသတာကို ျမင္ခ်င္လား "
"Yoon ~"
"သြားေတာ့ Sehun ငါ့ကို ေခၚေနလည္း အခ်ည္းႏီွးပဲမို႔ သူတို႔ ျပန္မလာခင္ ျမန္ျမန္သြားေတာ့ ဒီေန၇ာက ေတာင္ပိုင္းနယ္စပ္နဲ႔လည္း သိပ္မေဝးေတာ့ဘူး လမ္းမွာ မနားပါနဲ႔ ဒါေလးေတာ့ အပင္ပန္းခံၾကပါ အားလံုး အဆင္ေျပၾကပါေစ~"
Yoon နဲ႔အတူ အားလံုး မ်က္ဝန္းမွာ မ်က္ရည္စတို႔ တြဲခိုလ်က္~
Yoon ကို Sehun ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ ေပြ႕ဖက္ထားလိုက္သည္ ~
ခ်န္ထားခဲ့၇ေတာ့မယ့္ သူ႕ရဲ႕ ညီမေလးကို ျပန္ေတြ႕ရဖို႔ဆိုတာ လံုးဝမျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ေပ~
ငယ္စဥ္ကတည္းက အတူတူ ေဆာ့ခဲ့ၾကသည္။အတူတူ ကိုယ္ခံပညာေတြ သင္ခဲ့ၾကရသည္။ ဘယ္သူမွ မသိေအာင္ ေတာထဲကို အတူတူ ေလွ်ာက္သြားခဲ့ၾကသည္။ လူမိသြား၍ အတူတူ အျပစ္ေပးခံခဲ့ၾကရသည္။ အခုေတာ့ "အတူတူ"ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရေလးဟာ Sehun နဲ႔ သူ႕၇ဲ႕ ညီမေလးၾကားမွာ အေငြ႕ပ်ံ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေပေတာ့မည္ ~
"Sehun ah သြားေတာ့ အခ်ိန္ မ႐ွိေတာ့ဘူး... ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဂ႐ုစိုက္ပါ ငါ့အတြက္ ေတြးေပးၿပီးေတာ့..."
ဝမ္းနည္းမႈအျပည့္နဲ႔ Sehun တို႔ ထြက္သြားခဲ့ေလၿပီ~
ျမင္ကြင္းထဲမွ Sehun တို႔ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခ်ိန္မွ Yoon ႐ံႈးပြဲခ်ကာ ငိုေႀကြးေလေတာ့သည္ ~
ဒါကို ေနာက္ကြယ္ကေန ၾကည့္ေနခဲ့တဲ့ John ရဲ႕ မ်က္ဝန္းထဲတြင္လည္း ဝမ္းနည္းမႈတို႔ ျပည့္ႏွက္လ်က္~~~
WOODS
ျဖန္း~
ပါးေပၚသို႔ က်ေရာက္လာေသာ နာက်င္မႈနဲ႔အတူ Yoon ေျမျပင္ေပၚသို႔ လဲက်သြားသည္~
မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုးလည္း ရစ၇ာမရိွ စုတ္ပ်က္ေနေလၿပီ~
"Yoon ! နင့္ကို ယံုမိတာ မွားတာပဲ ...ေယာက်္ားတစ္ေယာက္အတြက္ အဲ့ေလာက္ေတာင္ ႐ူးမိုက္ခဲ့တာလား...ဟာကြာ..!"
ဒိုင္း!!!
ေသနတ္သံ တစ္ခ်က္ ပတ္ဝန္းက်င္သို႔ ပဲ့တင္သံ ထပ္သြားသည္~
Yoon ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းဝမွ ေသြးအလိမ္းလိမ္း စီးက်လို႔ ေနေလၿပီ~
တန္ပါတယ္ Sehun ah~ ငါေသ႐တာ တန္တယ္~
နင္လႊတ္ေျမာက္သြားၿပီပဲ ~ ၿပီးေတာ့ နင္ခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ ေနထိုင္ခြင့္ရၿပီပဲ~
ငါေပ်ာ္ပါတယ္ ~
"သြားၾကမယ္ "
Kim Young Min တို႔ ထြက္သြားၾကအၿပီး ~
"မမေလး !"
မ်က္ရည္တို႔ ရႊဲလ်က္ Yoon ကို ေပြ႕ဖက္လာတဲ့ John ~
"John ~ နင္ လိုက္မသြားေသးဘူးလား~ဘာလို့ ေနခဲ့တာလဲ"
"ဟင့္အင္း မမေလးကို တစ္ေယာက္တည္း မထားခဲ့ႏိုင္ဘူး"
"ငါက ေသေတာ့မွာ John ရဲ႕ ငါ့ကို ဂ႐ုစိုက္ေနလည္း ဘာအက်ဳိးမွ မရိွဘူး သြားေတာ့~"
"ဟင့္အင္း မသြားနိုင္ဘူး မမေလးကို ၇ေအာင္ ကယ္မယ္"
"John ~ "
Yoon မနည္းအားယူကာ စကားေျပာေန၇သည္
"မမေလး"
"နင္..နင့္ေၾကာင့္သာ မဟုတ္ရင္ ငါ့..အစီအစဥ္ ေအာင္ျမင္..မွာ မဟုတ္ပါ....ဘူး.."
"မမေလး. စကားအ၇မ္းမေျပာပါနဲ႔...ေက်းဇူးျပုျပီး"
"အားး....လံုးး..အတြက္...ေက်း..ဇူး..ပါ...John~"
"မမေလးး~~!!!!"
အေနာက္အရပ္က ေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ ေနမင္းႀကီးနဲ႔အတူ Yoon ရဲ႕ ဘဝလည္း ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားခဲ့ေလသည္~~
အခ်စ္ဆိုတာ
ေပးဆပ္ျခင္းလား?
သို႔မဟုတ္ နားလည္ေပးျခင္းလား?
သို့မဟုတ္ ~
ခြဲခြာျခင္းလား? သို႔မဟုတ္
စြန္႔လႊတ္ျခင္းလား?
သို႔မဟုတ္ တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့ျခင္းလား~
သို႔မဟုတ္လွ်င္ ~~~
အခ်စ္ဆိုတာ အဘယ္နည္း~
To Be Continued
520Hunhan