{Drabble} Bite is a gift #Sterek
Pairing : Derek Hale x Stiles Stilinski
Rate : PG -15
ร่วมกิจกรรม W6: Gift @seriesweekly #seriesweekly
'รอยกัดคือของขวัญ'
คือคำที่พวกสิ่งเหนือธรรมชาติอย่าง 'มนุษย์หมาป่า' ในบีคอนฮิลล์พูดกัน ซึ่งมนุษย์หมาป่าที่ผมพูดถึงนี้คือสก็อต แมคคอล หรืออัลฟ่าหนุ่มที่เป็นเพื่อนสนิทสุดซี้ของผม
แต่ถ้านับกันจริงๆสก็อตก็ไม่ใช่เจ้าของคำพูดหรอก หมอนั่นก็แค่จำมาจาก'ใครบางคน'ที่พูดให้ฟังตอนหมอนั่นถูกเปลี่ยนเป็นมนุษย์หมาป่าใหม่ๆ
ใครบางคนที่ว่าก็คือ'เดเร็ค เฮล'พี่เบิ้มจอมขี้โมโหของตระกูลเฮล อ่อ ตระกูลเฮลคือตระกูลมนุษย์หมาป่าที่อาศัยอยู่ในเมืองแห่งนี้
ลืมแนะนำตัวเลยผมชื่อสไตล์ล สติลินกี้ เด็กมัธยมธรรมดาในกลุ่มเพื่อนที่มีทั้งแวร์วูล์ฟ หมาป่าโคโยตี้ แบนซี และคิทซูเนะ
.
.
.
.
"โอ๊ยย เบาๆหน่อย" ผมหลุดครางออกมาไม่ได้ตอนที่ใครบางคนใช้ฟันกัดที่ยอดอกผมอย่างจงใจ
"ปากบอกให้เบาแต่ข้างล่างนี่รัดแน่นเชียวนะ" ดวงตาสีฟ้าขุ่นมองผมอย่างรู้ทัน ผมจึงตัดสินใจกัดที่ไหล่หนาอย่างเต็มแรงเพื่อเอาคืน
"อ๊ะ ดะ..เดี๋ยว " ผมประท้วงอีกฝ่ายขยับตัวเร็วขึ้น มือใหญ่บีบเค้นที่สะโพกผมด้วยความเคยชิน
"เด็กดี อีกนิดเดียว" เสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหู สัมผัสสากๆของไรหนวดทำเอาผมรู้สึกตื่นตัวมากขึ้น
"อ๊าาาาา เดเร็ค" ผมกรีดร้องสุดเสียงเมื่อเราเดินทางมาสุดทาง เสียงหอบปนกันระหว่างผมกับอีกฝ่าย เหงื่อมากมายจากกิจกรรมเมื่อครู่ถูกมือใหญ่เช็ดออกไปให้
ร่างสูงผละออกไปก่อนกลับมาพร้อมกับเช็ดความสะอาด 'อะไรๆ' ที่เปรอะทั่วขาและเตียงบางส่วนของผม
"นี่ พี่เบิ้มแอบมาลวนลามลูกคนอื่นถึงในบ้าน ไม่กลัวพ่อเขายิงหัวรึไง?" ผมเอ่ยแซวพร้อมยกยิ้มกวนประสาทไปให้เดเร็ค ร่างสูงนั่งลงข้างๆผมก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย
"สงสัยโทษฉันคงลดลงกึ่งนึงนะ ในเมื่อคนแถวนี้เองก็สมยอมด้วย" เดเร็ดเอ่ยตอบก่อนยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ มือใหญ่นั่นดึงตัวผมไปซบกับกล้ามอกแน่นๆ
ผมไล่นิ้วไปตามท่อนแขนแข็งแรง ก่อนเบ้ปากเมื่อเห็นรอยเล็บและรอยกัดของผมค่อยจางลงเมื่อความสามารถในการรักษาตัวเองของอีกฝ่ายทำงาน "ไม่ยุติธรรมเลยนี่"
"หือ อะไรของนาย?"
"นายกัดฉันเป็นรอยทั้งตัว จนถอดเสื้อให้พ่อเห็นไม่ได้ แต่รอยกัดรอยข่วนของฉันกลับหายไปง่ายๆแบบนี้ ขี้โกงงงง" ผมเอ่ยออกมาอย่างไม่ได้จริงจังนัก ก่อนใช้ฟันงับท่อนแขนแน่นๆอย่างเต็มแรง
"หึหึ Bite is a gift ไงตัวแสบ" เสียงทุ้มเอ่ยออกมาปนเสียงหัวเราะ มือใหญ่ขยี้เส้นผมของผมอย่างมันเขี้ยว ก่อนใช้ริมฝีปากหนาขบที่ติ่งหูไล่มาถึงต้นคอเขาอย่างแผ่วเบา
เราสองคนหยอกล้อกันบนเตียง จนกระทั่งเดเร็ครีบลุกจากเตียงและแต่งตัวอย่างรวดเร็ว ไม่ทันที่ผมจะถามอะไร ร่างสูงก็ก้มลงมากดจูบหนักๆให้เป็นการบอกลา และรีบกระโดดออกไปทางหน้าต่างห้องเขาทันที
ผมขยับลงจากเตียง และได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยที่หน้าประตูห้อง สงสัยพ่อกลับมาแล้วแน่เลย "เฮ้ พ่อซื้อมื้อเย็นมาแล้วอยู่ที่โต๊ะนะ" เสียงพ่อดังขึ้นหลังเคาะประตูห้องของผมสองสามที
ผมไม่ได้เอ่ยตอบอะไร เมื่อลุกเดินเข้าห้องน้ำส่วนตัว มองตัวเองผ่านกระจกผมก็เห็นรอยกัดรอบจูบเต็มอกและข้างหลังอย่างชัดเจน "ให้ตายซิ พวกหมาป่าเนี่ยยั้งแรงไม่เป็นรึไง"
"รอยกัดคือของขวัญซินะ" ผมพึมพำอย่างอดไม่ได้ ก่อนใช้มือลูบไปตามรอยอย่างช้าๆ และหัวเราะออกมาเบาๆ
ชอบชะมัดของขวัญแบบนี้
หึหึ
.
.
.
.
ผมเป็นแค่เด็กวัยรุ่นธรรมด๊าธรรมดาที่ดันมีเพื่อนสนิทที่ถูกเปลี่ยนเป็นแวร์วูล์ฟ และแม้บางครั้งจะมีวิญญาณจิ้งจอกชั่วร้ายมาสิงผมบ้างก็เถอะ ผมก็ยังเป็นแค่คนธรรมดาเท่านั้น
.
.
.
END
Talk : ลองเขียนคู่นี้ครั้งแรก พอดีได้ดูซีซัน 6 เลยคิดถึงพี่ดิเรกขึ้นมา -////- ถ้าหลุดคาร์ฯต้องขออภัยด้วยนะค๊าาาา