[JIPPIIIEE!! 11 Chapters en nu al 1.100 reads!! Jullie weten niet hóé veel ik van jullie hou!!
Maar nu iets heel anders.
Ik heb dit hoofdstuk speciaal opgedragen aan: ... JustKimx !! Je hebt al op meerdere hoofdstukken zulke, lieve, lange reacties geplaatst :). Dankjewel meid. Het betekend erg veel voor me xx
Veel plezier met Chappie 11]
Ik loop mijn straat in en zie mijn huis al in zicht. Na het gedoe in de speeltuin ben ik nog even bij Harry gebleven. We hebben gewoon wat gepraat en thee gedronken. Thee..
Het is nu half 11 en ik ben onderweg naar huis. Harry stelde voor om me te brengen, maar omdat het zo dichtbij is, vind ik het zonde om met de auto te gaan. Toen ik hem had overgehaald om gewoon te voet naar huis te gaan, wou hij per se mee. Ergens vind ik het wel lief, hij was bang dat me wat overkwam met een van die jongens.
Maar ik heb gezegd dat ik zou bellen zodra ik thuis was. Je kan best zeggen, waarom is hij zo overbezorgd? Maar ik vind het lief. Ashton is zo ook. Als het moment daar is, kan hij zijn overbezorgde gedrag gewoon niet meer inhouden. Ha, softie.
De reden waarom ik niet wil dat Harry meeliep, is omdat ik juist bang ben dat ze hem iets aan doen. Mij zullen niet veel aandoen, als die 2 jongens één van de Swagmasta's waren tenminste. Die hebben niks tegen mij. Wel tegen Harry en dat wil ik hem gewoon niet aandoen. En moet je nu eens kijken? Ik ben al thuis en er is nog helemaal niks gebeurd. Hoezo: Je bent nog een kind en kan niet eens voor jezelf zorgen. Ja. Dat wordt best vaak tegen me gezegd.
Ik stop de sleutel in het slot en maak de deur open. Ik stap naar binnen en maak de voordeur weer dicht terwijl ik mijn jas open rits en die aan de kapstok hang. Ik hou de mouwen van mijn jas nog even vast als ik stemmen in de woonkamer hoor. Jongensstemmen. Ashton zijn stem kan ik er zo uithalen, -niet zo moeilijk- maar de andere niet.
Ik zet een paar stappen bij de deur van de hal en luister het gesprek af. Ja, ja ik weet het, het is slecht. Maar kan het me wat schelen? Helemaal, -je raad het al- niks. Als ik goed luister kan ik de stemmen herkennen. Ashton, Charlie en Danny, geloof ik. Ik hou mijn oor tegen de haldeur en probeer zo goed mogelijk naar het gesprek te luisteren.
'Ze is met die nerd terug naar huis gegaan,'
'Inderdaad, ze liepen een of ander paadje in, en POEF! Weg waren ze.'
Dit meen je niet. Charlie en Danny waren die engerds in die auto? In het park? Met Harry? Alle kokosnoten nog aan toe. Zijn ze de betekenis van Privacy soms vergeten? Stelletje leeghoofden.
'Wat deden ze in dat park?' Er klinkt zacht gelach in de woonkamer. Ik hoor het maar nét, dus besluit ik mijn oor dichter tegen de deur aan te drukken in de hoop om het beter te kunnen horen. Wat een geluk dat je het zo goed kunt horen, terwijl de deur dicht zit.
'Schommelen, net zoals twee kleine kindjes.' Door zijn gelach is het voor mij duidelijk te horen dat dit Charlie is.
'Tuurlijk gaat Yentl schommelen. Ze is nog een klein kind die niet eens voor zichzelf kan zorgen.' Ashton. Ik druk mijn lippen op elkaar en onderdruk een zucht. Told you.
'Wat dan ook, hij kan wel behoorlijk klef doen voor een nerd. Yentl had geen enkel probleem met dat geflirt van hem.' Ik glimlach een klein beetje om wat Danny zegt. Ik weet ook wel dat Harry een klein beetje aan het flirten was. Maar hoe gek het ook klinkt, hij moet begrijpen dat ik niet verliefd op hem ben. -Daar ben ik tijdens het logeren door met Cheryl gepraat te hebben achtergekomen.
'Hm-hm. En toen ze ons zagen, gingen ze er vandoor. Die nerd is slimmer dan ik dacht. Hij heeft dus toch de charme om voor een meisje te zorgen en er niet als een of andere bange kip er zelf vandoor te gaan.' Charlie zijn stem, geloof ik.
'Hier gaat Louis niet blij mee zijn.' Dat was Ashton.
Oke Yentl, even alles op een rijtje zetten. Je bloedeigen broer heeft 2 van zijn vrienden ingeschakeld om mij en Harry te bespioneren? Wat een kleuter! En dan zegt meneer even doodleuk dat ik een klein kind ben? Hij is nog lang niet van me af.
Ik maak de deur een klein beetje open zodat ik alles nog beter kan horen, het zou namelijk fijn zijn om makkelijker te horen wie wat zegt, in plaats van gokken. Ook al was het meestal makkelijk uit te halen wie wat zegt. Ik maak de deur nog geen 3 centimeter open en luister aandachtig verder.
'Wanneer komt ze thuis?' Danny, hij heeft een bepaalde ondertoon in zijn stem en praat op de manier alsof hij de Badboy is. Ugh. Net Louis. Al vind ik Louis aardiger.
'Ik weet het niet, ze is weg gegaan. Pap en mam weten ook niet hoe laat ze terug komt. Ik weet niet of ze überhaupt wel terug komt of dat ze misschien bij Cindy gaat logeren.' Ik grinnik zacht. Toch wel fijn om te horen dat je broer wél wat dingen weet over je. Wie je vrienden zijn, waar je was wezen logeren, meestal maakt hem dat niks uit. Hij toont dus toch interesse in me. Wat een lieverd. Hoor je de sarcasme?
'Moeten we Louis vertellen over Yentl die met Styles in het park was? Harry deed namelijk enorm klef, hij deed iets in haar nek waardoor de moest lachen. Kietelen denk ik? We moeten het Louis vertellen, alleen denk ik niet dat hij heel erg vrolijk zal gaan zijn als hij dit hoort.' de stem van Charlie.
'Ik weet het niet.' Ashton, stop met dat te zeggen. Jij weet niks.
'Ik weet wel iets,' Dit keer is het Danny. Makkelijk te horen door die ondertoon in zijn stem. Ik gok dat hij de zwaarste stem van hun alle 6 heeft. Louis heeft een hoge stem. Hoger dan de rest iniedergeval. 'We hoeven er alleen maar voor te zorgen dat Styles geen enkel contact meer met Yentl krijgt. Hij moet uit haar buurt blijven. En áls hij niet meewerkt, zorgen wij daar op hardhandig manier voor.'
Er wordt gelachen en met grote ogen zet ik kleine stapjes achteruit van de deur af. Met mijn rug leun ik voorzichtig tegen de muur. Ik sluit mijn ogen. Wat bedoelen ze met hardhandig? Geweld? En dat alleen om mij en Harry uit elkaar te halen? Zielig. Zo, ontzettend, zielig.
Ik verstijf en spreid mijn ogen wanneer het trillende toestel in mijn zak overgaat naar het spelen van het gebruikelijke deuntje. Shit, shit, shit! Ik pak mijn telefoon uit mijn zak en druk de beller snel weg. Zo snel, dat ik niet eens gezien had wie het nou daadwerkelijk was. Ik heb mijn mobiel altijd op de stille stand staan. Waarom deze keer niet? Wáárom?
Karma haat me.
Ik richt mijn gespreide, geschrokken ogen naar de deur en blijft stil staan, wachtend op enig geluid uit de woonkamer. Het is stil. Ze hebben het gehoord. Ik weet het zeker... Waarom blijf ik eigenlijk staan?
'Yentl..' De stem van Danny zingt mijn naam. En zodra de voetstappen luider mijn kant op komen, is mijn enige uitweg de trap op naar boven. Zo snel als ik kan ren ik de trap op naar boven. Eén van de jongens roept iets vanuit de hal. Maar ik haast me zo snel naar mijn kamer dat ik niet kan verstaan wie het zei, en wat diegene zei.
Ik trek een sprintje mijn kamer in en maak de deur met een luide klap weer dicht. Ik ga op bed zitten en probeer mijn ademhaling weer onder controle te houden. Welke idioot belt mij dan ook op dit moment? Ik kijk op mijn telefoon en druk mijn lippen op elkaar bij het eerst zinnetje wat ik te zien krijg.
Gemiste oproep: Harry Styles.
'Nee toch.' mompel ik zacht en probeer Harry terug te bellen. Ik zou hem bellen zodra ik thuis was. Hij denkt natuurlijk dat er iets met me gebeurd is, daarom belde hij me. En nu ik hem heb weggedrukt, zal hij nog bezorgder zijn. Ik zucht opgelucht wanneer hij zijn telefoon opneemt. 'Harry..' zeg ik zacht.
'Yentl? Ik was doodongerust. Ik dacht dat je--'
'Harry luister naar me.'
Stilte.
'Ik ben thuis. Er is niks gebeurd. Alleen ik weet wie die 2 jongens waren, het waren Charlie en Danny. Ze zijn hier en ik heb ze horen praten met Ashton. Maar ze weten dat ik ze heb afgeluisterd.' Even is het stil aan de andere kant.
'Wat zeiden ze?' vraagt hij uiteindelijk.
'Ze hadden het over ons in het park en dat ze ervoor moesten zorgen dat wij niet meer met elkaar zouden omgaan en--'
Mijn ogen schieten naar de deur die met een klap openzwaait. Ik had de deur moeten blokkeren, iets wat ik altijd al had gedaan. Waarom deed ik dat nu niet? Wáárom?
Karma, wat heb ik je ooit misdaan?
'Yentl?' Harry's stem is door de telefoon te horen, maar door het grijnzende 3-tal voor mijn neus aan te kijken, heb ik geen behoefte om wat terug te zeggen.
'Kijk eens aan, alweer thuis Little Ducky?' Ik heb mijn broer nog nooit zo erg gehaat als wat ik nu doe. Even een korte mededeling voor alle jongens met een jonger zusje: Ben er voor haar, sta achter haar keuzes en kies je vrienden niet boven haar. Want geloof me, ze gaat je haten en wilt je nooit meer zien. Er zijn zelfs meiden die je proberen kaal te scheren wanneer je slaapt. Het is dat ik Ashton zijn haar zo mooi vind. Goud-blond. Anders had ik dat allang gedaan.
'Wie heb je aan de telefoon?' vraagt Danny en zonder iets te mededelen pakt hij mijn telefoon uit mijn handen. Ik sta op en kijk de hem boos in zijn ogen aan. 'Geef terug!' roep ik en wil op Danny aflopen, totdat Ashton me van achter om mijn middel pakt en me tegenhoud.
'Laat me los!' roep ik boos en probeer me uit zijn grip te worstelen. Een mislukte poging. 'O, hey Styles, wat leuk om je te horen.' Ik verstijf en stop met het proberen me eigen los te trekken, -wat toch niet was gelukt- en kijk naar Danny. Hij praat door mijn telefoon. 'Alsjeblieft.' piep ik zacht. 'Ja, ja. Ze is hier. Maak je geen zorgen, Ashton houd haar goed vast.'
Danny gaat op mijn bed zitten en zet het gesprek voort. Ik wil schreeuwen, schoppen en alles doen om Danny te wurgen en vervolgens in een pan vol kokend water te gooien. Misschien kan ik hem vastbinden aan een brug en aan hongerige krokodillen voeren. Weet je wat, slecht idee. Laat maar zitten.
Het spijt me, soms slaat mijn fantasie op hol. Vooral op momenten als deze.
'Danny geef mijn telefoon terug.' vraag ik zacht. 'Shht, Yentl, ik ben aan het bellen.' zegt hij quasi boos. Hongerige krokodillen.. Ach die zijn blij met al het eten wat ze krijgen. Misschien als ik Ashton er naast hang.. Hé, mijn idee klinkt nu een stuk minder achterlijk.
Wat is er ooit misgegaan met mijn broer dat hij dit als vrienden heeft gekozen? Is hij vroeger dan echt zó hard op zijn hoofd gevallen? Bijna onvoorstelbaar.
'O ja. Ik heb nog een kleine mededeling voor je, Styles. Hij komt van Louis.' Ik schud mijn hoofd. 'Danny waag het niet.' sis ik. Hij glimlacht naar me en geeft me een knipoog voordat hij zijn ogen op Charlie richt en het gesprek voortzet.
'Louis wil graag dat je uit de buurt blijft van Yentl, en dat willen wij graag ook.' BAM, de steek door mijn hart.
'Ze is een leuke meid en we zouden natuurlijk niet willen dat haar reputatie als lekkerding wordt neergehaald omdat ze bevriend is met de grootste nerd van de school.' Lekkerding? Is dat een compliment? Wat het ook is, ik ben er niet bepaald blij mee.
'Daar ben je het toch wel mee eens? Mooi zo, dat dachten wij ook. Geloof me als ik zeg dat ze hier zelf ook achter staat. Dus misschien is het verstandig om voortaan uit haar buurt te blijven.'
Ik voel de tranen achter mijn ogen branden, maar knipper ze zo snel als ik kan weg. Hoe kan hij? Eikel.
'Ja? Dat dacht ik al, fijn dat we het er samen over eens zijn. Dag Harry.' Danny drukt het gesprek weg en gooit mijn telefoon op mijn bed. 'Bedankt dat ik even je telefoon mocht lenen, maak je maar geen zorgen. Harry zal je voortaan met rust laten. Dag Yentl.' Charlie geeft Danny een high-five en lopen mijn kamer uit. 'Louis gaat dit geweldig vinden.' hoor ik Charlie nog op lachende toon zeggen.
Ik voel dat Ashton zijn grip slapper wordt en ik trek me los. Ik draai me om en kijk hem aan. Zijn ogen staan op de deur gericht. Het lijkt wel alsof hij er zelf ook niet trots op is wat zijn vrienden hebben gedaan. Alsof hij het met mij eens is? Maar hielp hij mij, zijn bloedeigen zusje?
'Ashton?' mijn stem trilt. Alsof het elk moment kan breken. 'Hoe,' Ik wijs naar de deur en kijk in Ashton in zijn ogen. 'Het spijt me.' zegt hij zacht. Ik schud mijn hoofd.
'Klootzak.' zeg ik zacht. 'Yentl--' 'Ashton rot op! Ik wil je nooit meer zien!' De tranen staan in mijn ogen en ik kan ze elk moment laten vallen. 'Maar als je nu even naar me luistert.' Hij zet wat stappen naar me toe en net zo snel deins ik achteruit. 'Ga!' roep ik boos. Ik kijk hem aan. Niet boos, bang. Bang voor mijn eigen broer. Omdat hij dit heeft laten gebeuren. Hoe kan hij? Ashton knikt langzaam en loopt mijn slaapkamer uit.
Ik loop naar de deur en gooi die dicht. Daarna laat ik mezelf tegen de deur met mijn rug naar beneden glijden en sla mijn handen voor mijn ogen. Hoe kunnen ze? Hoe kunnen ze mij dit aan doen? Ze kunnen me niet bij Harry vandaan halen. Ik spreid mijn ogen en kijk op. 'Harry.'
Ik sta op, vlieg op en bed en pak mijn telefoon. Ik veeg zo snel als ik kan mijn tranen van mijn wangen, alsof er niks is gebeurd en zoek Harry zijn nummer op. Ik snuif een keer en houd de telefoon tegen mijn oor. Hopend dat hij opneemt. Hij moet wel, we zijn vrienden. Hij zou mij moeten geloven, niet Danny. Toch?
Na een paar piepjes wordt de verbinden verbroken. Heeft hij me nu opgehangen? Ik laat mijn telefoon rustig op het bed zakken en kijk ernaar, in de hoop dat hij me terug belt. Al is het maar een smsje, hij moet iets terug sturen. Hij kan me toch niet zomaar laten vallen? We zijn vrienden? Als hij echt om me geeft, gelooft hij mij en niet Danny. Ik blijf mijn telefoon aanstaren. Net als ik de hoop wil opgeven, krijg ik een smsje.
Yentl, Danny was duidelijk.
Misschien is het inderdaad beter als we elkaar niet meer zien. We weten allebei dat Danny gelijk heeft, je hoeft niet langer meer aardig tegen me te doen. Ik snap het al. Maar wees de volgende keer alsjeblieft gewoon eerlijk, dat zal fijn zijn.
Overigens wil ik geen problemen met de Swagmasta's, óf Louis. Het spijt me, Yentl. Het is misschien beter als we elkaar gewoon vergeten.
Mijn blik wordt wazig door de tranen die achter mijn ogen schuilen. Hoe kan hij? Ik dacht dat hij anders was.. Blijkbaar verschillen Harry en Louis toch niet zo veel.
Als Louis echt van me hield, had hij wel nagevraagd of Harry mij inderdaad had meegevraagd naar het feest. Om er zeker van te zijn.
Als Harry een echte vriend was, had hij me een kans gegeven om hem te bellen en de hele situatie uit te leggen, in plaats van dat hij zomaar ophangt en verteld dat we elkaar beter kunnen vergeten.
Ik haat ze. Ik haat ze allemaal. Louis, Danny, Harry, maar vooral Ashton. Omdat hij zijn eigen kleine zusje niet heeft geholpen.
Ik storm de trap af naar beneden. Ik gris mijn jas van de kapstok en zonder ook maar één blik te geven op Ashton, Danny en Charlie, loop ik via de achterdeur het huis uit en zoek de naam van Cindy op in mijn contactenlijst. Ik pak mijn fiets en rijd met mijn telefoon aan mijn oor de straat op. Als pap, mam en Ashton maar niet verwachten dat ik vóór morgen thuis kom.
-
Ik bel aan bij het huis van Zack. Cindy vertelde dat ze bij hem was en melde me dat ik meteen moest komen om alles uit te leggen. Ik zucht en wrijf over mijn linkerarm. Ik kijk naar mijn schoenen en voel de tranen achter mijn ogen branden.
'Yentl!' twee armen slaan zich om me heen en trekken me naar de bron van warmte toe. Oftewel, Cindy. 'Kom binnen.' ze pakt mijn hand en sleurt me het huis in. Cindy ritst mijn jas open en haalt hem van mijn schouders af. 'Uh, bedankt?' Cindy glimlacht en samen lopen we de woonkamer binnen.
Zack zit op een stoel en Cheryl op de bank. Ik glimlach wat ongemakkelijk en neem plaats naast Cheryl. 'Oke,' Cindy gaat op de schoot van haar vriendje zitten en kijkt me doordringend aan. 'Vertel wat er is gebeurd.' zegt ze uiteindelijk. Ik neem een hap lucht en kijk dan op, aangezien ik naar de grond aan het staren was.
'Het begon bij Harry,' begin ik. 'We gingen naar het park, maar al snel parkeerde er een auto en kwamen er 2 mannen uitgestapt die naar ons toeliepen, en ons achtervolgden. Harry en ik en zijn meteen terug naar zijn huis gegaan, en daar nog even gebleven.' Cindy luistert aandachtig, en Cheryl legt bemoedigend haar hand op mijn schouder.
'Na een tijdje besloot ik naar huis te lopen, alleen. Ik ben gewoon veilig en wel thuis gekomen, maar toen ik binnen kwam, hoorden ik stemmen. Bekende stemmen. Ashton, Danny en Charlie. Ze hadden het over Harry en mij in de speeltuin.' Cindy haar mond valt een klein stukje open en ze kijkt naar haar handen. 'Ongelofelijk.' zegt ze tenslotte. 'Je eigen broer!' roept ze gefrustreerd. Ze lijkt nog bozer dan dat ik net was. Met de nadruk op lijkt.
'Cindy! Mond dicht.' Ik kijk Cheryl haar kant op en ze geeft een knikje. 'Ga verder.' Ik knik en kijk naar mijn handen.
'Mijn telefoon ging. En de jongens hadden dat gehoord. Ik ben naar boven toegerend en zag dat Harry me belde. Ik heb hem meteen terug gebeld en probeerde alles uit te leggen. Maar de jongens kwamen boven.' Ik zucht en slik de brok ik mijn keel weg. O kom op! Waarom ben ik zo'n watje? Kom op Yentl, je kunt dit.
'Danny pakte mijn telefoon van me af en Ashton greep me vast zodat ik niet meer weg kon.' Even is het stil. Ik denk dat ze wel zo'n vermoede zullen hebben wat er is gebeurd. 'Danny heeft tegen Harry gezegd dat hij uit mijn buurt moet blijven, anders zullen ze hem wat aandoen. Hij vertelde Harry dat ik niks om hem gaf en dat het alleen één groot toneelstuk was.' Cheryl aait over mijn schouder.
'Ik probeerde Harry meteen terug te bellen toen Ashton Charlie en Danny weer naar beneden liepen, maar hij nam niet op. En niet veel later stuurde hij me een smsje met dat het beter is dat we elkaar even niet meer zien en spreken, dat hij geen ruzie met Louis wil, en dat ik hem maar moet vergeten.'
Ik kijk de andere aan. Ze zijn stil. Ze blijven stil. Totdat iemand de stilte verbreekt, en wie zou dat nou toch kunnen zijn. 'En dat noemt zich een vriend!' Is Cindy haar uitspraak. 'Dat dacht ik ook al.' zeg ik zacht. 'Weet je wat,' Cheryl staat op van de bank en kijkt me aan. 'Ik ga naar hem toe.'
Ze loopt richting de hal en mijn ogen worden groot. 'Wat?' roep ik en ren achter haar aan. 'Cheryl!' Ik trek aan haar arm vóórdat ze de voordeur uitloopt. 'Nee!' roep ik. 'Relax.' wuift Cheryl me toe. 'Luister, ik ken Harry. Hij zegt dit niet voor niks, ik praat gewoon wat met hem, en zorg ervoor dat hij me gelijk geeft. Als hij dat niet doet, dan krijgt hij ervan langs. Geloof me.' Ze trekt haar arm los en loopt met een brede glimlach het huis uit.
Ik zucht ellendig en loop terug de woonkamer binnen. Ik laat mezelf op de bank vallen en zucht diep. 'Weet je,' begint Cindy. 'Cheryl weet wat ze doet, dat wel.' Ik begraaf mijn hoofd in mijn handen en zucht. 'Kop op, Cheryl en Gemma zijn goede vriendinnen, beide krijgen ze Harry wel aan de praat.' Ik zucht en kijk dan op. 'Relax en heb er een beetje vertrouwen in.' zegt Zack. Ik glimlach.
'Het moet dan maar.'
[The End.
HAHA!! No just kidding.
Dit boek is nog lang niet afgelopen, don't worry ;) Ik schrijf de laatste tijd steeds meer langere hoofdstukken, is het niet? Ik zou graag willen weten wat jullie vinden van Danny en Charlie. Als er vragen zijn mogen die natuurlijk best gesteld worden. Wees maar niet bang, ik bijt niet.
Lots of love !! xx]