Reis naar Hawaii wordt onvergetelijk....

H2 ~Storm opkomst~

Starend naar de brief in mijn hand loop ik naar het dek van de boot. We varen nu al een paar dagen, misschien ongeveer 4 of 5 dagen. Ik weet het allemaal niet meer zo goed. In Mexico had ik geen tijd om de brief op de post te doen en ik had ook geen postzegels kunnen vinden. Maar hier op de boot, kan je al helemaal niks posten. Ja, misschien met duivenpost ofzo. Maar daar doe ik niet aan, straks komt de brief helemaal niet op de goede bestemming... Ik post hem wel als we zijn aangekomen op Hawaii, met nog een andere brief. We varen op de Grote Oceaan en soms als je geluk hebt zie je dolfijnen of orka's. Één keer ging de boot stoppen, zodat we met ze konden zwemmen. Dat was eigenlijk best wel eng, want er zwemmen in deze zelfde oceaan ook haaien. Maar die zijn we nog niet tegen gekomen, gelukkig. Als ik terug naar de hut ga, zie ik Noa die heel bezorgt kijkt. Noa is echt een heel aardige meid, 1 van mijn beste vrienden en waarmee ik volgend jaar ga afstuderen. Ze heeft echt het aller mooiste haar van de wereld. Namelijk heel mooi lang, blond haar. Ik wou dat ik dat had. Ze wordt alleen best snel bezorgt om dingen en dat is dan niet zo goed. Want heel vaak is er dan echt wat aan de hand. En precies nu met die blik keek ze mij recht in de ogen... 'Noa, wat is er aan de hand? Het lijkt alsof je een spook hebt gezien.' 'Soort van wel ja, alleen is het dit keer een storm die recht onze kant op waait...' Het lijkt alsof ik alles al voor me zie, de Titanic, en dan met ons erin. Daar krijg ik nou echt de kriebels van, ik ben echt niet iemand die snel bang wordt... Maar van dat?! Als ik opkijk zie ik dat Eline erbij is komen zitten. Volgens mij was ze er al best lang, maar dat had ik dan weer eens niet door. Eline kan echt heel goed luisteren, soms lijkt het zelfs alsof ze je gedachten kan lezen en zegt ze precies het gene waar jij net aan dacht. Zij is ook 1 van mijn beste vrienden en ook met haar ga ik volgend jaar afstuderen. Eline heeft heel mooi bruin haar en is best wel groot, vind ik zelf. Al ben ik volgens mij bijna even lang, maar dat maakt nu even niet uit. Ze weet volgens mij precies waar ik net aan dacht. 'Titanic' zeggen ze tegelijk. Echt niet normaal hoe ze dat toch weet, maar ik knik ja. 'Misschien kunnen we naar de kapitein gaan om hem te waarschuwen?' stel ik voor. De anderen knikken en snel rennen we over het dek naar de stuurhut, als Mike en Joël ons tegemoet komen. Ze denken zeker van 'wat is daar aan de hand?' Maar ze zien wel aan Noa's gezicht dat er iets gaat gebeuren. Want ook zij rennen met ons mee naar de stuurhut. Als we daar met z'n vijfen uitgeput aankomen, neem ik uiteindelijk het woord en zeg: 'Meneer de Kapitein... Er komt een hele grote storm onze kant op. Misschien kunnen we even ergens aan wal en wachten tot de storm gaat liggen?' Maar aan zijn blik te zien, vindt hij dat niet zo'n goed idee en antwoord met een gefronst gezicht: 'Ik heb hier een rader waar ik alles kan zien wat er komt en ik zie helemaal geen orkaan of storm of wat jullie proberen uit te leggen.' Ik kijk de anderen aan en hoop dat zij snel iets kunnen bedenken, maar er komt niks.