THE GIRL FROM YESTERDAY
#TGFY 25
“Lahat talaga ng mga nagmamadali, nagkakamali”
…………………….
Karlo’s POV
Magkapit bahay lang kami ni Adrienne, pero it seem so far away from the girl I love so much. Muli ako nakatingin sa aking bintana. Yung binata ko kasi kaharap lang din ng bintana ng kwarto ni Adrienne. Diba? Isang hagis lang ng kung anong mabigat na bagay tutunog na kaagad yung bintana nya, at sisilip na muli sya sa bintana saka kami mag-uusap. Naalala ko pa dati kapag hindi sya pinapalabas ni tita marie. Gamit ang isang lata, ay naisipan kong gumawa ng paraan para makausap ko ang bestfriend ko. Hawak hawak ko ngayon yung laruang Lata na syang dati ay ginagamit namin para maka-pag-usap at makipag-kumunikyet sa isa’t isa. Dito nalalaman ko ang damdamin ng bestfriend ko. Yung galit, inis at problema nya sa pamilya nya na wala na raw ginawa kundi ang mag-away at magsagutan.
Gusto ko man gawin ito ngayon pero alam kong hindi rin nya ako pakikinggan. Inayos ko ang sarili ko, gusto ko ng taong makaka-usap. Lumabas ako ng bahay, ni hindi na ako nakapag-paalam pa kay mommy o kay daddy. Gusto kong puntahan si Sophia and tell to her everything that happen today.
Nasa harapan na ako ng bahay nila Sophia. I try to text and call her, pero hindi nya sinasagot yung tawag ko. Siguro tulog na yun. Ano oras na ba kasi? Sabay tumingin ako sa Wrist watch ko. Alas 2 na pala ng madaling araw?. Napakamot ako sa ulo saka, nagdesisyong akyatin ang bakod ng bahay nila Sophia. Wala naman silang aso pero may malaki silang pusa. At hindi naman ako natatakot sa pusa. Inakyat ko na yung bakod. Sa wakas ligtas naman akong nakapasok sa loob ng tahanan nila. May nakita akong isang malaking hagdanan. Kinuha ko ito’t saka inayos patungo sa biranda ng kwarto ni Sophia. Nakaakyat na ako, pero noong binuksan ko yung Glass Slide Door sa kwarto ay nagulantang ako noong Makita kong hindi pala iyon kwarto ni Sophia, kundi sa mommy’t daddy nya. Nagdahan-dahan akong naglakad palabas. Nakahinga naman ako ng maayos noong makalanghap na ako ng hangin. Hanggang sa may narinig akong sumitsit. Napalingon ako ay yung! GotCha.
“Anong ginagawa mo dito?” hinila ako papasok ni Sophia sa kwarto niya. Ngeta, maling kwarto pala talaga yung napasukan ko. Medyo inis yung mukha ni Sophia. Ewan ko lang kung bakit pero bakit ganun sya kung makapag-alala sa akin?
“Gusto kitang Makita” sabi ko sabay kapwa kaming dalawa umupo sa kama nya.
“Ulol, tigilan mo ako. Sa ganitong oras?. May problema ka na naman no?” tanong nito sa akin. Saka nagsuot ng damit pang itaas. Actually nakatitig kasi ako sa katawan nya. Nakabra lang kasi sya noong nakita ko sya at bilang isang lalake hindi ko maiwasan na hindi mapatingin sa maganda nyang katawan. (Palusot.com)
“Bat mo alam?” kunwari, nagtataka saka inayos ko yung pag-upo ko. Muling tumabi si Sophia sa akin. Nakatitig ito. Dim light ang loob ng kwarto nya at parang may iba akong naramdaman noong tumitig sya sa akin.
“Tssk. Ewan ko sa iyo. Tell me, ano yung problema mo?. Si Adrienne na naman ba?. Kinausap mo sya. Sinabe mo na gusto mo sya tapos, hindi ka na naman nya gusto?. Kasi nagbalikan na sila ni Bench?. Tapos ikaw ito? Halos mabaliw na kasi hindi mo maintindihan kung bakit nya sinabe yung mga bagay na iyon noong isang araw. Marami ng gumugulo sa isip mo…chuchuchuu….” Pigilan ko sya sa pagsasalita gamit ang labi ko. Oo hinalikan ko sya. Masyado syang maingay. Pero mas nagulat ako sa sumunod na ginawa nya.
Lumaban si Sophia sa halik na ginawa ko sa kanya. Hinawakan pa nya yung ulo ko’t saka inalalayan ito habang nag-eepadahan kami gamit ang aming mga dila. Huminto kami saglit. At kumuha ako ng hangin, dahil feeling ko mauubusan ako ng hangin sa ginawa kong iyon.
“I’m sorry” paghingi ko pa ng tawad sa ginawa ko sa kanya.
“Sorry?, pero hinalikan mo ako?. Ang tanga mo talaga Karlo. Hindi lang si Adrienne ang babae sa mundo. Hindi mo kelangang mahirapan, kung gugustuhin mo. Nandito ako ngayon sa harapan mo. Pero….” Saka ulit sya sinunggaban ng halik. Napahiga pa kaming dalawa sa kama nito. At doon na nagsimula ang ma-init na pagmamahalan naming dalawa ni Sophia.
Sa mainitan naming paghahalikan. Nakagat ko pa yung labi nya. Pero ningitian lang ako ni Sophia. Unti unti nabawasan yung damit naming suot hanggang sa wala na kaming Makita kundi ang aming mga balat na laming. Tinanong ko sya kung nakasarado yung pintuan ng kwarto nya. Sumagot sya ng oo. Hindi na first time sa akin ang mga ganitong bagay. Marami narin akong nakasiping na mga babaeng nakakarelasyon ko’t pinaglalaruan pero itong si Sophia at pinak-aggressive sa kanilang lahat. Magaling syang mangromansa. Halos tumayo lahat ng mga balahibo ko sa ginagawa nyang pagroromansa sa akin. Samantala akong nagpapasarap sa ginawa nya sa akin. Ang galing nya sa kama, kapwa kaming dalawa nagpasarap ng umagang iyon.
Hanggang sa… iniwanan ko sya na mahimbing na nakapikit. She’s looks so innocent, at ang mga babaeng katulad nya ay hindi karapat-dapat saktan. Muli akong nagbihis, inayos ko ang sarili ko’t tumingin sa biranda kung gising na yung pamilya ni Sophia. Saka ako lumabas, bumaba gamit yung hagdanang ginamit ko paayat sa kwarto nila. At umakyat muli sa bakod ng bahay nila’t umuwi ng bahay.
…………………………
Adrienne’s POV
Hindi ko inakala na muli akong masasaktan sa ginawa ko?. Bakit lagi nalang akong ganito. Kasasabi ko lang sa sarili ko na hindi na ako iiyak pero eto parin ako ngayon?. Parang tanga, ay hindi pala tanga talaga kasi iyak ako ng iyak. Dapat nga mag-saya ako kasi natupad ko na yung pangarap kong maging Valedictorian.
Kumatok si mommy sa kwarto ko. Salamat nakauwi na sya may makakausap na ako sa problema ko. Binuksan ko yung pintuan ng kwarto ko’t nakita ko nga ang mommy ko. Worried yung mukha nito sa akin. Saka ko sya niyakap ng mahigpit at muling umiyak. Pucha iyakin ang bata. Pumasok kami sa loob ng kwarto ko.
“Tigilan mo na yan, sige ka papangit ka nyan” biro pa ni mommy. Saka nya ginulo yung buhok ko.
“hmmm mommy saan ba kayo nagpupunta nitong mga nakaraang araw?” tanong ko sa kanya. Actually tumawag kasi dito yung kaofficemate nya at sinabeng hindi nga raw pumasok itong si mommy. Kaya nagtataka ako kung saan naglalagi itong mommy ko.
“May mga bagay lang ako na inayos anak. At sana maintindihan mo na busy si mommy”
“Sa sobrang kabusihan nyo. Hindi nyo na alam ang mga nangyayari sa akin” pagtatampo ko pa.
Muli nya akong niyakap at sa pagkakataon itong umiyak si mommy. Ngayon ko nalang ulit sya nakitang umiyak pero hindi ito tungkol sa pag-payag nya na pirmahan yung annulment nila ni daddy kundi sa aking problema mismo.
“Sorry anak. Wala ako sa tabi mo sa mga panahon na kelangan mo ako. Patawarin mo ako kung nahihirapan ka sa akin, sorry huhuhu” pareho pala kami ni mommy iyakin. Ang cute nyang tignan ngayon kapag umiiyak hindi katulad ng dati na naawa ako sa kanya kapag umiiyak sya kapag nag-aaway sila ni daddy pero ngayon? Yung iyak nya ay parang iyak bata.
“Mommy naman. Hindi ako galit sa inyo, hmmm may sasabihin ako sa inyo supresa at sana mapasaya ko po kayo sa sasabihin ko”
“Anu yun anak?” excited na mukha ni mommy. Pinunasan ko yung mukha nya na galing sa pag-iyak kanina lang gamit ang kamay ko. Saka ko inilayo yung kumalat na buhok sa mukha ng mommy ko at inilagay ito sa gilid ng kanyang kanang tenga.
Tumingin ako ng diretso sa mga mata ni mommy saka ko sinabe ang magandang balita. At natuwa ito. Muli akong niyakap ng mahigpit ni mommy saka hinalikan sa pisngi. Ngayon ko lang ulit nakitang Masaya ang mommy ko for how many years. At sana maging Masaya din sya sa araw-araw.
Kinaumagahan. Wala akong balak lumabas ng kwarto ko, pero ang lakas kasi makakatok ni mommy sa kwarto ko na kulang nalang ay baragin nya ito para lang makapasok. Binuksan ko ito.
“Mommy, hindi ako magpapakamatay dahil lang sa hindi ako sinagot ni karlo” oooopps! Bakit ko nasabi yun.
“hmmm, gusto lang naman sana kitang gisingin dahil ipinaghanda kita ng breakfast tssk” napakatakip ako ng mukha ko’t muli kong sinarado yung pintuan.
“susunod na po ako” sabi ko kay mommy.
“Okay, aantayin kita” sigaw pa ni mommy sa likod ng pintuan. Lagot! Ano bang sinabi mo Apem?. Bwisit ka talaga. Hays, inayos ko yung sarili ko’t nagpalit ng damit at saka bumaba. Naghanda si mommy ng umagahan. Dalawang klaseng omelet yung inihanda nya. Ang sarap paborito ko kasi itong Ham and Cheese na omelet. Napahinto kami noong may narinig kaming nagdoor bell sa labas ng bahay.
“Mukhang may tao sa labas anak” patayo na sana si mommy noong ako na ang nagpresinta na lumabas para tignan kung sino yung umiistorbo sa family bonding naming mag-ina.
Hanggang sa…
“Anong ginagawa mo dito?” tanong ko kay Bench. Almost 2 weeks ko na kasing hindi nakikita si Bench. Hindi na rin kasi sya pumasok noon simula noong pagkatapos ng exam. Sabi pa ni Gravity ay nag-ibang bansa raw ito, para makalimot sa mga nangyari sa kanya.
“I just want to congratulate you” sabi pa nya.
“Marami ng bumati sa akin, pero thank you” sabi ko pa sa kanya. Pero bakit sya nakangiti?
“Anong ibig sabihin ng ngiting mong yan?” tanong ko pa sa kanya.
“Wala, namiss kita” sabi pa nya sa akin.
“Hindi kita namiss” sagot ko naman sabay talikod. Pero tinawag nya yung pangalan ko.
“Adrienne Paola Eris Marie Gonzaga, mahal kita” ay mali hindi lang pala pangalan ko ang sinabe nya. Sinabe nya rin na mahal nya ako.
“Actually mahal din kita. Kaso sinira mo yung tiwala ko sa iyo”
“I’m sorry, nandito ako ngayon sa harapan mo. Ano bang gusto mong gawin ko?”
…Lumuhod ako?. Mag-maakaawa? Ginagaw ako na. pumunta ako sa ibang bansa dahil akala ko ganun lang kadali na kalimutan ka pero hindi eh. Ang hirap, sobra akong nahihirapan na hindi kita nakikita, na kasama. I really miss you Adrienne”
Saka ko binuksan yung pintuan.
“Sa loob tayo mag-usap” sabi ko, saka ko sya hinila papasok sa loob ng bahay.
……………………….
All Right Reserved 2014
Copyright By: Mervin Canta