Als school voorbij is, fiets ik naar huis. Alleen. Ik heb nu echt even geen zin in Julia.
Ik wil net een drukke weg oversteken als ik een auto stil zie staan. Er staan allemaal mensen omheen. "Wat is er gebeurt?" Vraag ik geschrokken. "Er is net iemand overreden." Antwoord een oude vrouw. "Ze is nu in het ziekenhuis. Kende je haar?" "Hoe zag ze eruit?" Vraag ik. "Bruin haar, getinte huid en een felroze jas. Ze zat op een knalgele fiets." Beschrijft de vrouw. Ik verstijf. "Maar.. Maar.. DAT KAN NIET!" Stamel ik. "Dat.. Dat is mijn vriendin!!!" Ik begin te huilen. De oude vrouw troost me. "Ach meisje, wat erg voor je! Als je wilt breng ik je wel naar het ziekenhuis." Ik schud. Nee, dat hoeft niet. Ik fiets zelf wel. "Nee, bedankt." Zeg ik huilend en ik fiets weg.
O MY GOSH!!! Ik kan het gewoon niet geloven: MIJN BESTE VRIENDIN IS OVERREDEN!!!!
Als ik het zo zeg klinkt het nog erger dan het al is.
Als ik aankom in het ziekenhuis, loop ik meteen naar de balie. "I.. Ik zoek mijn vriendin.. Ze.." Ik kan niet uit mijn woorden komen. De vrouw achter de balie haalt er iemand anders bij. Ik mag even meekomen naar achteren. "Wat is er gebeurt en wie zoek je, meisje?" Vraagt de mevrouw en ze geeft me een glaasje water. Ik neem een slokje en vertel het verhaal.
Ik sta voor de deur van Kyra's (hopelijk tijdelijke) kamer. Ik tril. Moet ik dit nou wel doen? Straks wordt ze weer boos op me. Nou dan wordt ze maar boos, ik ben wel haar vriendin! Ik doe de deur open en loop naar binnen. Daar zie ik Kyra in een bed liggen. Ze slaapt. Ik ga naast haar bed zitten.
Als ze eindelijk wakker word, gaan we even goed praten!