♦ Carmen’s point of view
Gerust zit ik op het bankje dat op een klein afstand van het school staat. ‘’Wake me up’’ van Avicii, een lied wat ik eigenlijk best kan gebruiken. Opgewekt worden wanneer alles voorbij is. Dat is wat ik wil, dat alles voorbij is, ik gewoon wakker word en ik vredig verder kan leven. Jammer genoeg kan dat niet.
De eerste vier lessen waren vreselijk. Als maar vernederende commentaren van de rest gehoord en niets wat ik terug kan doen. Want het gevoel daarvan is toch dat ik geslagen of nog erger de grond in geduwd word. En dat is nu eigenlijk niet waar ik op wacht, afgezien van mijn thuis situatie en het al erg genoeg is.
Ik kijk op wanneer ik een schaduw op het gras voor me zie. Ik haal mijn oortjes uit mijn oren zodra ik Jason voor me zie. Wat moet hij van me? Dezelfde blik als vanochtend zie ik in zijn ogen, wat me een slecht gevoel geeft. Dat soort grijnzend hebben meestal Mandy, Jenna en Christy op hun gezicht wanneer ze iets van plan zijn, zal hij dat dan ook zijn?
‘’Wat een haast vanochtend.’’ Zegt hij en ik zie dat hij over iets nadenkt. Wat zou ik op dit moment graag willen weten waar hij aan denkt. Waarschijnlijk weet hij het zelf niet eens, want ik zie dat hij zijn hoofd schud en me even aan kijkt. ‘’Wat moet je Jason?’’ Vraag ik dan zacht, niet bot. Want als het er iets te verkeerd uit komt wordt bijna iedereen al boos.
‘’Wat is er aan de hand?’’ Vraag ik verward aan hun en trek een wenkbrauw op waardoor Jason een glimlach op zijn gezicht krijgt. Nog steeds een rare. Ik schud de gedachte weg en kijk hem aan.
‘’Daar zal je zo snel mogelijk achter komen. Heb geduld.’’ Zegt hij en met die woorden loopt hij weg. Versteld sta ik daar achter. Waar heeft hij het over. Ik schud mijn hoofd en sta dan uiteindelijk op. Ik kijk even om me heen en trek een wenkbrauw op als ik zie dat mijn tas open is. Had ik die dan open gelaten? Ach, het zal wel. Ik sla hem om mijn schouders heen en loop richting de school heen.
De bel is gegaan, dat betekend dus dat ik ook naar de les moet gaan. De laatste, wiskunde.
Met een zucht loop ik de klas in. Wiskunde is het enige vak waar Mandy, Jenna en Christy niet bij me zitten. Maar jammer genoeg betekend dat niet dat alles is gestopt. Zoals gewoonlijk ga ik rechts achterin in het hoek zitten en haal meteen mijn boeken tevoorschijn.
Wiskunde is best makkelijk, voor mij dan. Maar toch zijn er wel een paar punten dat ik ook moeilijk vindt.
Ik zie vanuit mijn ooghoeken ogen op me branden en ik weet ook van wie. Mandy, Jenna en Christy. Wacht, wat?! Sinds wanneer hebben zij hier les? Ik bedoel, zij hebben nooit wiskunde samen met mij gehad. Waarom nu opeens wel?
‘’Verbaasd miss Piggy?’’ Vraagt Jenna lachend. Ik toon weer als vanochtend geen emotie en blijf strak mijn boek in kijken. Dear god, laat de docent snel komen. Niet dat er veel veranderd, maar goed. Dan heb ik een redder in nood en kan ik in ieder geval ‘’Uitleg’’ als smoes gebruiken.
‘’Gelukkig kijk je me niet aan terwijl ik met je praat. Ik heb echt geen zin in hoofdpijn vanwege jou en je misvormde hoofd.’’ Mompelt Jenna droog alsof het, het gewoonste is wat ze kan zeggen. Niet dat dit het ergste is. Ze hebben zoveel ergere dingen tegen me gezegd waardoor dit alles gewoon voor me is geworden. Alsof het een dagelijks iets is. Maar toch doet het ergens pijn, pijn omdat ik ook een hart ben en al laat ik een blik zonder emotie zien.
Dat betekend niet dat er in me geen emotie is. Van binnen barst ik van de emoties, duizenden emoties vliegen er in me, maar het enige wat er ontbreekt is vreugde. Dat is het enige emotie dat ik mis in me. Vreugde.
Ik kijk niet op wanneer ik de deur open hoor gaan, want ik hoor al de vrolijke stem van Henry is mijn oren, mijn wiskunde leraar. Alsjeblieft laat hun weg gaan, ik heb hier een slecht gevoel over, want ik weet dat zij geen wiskunde les hebben samen met mij, maar waarom zijn ze hier dan..?
‘’Henry, we willen wat zeggen.’’ Roept Mandy door de klas heen wanneer er totale stilte is. Nu pas kijk ik op en ik merk dat Henry ook verbaasd is dat Mandy, Jenna en Christy hier in de klas zijn, ik wist het. Zij horen hier niet.
‘’Moeten jullie niet naar de les?’’ Vraagt hij verbaasd. Hij is een oude man. Ik schat hem rond de 40/45, hij heeft grijs haar, maar je ziet wel hier een daar een beetje blond. Zijn natuurlijke haar kleur. Hij heeft blauw groene ogen en is vrij lang. Volgens mij 1,75.
‘’Nee, we zijn al vrij. Maar zoals ik al zij. We willen graag wat zeggen.’’ Zegt ze weer en kijkt mij dit keer met een gemene grijns aan. De zenuwen beginnen op te komen. Wat wilt ze zeggen? Heeft het met mij te maken? Vast wel, anders zou ze me niet zo aankijken. Oh god, help me.
‘’Vanochtend was ik bij Carmen op het schoolplein en toen sprak ik met haar. Mijn mobiel was uit mijn hand gevallen dus bukte ik om die op te rapen en zodra ik weer overeind kwam ging Carmen weg. Later in de dag merkte ik dat mijn portemonnee niet meer bij me was dus zei ik dat tegen Christy die dat weer tegen Jason zei. En toevallig had hij Carmen gezien toen ze het uit mijn tas pakte. Ik heb bewijs en dat is Jason. Carmen is een dief.’’
Niet te geloven.. Ze maakt me uit voor een dief. Ik hoor uit alle kanten van de klas ‘’Oooh’’ geluiden en geroezemoes, maar ik kijk haar met grote ogen aan. Hoe kan ze dit doen. Dit heb ik niet gedaan, ik moet zeggen dat het niet zo is. Het is niet zo. Ik slik de brok in mijn keel weg en sta op. ‘’I-ik, h-heb dat ni-niet eens ge-gedaan.’’ Zeg ik stotterend, bang om Mandy tegen te spreken.
‘’Oh, dat zullen we zo snel mogelijk zien Carmen.’’ Zegt Mandy op een schijnheilige toon en met een wraakzuchtige blik in haar ogen. Waarom wraakzuchtig? Wat heb ik haar ooit aan gedaan?
Direct pakt ze mijn tas en rits ze die open met haar magere handen. Ze houd mijn tas ondersteboven en daar valt het. Daar valt het onderwerp waar ze mij voor beschuldigt. Daar valt het stuk waarvan ik de schuld ga krijgen.
Zonder dat ik het door heb voel ik de traan al over mijn wang rollen en schud mijn hoofd. ‘‘I-ik heb dit e-echt niet gedaan.’’ Zeg ik met een trillende stem, maar probeer me te herstellen. Ze genieten hiervan en ik moet dat niet laten gebeuren.
‘’Hoe durf je nu nog te gaan huilen?!’’ Krijst ze direct met haar verschrikkelijke stem. Als ik een vogel was dan had ik waarschijnlijk vanwege schrik een hartstilstand gekregen. ‘’Ten eerste ontken je dat je het niet hebt gedaan, zien we dat het uit je tas is gevallen en dan kom je nu huilen? Triest van je Carmen, maar niemand gelooft die zielige traantjes van je.’’
Zegt ze en krijgt dan een gemeen glimlach. ’’zelfs je eigen vader niet, dus waarom zullen wij dat doen?’’ Dat is het, dat is het punt waar ze me heeft geraakt. Waardoor ik het voel, waardoor ik in me voel dat ze me pijn heeft gedaan. Ze weet dat mijn zwakste punt mijn vader is en daar heeft ze me geraakt. ‘’Ma-maa’’ – ‘’Geen gemaar Carmen, ik heb het zelf gezien. Met mijn eigen ogen. Jij pakte het uit haar jaszak toen ze bukte.’’
Ik kijk op wanneer ik een andere stem hoor. Het is de stem van Jason. Ik kijk hem met open mond aan. Hij liegt, hij liegt zo hard. Zo erg waardoor het me zelfs pijn doet. Ik schud hevig mijn hoofd terwijl de tranen over mijn wangen rollen. ‘’Nee..’’ Mompel ik gebroken en veeg ruw mijn tranen weg. Ze zijn het niet waard.
Ik probeer alles snel op een rijtje te zetten. Dit is allemaal één grote leugen. Ten eerste, was Mandy vanochtend helemaal niet bij me, althans.. Niet alleen. Ten tweede, viel haar mobiel niet eens. Ten derde, Jason hoort ook in het complot. Waarschijnlijk wilde hij het al vanochtend in mijn tas doen, maar omdat ik zo snel weg ging kreeg hij de kans niet en deed het dus toen in het parkje.. Maar dat kan niet, want wij keken elkaar de hele tijd aan. Dan besef ik het.. Toen wij twee bezig waren met elkaar aan te kijken en ik een antwoord van hem wilde krijgen heeft iemand anders het in mijn tas gedaan en dat kan niemand anders zijn dan Mandy zelf.
Ik open mijn mond om het uit te leggen maar wordt al onderbroken. ‘’Carmen, melden bij de directeur. Nu.’’ Zegt Henry bot. Ik kijk hem verbaasd aan. Hij was de enige die mij wel geloofde en wist dat de helft van de school tegen me is. Waarom doet hij nu dan zo..? ‘’Geloof me alsjeblieft.’’ Probeer ik en kijk even naar Jason. Ik kijk hem met een vragend blik aan. Hij had nooit wat tegen me gedaan, waarom nu wel?
‘’Carmen, ik zei nu!” Herhaalt hij wat bozer. Ik kijk Mandy even aan en veeg de verse tranen weer weg terwijl ik richting de deur toe loop waar ik even Jason aankijk, maar het enige wat ik terug krijg is een duw in mijn rug van een ander leerling. ‘’Dief!” Ze spuugt de woorden uit haar mond alsof ze ervan walgt. En ze heeft gelijk. Het is een woord waar je voor zal moeten walgen. Alleen walgt ze nu niet van het woord, maar om degene die het woord naar haar toe gescholden krijgt. Mij.
Ze walgt van me.
Ze walgen allemaal van me.
[Poor Carmen :c Hoe vinden jullie dit hoofdstuk? Laat gerust een comment achter, of een vote ^.^]
[Fannen waardeer ik ENORM. En daar wordt ik blij om c:]
[Ik weet, nu nog weinig 1D, maar dat komt omdat het, het begin is van het boek en jullie dan een beetje kunnen zien hoe ze leeft voor al het gebeuren etc.]
[Love you all]