Hindi makapaniwala ang abogada sa nakikita. Ang taong nakahiga sa kama, at kahit humpak na ang mukha dahil sa kapayatan, at malalim ang mata, ay hinding hindi niya maipagkakamaling iba kundi ang kanyang ama.
At may nagpapakain dito na isang ginang na kahit nadagdagan ang edad ay kita parin ang kagandahan nito. Halos walang pinagbago ito maliban na lamang sa konting timbang na nawala rito.
"Mom, Dad." Umiiyak na tawag niya sa mga ito.
Buong akala niya ay hinding hindi na niya makakasama ang mga ito kahit kailan. Pero heto't bagamat maraming nagbago sa anyo ng mga ito ay maligaya na rin siya dahil buhay pa ang mga ito.
"Anak!"
"D-darling."
Sabay na tawag ng mga ito sa kanya. Dali-dali siyang niyakap ng Mama niyang matagal siyang nangulila.
"How it happened?" Sambit nito habang yakap siya ng mahigpit. Parehong walang awat sa pagdaloy ang kanilang luha.
"Your Tito told us, that you and your brother died."
What? Pinaniwala ng Tito niya na patay na sila. At ang mga ito sa kanila. Pinaglaruan sila nito sa napakahabang panahon.
How could him to do that?! She couldn't believe that he trusted this man so much! Napakasama pala nito!
"You should be thankful dahil hindi totoong patay na kayo na maaari kong gawin anong oras ko man gustuhin ngayon. Magandang reunion iyon hindi ba?" Saka ito nakakalokong humalakhak.
"Hayop ka!" Sigaw ng Daddy niya.
"Manuel, nakahiga ka na nga lamang diyan ang lakas pa ng loob mong sabihing hayop ako." Nilapitan nito ang Daddy niya saka ito sinakal.
"Huwag!" Sigaw ng dalaga.
"Joaquin?!" Ang Mommy niya na hinawakan pa ito sa braso.
"Matitikman mo ang kahayupan ko Manuel. Maya-maya." Lalo pa nitong hinigpitan ang pagkakasakal sa Tatay niya.
"Joaquin, nakikiusap ako. Huwag mong gawin ito."
Lumuhod ang Mommy niya sa paanan nito. Lumambot naman ang mukha nito, atsaka binitawan ang leeg ng Daddy niya.
Perhaps, he really loves her Mother that much.
Matapos nitong itayo ang Mommy niya ay walang kibong umalis ito ng silid.
---
"Make it fast! Please!" Utos ni Harvey sa piloto.
"Sir, we can not do that. It is so foggy up here."
Alam naman niya iyon, kaya lang kung patuloy na maging ganito ang takbo nila. Maaaring may mangyari o nangyari ng masama sa kasintahan. At hinding hindi niya mapapatawad ang sarili, pag nagkataon.
Sinubukan niyang muli na tawagan ang nobya. Kung ang mga nakaraang tawag niya ay bigo siyang makontak ito, laking tuwa niya ng magring at may sumagot sa numero ng batang abogada.
"Hon! Nasa--
"Iho! Hindi si Chloe ito." Kahit hindi niya nakikita alam niyang nakangisi ang kausap!
"Atty. Rivera! Huwag mong sasaktan sina Chloe!" Gigil niyang bilin dito.
Hindi siya makapaniwala nang matuklasan na ito pala ang may pakana ng lahat. Binuhay nito sa kasinungalingan at pagpapanggap ang magkapatid na Abrogar.
Alam niya, sigurado siyang labis na masasaktan si Chloe oras na malaman nitong ang taong tinurinp niyang ama sa mahabang panahon ay ang dahilan kung bakit ulila na silang magkapatid.
"Pakialamero ka Beltran. Masyado mong kinunsinti ang pagiging pakialamera ng kasintahan mo,"
"Matagal ng nakabaon ang trahedyang iyon, pero pilit niyo pa ring hinuhukay." Mahabang sabi nito.
"Anong gusto mo? Ipagpatuloy ang kahayupan mong mapagbalat-kayo?!" Walang respetong sabi niya rito.
Naging mabait man ito sa kanila, ang katotohanan na ito ang dahilan ng lahat ng paghihirap ng minamahal ay sapat na para mawalan siya ng galang rito.
"Sana. Iyon sana ang gagawin ko. Mas tahimik na sana kami e. Kaya lang nabisto mo ako. Kaya, eto ngayon, ilalayo ko na ang nobya mo."
"You can't do that!"
"Of course I can!"
"I'll kill you!"
Narinig niya ang matunog na halakhak nito.
"Ingat ingat lang sa mga sinasabi mo. Paalala ko lang sa'yo, hawak ko sila sa leeg. Ano mang oras ko gustuhin, pwede ko silang lagutan ng hininga. At kasalanan mo kung mangyayari iyon."
Banta ng Abogado atsaka na pinatay ang telepono. Naikuyom niya ang palad dahil sa sobrang galit.
"Sir, the fog is getting thicker that way." Kuha ng piloto sa kanyang atensyon.
"Is there any way beside that?"
"Wala po."
Inis at galit ang nararamdaman ng binata ng mga oras na iyon. Kaylangan siya ng nobya. Kung hihintayin niyang mawala ang hamog baka tuluyan na niyang sisihin ang sarili niya.
"Ilang oras pa bago tayo makarating sa lokasyon?"
"I'm afraid we can't. sampung poryento lang ang visibility sa dakong iyon. Hintayin na lang natin na mawala ang makapal na hamog."
"What?!" Hindi makapaniwalang reaksyon niya.
Hintayin?! Parang hinintay na rin niyang manganib ang buhay ng kasintahan. Kailangan niyang gumawa ng paraan.
"Okay. Land it off now." Utos niya sa piloto.
Inayos na rin niya ang gagamitin. Lalakarin na lamang niya mula sa kanilang kinaroroonan ang lungga ni Atty. Rivera.
"Sir, ano pong ginagawa niyo? Let just wait." Sabi ng piloto.
"I can't sit and wait here. Mas maganda kung umpisahan ko na ang paglalakad. Maybe, in two hours I'll be there."
Sabi niya, habang bumababa ng helicopter. Nagsimula na rin siyang maglakad.
"Sir, mapanganib diyan!" Dinig niya pang sigaw ng kasama.
Natawa naman siya sa sinabi nito. Panganib? Kailan pa ba siya natakot sa panganib? Mula ng pinasok niya ang trabahong iyon. Batid na niya ang gulong aabutin niya. Ang pagkalagay ng buhay niya sa bingit ay alam niyang bahagi ng kanyang propesyon. Kaya, anumang kapahamakan ay hindi na niya pinangangambahan. Kung may kinatatakutan man siya iyon ay ang hindi mailigtas ang nobya at tuluyan itong mawala sa kanya.
---
"Darling anak, I'm sorry," Humahagulgol na sabi ng kanyang Ina.
Sa kabila ng pagkatuwa dahil muli niyang nakita ang mga ito ay hindi pa rin maiwasang sumama ng kanyang loob sa pagkakaalam na niloko nito ang Daddy niya.
"I didn't want it. Your Tito took advantage of me." Dagdag pa nito.
"Mom, if you really love us, you wouldn't even think to do that."
"Darling, mahina ako. Wala akong pandepensa. Akala ko sa Tito mo makakakuha ako ng lakas."
"But Mo--
"Iha, forgive your Mom. I also had credits why your Mom did that. I have been so busy handling cases. I forgot that my family needs me too. That you need me. I'm sorry for that." Nanghihina pang paliwanag ng Daddy niya.
Bilib talaga siya sa Daddy niya. After her Mom did, nagawa pa nitong patawarin ito at sisihin ang sarili. Anak lamang siya. Sino ba naman siya para tikisin ang sariling Ina.
"M-Mom. I'm sorry. I shouldn't say that. How bad I am." Nilapitan niya ito at niyakap.
"I've waited for this. Akala ko po Mom, never ko na kayong mayayakap. Pero heto't nararamdaman ko ang init ng katawan niyo."
Humahagulgol na sabi niya. Mas nanaig pa rin ang pangungulila niya sa mga ito kaysa sa mga pagkakamali ng mga ito.
"I miss you anak. Pitong taon ang nasayang. Dahil iyon kay Joaquin. He took our time and even let us live our lives full of lies." Ang Mommy niya na halata ang galit kay Joaquin.
"Don't worry Mom. Ililigtas ko kayo. Gagawa ako ng paraan para makaalis tayo."
"Pero baka mapahamak ja lang."
Sa pagkakasabing iyon ng kanyang ama ay mabilis niyang kinwento ang buhay na kinaharap niya matapos ang 'pagkakamatay' ng mga ito.
"Thanks God! Your brother's alive. But where is he?" Hanap ng Ama niya sa kapatid.
"I don't know. The time we arrived here. Kinuha siya ng mga tauhan at nilagay sa ibang silid."
"My gosh! Kawawa naman ang baby ko. I really want to kiss and hug him."
"I'll let--
"Pasok ka na! Huwag ng matigas ang ulo."
"No! I want my Ate! Bring me to her." Kita ng mag anak kung paano balibag na pinasok ng kung sino si Gian.
"Let me out! Please! Tito! Help me!" Umiiyak nitong kinakalabog ang pintuan. Hindi sila nito napansin kaya't tinawag niya ito.
"Gian, baby," Tumahan ito saka dahan dahang lumingon sa kanila. Bigla itong lumapit at yumakap sa kanya.
"Ate!"
"Sshh, I told you everything will be okay right?" Nakakayap pa rin itong tumango sa kanya.
"Gian, I have surprise for you." Tumingala ito at tila hinintay kung ano ang kanyang ipapakita.
Dahan dahan siyang lumayo dito at umalis para makita nito ang mga tao sa likuran niya.
"Mom! Dad!" Yumakap din ito at walang tigil pa rin sa pag iyak.
Kita niya ang pagkasabik ng mga magulang sa bunso ng pamilya. Kapwa walang tigil sa pag daloy ang mga luha nila. God's really great. Lahat ng paghihirap niya ay tila napawi dahil muling nakumpleto ang pamilyang akala niya ay kailanman hindi na mabubuo.
--
Samantala, hirap na hirap si Harvey na tahakin ang daan dahil tulad sa himpapawid ay mahamog din.
"Flex. Yeah, in 30 minutes I'll be on the location. Sumunod na lang kayo pag ligtas na ang daan."
"Okay, but if there is a sudden problem. Inform us." He said yes and bid goodbye.
Malayo layo pa ang nilakad niya ng may matanao na siyang ilaw. Lalo niyang binilisan ang kilos. Pumuwesto siya sa bandang likuran. Dahil may pader kinailangan pa niya sumampa roon.
Magaan ang mga kilos niya upang hindi mabulilyaso ang plano niya. Natanaw niya ang bantay banda sa likuran. Hinanda niya ang syringe na kargado ng pampatulog. Dinambahan niya ito at itinurok sa leeg nito kaya agad itong nawalan ng malay.
Pinagaralan niya ang lugar. Malaki iyon kaya wala siyang ideya kung nasaan ang nobya. Madami rin ang mga bantay doon. Kailangang maging pulido ang bawat galaw niya.
"Sino ka?" Tinig mula sa likuran niya. Hindi siya gumagalaw.
Ramdam niya ang paglapit nito, at ng hawakan siya nito sa balikat at tanungin muli sinamantala niya ang pagkakataon. Buong pwersa niyang hinila ito at binaliktad. He gave pressure on its veins that made the guy collapsed.
Patayo pa lamang sana siya ng bigla ay may sumapak sa kanya mula sa likuran. Padapa siyang bumagsak sa lupa. And whe he was about to stand, the gun was pointed at him.
"Ang lakas ng loob mong pumunta rito ng mag-isa." Sabi nito. Unti-unti itong lumapit at diniin nito ang armas sa noo niya.
"Say goodb--
Bago pa nito matapos ang sasabihin. He reached on its head and banged it on his knee quickly. He did that until the guy near to death.
Isa isa niyang tinago ang mga napatumba upang hindi siya matiklo ng mga kalaban.
"Lester!" Narinig niyang pagtawag marahil sa isa sa mga nakalaban niya. Walang ingay siyang nagkubli sa malaking puno na naroon. Kita niya na tila may hinahanap ang kalaban. At nang tumalikod ito sa gawi niya, inihanda niya ang baril upang ipukpok dito.
"Arg!" Daing nito. Sinuntok niya ito at sinipa.
Hinila niya ito patayo. Tuturukan niya rin sana ito subalit may nagsalita sa likuran niya.
"Itigil mo iyan!" Nilingon niya ito. Nakatutok na sa kanya ang baril nito.
Ngunit hindi nagpatinag ang binata tinuloy niya ang pagturok at ginawang pananggalan ang katawan ng kalaban. Tumago siya pero huli na.
"Diyan ka na lang!"
"Anumang kilos patay ka."
Tatlong lalaki ang kapwa nanutok ng baril sa kanya.
"Ihagis mo anumang sandatang dala mo." Hindi sinunod ni Harvey ang utos nito na siyang nagpagalaiti rito.
"Matigas ang ulo pare." Sabi ng kasama nito.
"Tignan lang natin kung gaano katigas ang bungo niyan kapag pinaputok ko ito."
"Paano ba niyan? Paalam."
Nabigla siya ng isa-isang bumagsak ang mga ito.
"I am Thunder your knight in shining armour. Say thank you to me." Malokong panimula ni Thunder na lumabas mula sa kung saan.
"And I am Speed the one and only." Dagdag pa ng isang binata.
Bago siya nakapagsalita nakarinig mula sila ng putok. Babarilin pa sana sila ng isa pang kalaban, pero naging maagap si Flex na kasama pala ng dalawa.
"Stupids." Suplado pa rin ito.
"He is the stupid, idiot, fool." Turo ni Speed kay Thunder.
"Sorry, but you just said that you are the one and only." Ganti naman ni Thunder. Humalakhak lamang ang dalawa.
"Brods, paano kayo nakasunod dito? Kasama niyo na ba ang back up?" Pambabalewala niya sa kulitan ng dalawa sa tinignan ang paligid.
"Tatlo lang kami. We can not bear to just sit there and wait for your call." Paliwanag ni Flex.
"Tama. Mamaya, darating na ang iba pa nating kasama." Si Thunder.
"At kailangan na nating kumilos bago pa tayo masukol ng mga galamay ni Rivera." Saad naman ni Speed.
"Kung ganoon tara na." Aya na niya sa mga ito. Iminuwestra ni Flex ang gagawin nila.
"Kaming bahala sa mga bantay, just make sure that you will save Heaven." Baling ni Flex kay Harvey.
"Ofcourse I will." Sagot niya.
"In that case let us work like a team!" Sabi ni Harvey.
Nagkanya-kanya na sila ng lugar na pupuntahan.
"Iligtas natin ang Heaven ni Flex." Dinig niyang sigaw ni Thunder.
"Oh yes. Iligtas natin ang Chloe ni Harvey." Papalayo na ang mga ito pero nagkukulitan pa rin.
Basta siya, nakapokus na ang isip sa pagsagip sa nobya at kapatid nito.
---
"Kuya! Kakausapin ko lang si Tito please! Paki-buksan ito!" Kunwaring pagmamakaawa ng batang abogada sa bantay.
Inilipat sila ni Atty. Rivera sa isang maliit na bahay. Iniwan niya saglit ang pamilya sa kwarto.
"Kuya! Please! O kaya pakitawag na lang si Tito." Paki-usap pa niya dito.
"Ang kulit mo! Hindi ka ba titigil!" Binubuksan nito ang pinto upang makapasok.
"Ang sabi ni Si-
She punched the guy right on its face. She also bent her knee and targeted the guy's sensitive organ. She knew that it is their source of power but at the same it is their weakness too. just like Superman's Kryptonite.
Napaigik ito sa kirot sa bahaging iyon. Agaran niyang kinuha ang armas nito at binigyan ito ng malakas na uppercut, bumagsak ito.
Nagmamadaling pinuntahan niya ang pamilya.
"Mom, Dad, Gian, lets go." Inakay niya ang Ama na hirap sa paglakad.
Nakalabas na sila ng bahay, kaya naman mas naging alerto siya paniguradong maraming bantay sa paligid noon.
Ikinukubli niya muna ang pamilya at minamasdan kung may kalaban. Tuwing may nakikita siya mabilis niyang pinipilit ang mga leeg ng mga ito. Kundi man ay gilitan gamit ang kutsilyong kinuha niya sa punong bantay.
Nabahala sila ng makarinig ng ugong ng sasakyan. Marahil nakatunog na ang Tito Joaquin niya.
"Hurry up! We need to escape quickly." Saka binilisan pa ang paglakad.
"Ate, I think I can not do it anymore. I am tired." Angal ng kapatid niya.
"No baby, you can do it. Walk." She encourage.
Walang nagawa ang mga ito kundi ipagpatuloy ang paglalakad.
"Darling, I could not make it." Ang Daddy niya na napasalampak na.
"Dad, malapit na tayo. Tara na po." Palakas na ng palakas ang tunog ng sasakyan.
"Manuel, please. Kayanin mo." Pilit na tinatayo ng ginang ang esposo.
"Melba, iligtas niyo na ang sarili niyo. Matanda na rin naman ako at inutil." Saad ng Ginoo.
"Manuel! Stop saying that!"
"Dad, tara na."
"Daddy, you can do it. We are boys. Dapat tayo magprotect kina Mommy at Ate." Kayag ng bata sa Ama.
Ngumiti si Manuel at nagsimula nang lumakad.
"Yes. You are right. We need to protect our queen and princess." Ginulo nito ang buhok ni Gian.
Ngunit hindi pa man sila lubos na nakakalayo ay may humarang ng mga sasakyan sa kanila. Pagtalikod naman ay may mga armadong kalalakihan.
"Wala ka talagang kadala-dala iha. At dahil diyan inubos mo ang pasensya ko." Mula sa isa sa mga sasakyan lumabas si Atty. Rivera.
"Napakasama mo talaga!" Gigil niyang sabi rito.
"Mamaya mo na sabihin iyan oras na patayin ko sa harap mo ang pinakamamahal mong ama. Hala! Dalhin ang mga iyan!" Lumapit na sa kanila ang mga tauhan nito.
Magpumiglas man ay wala na silang nagawa.
Nakarinig sila ng mga putukan ng baril. May kinausap si Joaquin sa radyo at binalingan silang muli.
"Maganda ito. Nandiyan rin ang pakialamero mong nobyo. Good for him to witness your death before his." Humahalakhak ito na parang nasisiraan ng bait.
Inutos nito na dalhin sila sa isang bakanteng bodega.
--
Sa isang madilim at puno ng agiw na bodega sila dinala ng mga kalaban.
Maya-maya ay unti-unting nagkaliwanag. Nakita na niya ang utak ng lahat ng iyon na nakangisi sa kanila.
"Suyang suya na ba kayo na makita ang ngiti ko? Huwag kayong mag alala. Kailanman hinding hindi niyo na ito makikita." Tumawa muli ito.
"Tama na Joaquin! Itigil mo na ito." Lahat sila ay napatingin sa ilaw ng tahanan.
"Pitong taon Joaquin. Ganoon kahaba ang nasayang na panahon. Pitong taon mo kaming binuhay sa kasinungalingan at kalupitan mo." Tumayo na ang ginang.
"Melba? Lahat ng ito ginawa ko dahil sa iyo. Hindi kita sinaktan, hindi ba? May nananakit ba sa iyo dito? Ito ba?" Parang baliw na tinutukan nito ng baril ang isang tauhan.
"Sinaktan ka ba niya?" Walang habas na binaril nito iyon ng ilang ulit. Tumingin muli ito sa kanyang ina.
"My goodness!" Nahintatakutan ang ginang. Niyakap naman niya ang kapatid.
"Wala na. Patay na siya." Ngumiti pa ito. Hindi pa rin kumibo si Melba.
"Siguro sinaktan ka ng mga tauhan ko ano? Sino sa kanila? Ito ba? Siya? Sila o ito."
Bawat ituro nito ay pinagbabaril nito hanggang sa wala ng matirang tauhan sa loob niyon.
"Wala na lahat sila! Wala nang mananakit sa mahal ko." Tila wala na ito sa matinong pag-iisip.
"Joaquin! Hindi nila ako sinaktan! Ikaw! Ikaw ang nanakit sa akin! Nanakit sa pamilya ko!" Sigaw ng kanyang Mommy.
Tumigas ang anyo ng matandang abogado.
"Hindi pisikal iyong masakit e. Iyong patuloy na pagpapahirap mo sa kalooban ko! Yes! Maybe we had an affair! But that was a mistake! Accept it!"
"Mistake?! Alam ko ginusto mo din iyon! Tanggapin? Malapit ko nang matanggap Melba na kailanman hindi magiging tayo. That I can not own your heart. But, the day you entertained me, the hope that soon to be fade brightened up!" Seryosong sabi nito.
"I was weak back then. I was emotionally drained, so as mentally. But then I realized, my heart belongs only to my family. To my husband." Umiiyak na pahayag ng ginang.
Umaapoy naman sa galit ang mata nito ng magsalita.
"Pamilya mo na naman?! Nasasaktan ako tuwing ipinanduldulan mo sa akin na mahal mo ang pamilya mo! Melba! Hindi mo ba sila kayang isakripisyo para sa akin? Lahat ginawa ko para sa iyo,"
"Hindi ako bumuo ng sarili kong pamilya. Gusto kong mapatunayan sa iyo na tapat ako. Na kaya kong maghintay. Sarili kong buhay ang sinakripisyo ko. Melba, mahal. Pagmamahal. Iyan lang naman ang hinihingi kong kapalit."
"Ang tunay na pagmamahal hindi humihingi ng anumang kapalit Joaquin. Peke iyang pagmamahal mo. Makasarili iyang pag ibig mo!"
"Mula bata tayo wala na akong tinangi kundi ikaw! Hindi pa ba ito totoo? Bakit? Sino ang pumipigil sa iyong mahalin ako? Ang pamilya mo? Si Manuel? Kapag ba pinatay ko sila ako na lang ang tatakbuhan mo?"
"You can not do that. You are a good man. I-I know."
"Hindi mo mabibilog ang utak ko. Kung ito lang ang tanging paraan gagawin ko mapa sa akin ka lang!"
Kita ng dalaga nang itutok ng abogado ang baril sa ama.
"No! Kahit gawin mo iyan I will not love you!" Sinubukang pinigilan ng kanyang ina ito.
"Huwag mo akong susubukan!"
Lumapit pa ito ng kaunti at pormang kakalabitin na ang baril ng dumating ang nobyo.
"No!" Sigaw nito na nagsira sa atensiyon ng dating pangalawang ama.
Sinunggaban nito ang ginoo. Nakipag agawan ito ng baril.
"Honey!"
"Kuya!"
Kinakabahan siya bawat pagputok ng baril dahil sa pagaalalang may matamaan sa dalawa.
Naitaas ni Harvey ang kamay nito na humahawak sa baril. He twisted its ankle and the gun fell down. He punched the old man on its stomach. But that was nothing to him. He attacked as Joaquin did.
Nagpagulong gulong pa ang mga ito. Sa kabila ng katandaan ay malakas at mabilis pa rin ito. Akmang tutulungan niya ang nobyo ng pigilan siya nito.
"J-just go o-out a-and save your f-family." Sabi nito sa pagitan nang pakikipagbuno.
Inalalayan niya ang pamilya at naglakad ng palabas. Saka na niya ito sasaklolohan oras na masigurong ligtas na ang pamilya.
Halos lakad takbo ang ginawa nila. Hindi pa man nakakalayo ay tinawag siya ng nobyo.
"Honey!" Lupaypay itong naglalakad.
"Darling, help him. Kaya ko naman ng maglakad." Utos ng Daddy niya na siya niyang gumawa.
Niyakap niya ng mahigpit ang binata.
"Thanks God! Your safe! What happened to Tito?" Kahit na naging ganoon kasama ang Tito may bahagi sa puso niyang nagaalala para rito.
"After he have done, you can still manage to worry about him. Instead finding if I'm okay." Napangiti siya sa pagseselos nito.
"You are here, whole and alive. Kailangan ko pa bang itanong iyon?"
"Okay fine. Hm, he is now sleeping. And I will make it sure that once he will wake up, he is in the jail already."
"Thanks hon."
"You are very much welcome pretty. Where is my kiss though." Sa kabila ng iniindang sakit ngumiti ito ng pilyo. Kinurot niya ito sa tagiliran.
"Ikaw talaga! Nakakapagbiro ka pa sa lagay na iyan!"
"Joke? I am not joking? I need a reward. I want your kiss."
"Seriously?"
"Yes." Nakanguso na ito.
Well, after this guy have done. After the guy saved their life not to care about his. Maybe he really entitled to receive a reward.
"Okay," She leaned on to give her guy a kiss when somebody interrupted them.
"Ate. Kanina ka pa namin tinatawag! Tara na daw sabi nila Mom and Dad." Pulang pula ang mukha na tinanaw niya ang mga magulang na nakangiting kumakaway.
"Oh, wrong timing boy!" Si Harvey na naudlot ang kapilyuhan.
"Let's go." Masayang aya niya sa mga ito.
Habang naglalakad, ikinuwento niya lahat lahat sa nobyo kung bakit buhay pa ang mga magulang na akala nilang lahat ay patay na.
Atlast, tapos na ang lahat. Magiging masaya na ang pamilya niya. Mabubuo na silang muli at maaaring madagdagan pa. Pormal na rin niyang pinakilala ang nobyo. Masayang masaya lahat sila. For her that was the best reward ever.
Naputol ang tawanan nila sa daan nang may biglang sumulpot sa harapan nila. Tutok na tutok ang baril sa Daddy niya.
"Katapusan mo na Manuel!" Ang Tito Joaquin niya.
Humarang ang Mommy niya upang sa ginang bumaon ang balang dapat ay sa esposo.
"Sige Joaquin! Iputok mo! Bago ang pamilya ko. Ako na ang unahin mo!"
Nabagbag naman ang damdamin niya nang tila batang umiyak ang Tiyuhin. Walang patid ang luha nito. Binaba na rin nito ang baril.
"Ganiyan mo ba talaga kamahal ang lalaking iyan? Handa mong ibigay ang buhay mo para sa kanya. Nakakainggit ka Manuel. Napakaswerte mo." Itinaas nitong muli ang baril na nagbigay pangamba sa kanila. Subalit nagulat sila ng itutok nito iyon sa sariling sentido.
"Tito!"
"Joaquin!"
"Wax!"
Sabay sabay na sigaw nila.
"Marahil tama ka. Hindi humihingi ng anumang kapalit ang pag ibig. At hindi hinihingi ang pagmamahal. Kusa iyong ibinibigay. Naging makasarili ako. Naging sakim. Naging uhaw ako sa pag ibig. Nagpalamon ako sa inggit. Patawad Melba, Manuel, Gian, Chloe,"
"Maging sa iyo Harvey. Patawarin niyo ako sa pagiging lapastangan ko. Maaaring kulang pa ang buhay ko para kabayaran sa mga panahong nasayang. Pero sana makabawas ito sa mga pagkakautang ko."
"Tito huwag." Hilam na sa luha ang dalaga. Kahit masama ang mga nagawa nito. Hindi dapat nito gawin iyon.
"Joaquin, kalimutan natin ang lahat. Magsimula ulit tayo." Sa wakas narinig niyang sabi ng kanyang Daddy.
"Sa tingin mo, kaya ko pa kayong harapin matapos ang lahat? Hindi na Manuel. Hindi na." Kita na nila ang paghigpit at pagdiin ng hawak nito sa baril.
"No. Kaya natin kalimutan lahat. You was just drowned by your love to me. Isa iyong pagkakamali." Pagpigil rin ng Mom niya.
"No. We can not start again. And the love I have for you? Yes, maybe I was been drowned by it. But I know it was not a mistake. Remember that. Well, I think this is the right time to say goodbye."
"No!" Her Mom.
"My goodness!"
The old man pulled the trigger before they could react. All oe them were on shock.
Hindi napigilan ng pagsigaw nila ang nais na mangyari ng kilalang abogado. Ang sumunod na lang na naalala niyang nangyari ay ang pagtumba ng duguan nitong katawan sa lupa.