PROLOG
- Niektórych granic nie wolno nam przekroczyć. Są zakazane...
- A jak się przekroczy?
- Już się nie wraca...
- Czy takie granice inaczej wyglądają?
- Są falujące. Świecą ostrym światłem. Przerażają... Kuszą...
- Poczujesz, jeśli taką przekroczysz?
- Poczuję zanim to zrobię. Potem nie poczuję już nic.
- Nawet bólu?
- Nawet pustki jaka zostanie po uczuciach.
- Dlaczego ludzie chcą przekraczać takie granice?
- Właśnie przez ból i pustkę. Nie chcą ich czuć. Po przekroczeniu takiej granicy mogliby być szczęśliwi.
- Ale nie mogą.
- Nie. Ale zdarza się też, że człowiek nawet nie zauważa tej granicy.
- Mimo świateł i fal?
- Tak. Takie granice często są też nieludzkie.
- Jak potem wygląda życie?
- Nie wygląda. Życie się kończy i zaczyna egzystencja. Niektórzy zamieniają się w kamień albo drzewo i nawet o tym nie wiedzą. Nie widzą różnicy.
POCZĄTEK
Sunna stanęła nago przed lustrem. Przyjrzała się swojemu ciału. Dawno tego nie robiła. Zobaczyła wyblakłą bliznę biegnącą wzdłuż jej lewego uda. Przejechała po niej palcem. Zdawała sobie sprawę, że bardziej się nie zagoi. Ale to już nie miało dla niej znaczenia. Spojrzała niżej, na prawą łydkę. Widniały na niej ślady po wielkich zębach. Nie przejęła się tym. Wiedziała, że szybko znikną. Ugryzienie nie było głębokie. Nie zwróciła uwagi na liczne siniaki na ciele. Nie miało to sensu. Szybko znikały i pojawiały się nowe.
Wpatrując się w swoje bursztynowe oczy dotknęła znamienia na szyi. Okrąg z punktem w środku. Astronomiczny symbol słońca. Pojawił się tam w jej trzecie urodziny, dokładnie w zaćmienie słońca dwudziestego pierwszego czerwca dwa tysiące pierwszego roku. Jej imię - Sunna - miało związek ze słońcem, tak samo jak pseudonim - Sol. Odetchnęła głęboko, a następnie odwróciła się. Podeszła do szafy i wyjęła z niej ubrania. Włożyła to co zwykle. Ciemne jeansy, bluzkę na ramiączkach i granatową bluzę. Usiadała na łóżku żeby zapleść długie czarne włosy w kłos. I wyszła z pokoju.