28
Anne deed haar ogen en keek slaperig om zich heen. Ryans slaapkamer was net als zijn appartement smaakvol ingericht en midden in de ruimte stond een prachtig bewerkt bed bekleed met duur linnen goed. Op een stoel naast haar kant van het bed zag ze haar kleren liggen. Ze trok haar slipje en het shirt aan en liep op blote voeten naar de woonkamer.
Allemachtig, dacht Ryan toen hij haar aanzag komen slenteren. Het zou illegaal moeten zijn om er zo schandalig lekker uit te zien in een voetbalshirt.
Anne rekte zich gapend uit en haar shirt schoof een paar gevaarlijke centimeters omhoog en onthulde een streepje van haar slipje. Ryan sloot zijn ogen en telde tot tien.
"Knap hoor dat je kunt koken met je ogen dicht, maar volgens mij brand je toast aan!" zei Anne plagend.
Ze kuste hem op zijn wang en liep de keuken in om de toast te pakken. De aangebrande stukken brood zagen er niet echt smakelijk uit en Anne haalde haar neus op. Ryan omhelsde haar van achter en drukte een kus in haar nek. In zijn armen draaide ze zich om.
"Je bent ongewoon aantrekkelijk op de vroege morgen, wist je dat?"
Zijn diepe stem klonk schor in haar oren.
Anne gaf hem een smeulende kus en wist met moeite het vuur dat ze voelde te onderdrukken. De dag was begonnen en ze hadden allebei hun energie nodig.
"Mag ik je op ontbijt trakteren?"
Ryan was nieuwsgierig geweest om te zien waar Anne hem mee naar toe zou nemen, maar dit kleine bakkerijtje was perfect. De geuren die hem tegemoet kwamen deden hem watertanden en aan alle lekkernijen in de vitrine te zien zou hij het nog moeilijk krijgen om een keus te maken. Anne had hier kennelijk vaker mee te maken gehad want ze bestelde een 'wiener melange", wat dat ook mocht zijn en drie verschillende broodjes.
Hij bestelde koffie, een koffiebroodje en een croissant met jam. De serveerster zat hem met grote ogen aan te kijken maar zei niets. Hij was het wel gewend dat hij herkend werd, maar hij hield Anne in de gaten om te zien hoe zij hier op reageerde. Ze paste perfect bij hem, maar zijn publieke bekendheid was een onderdeel van zijn leven dat hij niet kon verbergen.
Anne keek de serveerster aan en zei iets in een taal die Ryan niet verstond. Het was geen Nederlands en hij was onder de indruk. Ze sprak haar talen. Hij was benieuwd wat ze nog meer kon. De serveerster knikte en liep stralend naar de keuken.
"Wat heb je tegen haar gezegd?"
"Dat ik jou hier mee naar toe heb genomen zodat je van haar overheerlijke broodjes kon proeven."
Ryan keek naar de keuken.
"Ze maakt alles zelf?"
"De rest van de familie helpt ook mee, maar de winkel is van Annechien."
Nadenkend zat Anne hem op te nemen. Ze was verliefd op een man waar ze veel van wist, maar de man achter zijn publieke imago kende ze niet. Ze keek er naar uit om hem te leren kennen. Ze wist dat in het openbaar ze hem zou moeten delen en daar had ze vrede mee. In haar eigen werk stelde ze zich ook altijd beschikbaar voor de noden van anderen. In die zin snapte ze hem heel goed, maar na al die jaren vond ze het steeds uitdagender worden om een plekje voor zichzelf te creëren.
Ryan zag hoe Anne wegzonk in gedachten en maakte van de gelegenheid gebruik om zijn lichaam te ontspannen en te genieten van deze zondagochtend. Al bijna vanaf het begin van hun contact hadden ze aangename stiltes met elkaar gedeeld en ook nu zaten ze ontspannen te wachten op hun ontbijt.
Annechien stond naar het tweetal te kijken en was samen met de aanwezigen in de keuken in haar moedertaal, Oostenrijks, aan het discussiëren over hun gasten.
"Ik hoop maar dat ze hem niet van zijn spel afhoudt, want de Yankees hebben hem nodig", riep Kurt Frintz, de jongste telg van de familie.
"Hadden ze niet gewoon kunnen wachten tot na het seizoen?" opperde hij serieus.
"Doe normaal Kurt. Je kunt verliefdheid toch niet plannen?" zei Annechien geprikkeld.
"Trouwens er zijn heel veel honkballers die relaties hebben of getrouwd zijn. Waarom is Ryan Maynor anders?"
"Shit, volg jij het honkbal wel?"
Kurt snoof ongeduldig.
"Zonder Maynor in vorm kunnen de Yankees fluiten naar een afdelingstitel, laat staan iets meer."
Zijn moeder gaf hem een tik op zijn hoofd voor zijn grove taal gebruik, maar ze knikte naar Annechien.
"Hij is erg belangrijk voor het team, maar hij verdient ook zijn kans op liefde."
Dromerig keek ze naar het zwijgende tweetal. Tijdens het realiseren van de plannen van haar dochter voor het starten van deze bakkerij had ze Anne regelmatig aan de koffietafel gehad en wist dat het een geweldige meid was die haar mannetje stond. Dat zou ook wel moeten als ze van plan was om de lieveling van New York te strikken.
Ze bracht haar hand naar haar borst toen ze zag dat Ryan zijn hand op die van Anne legde en haar vingers met zijn wijsvinger streelde. Haar adem stokte toen ze de blik in de smaragd kleurige ogen zag en ze begreep dat New Yorks favoriete vrijgezel niet langer beschikbaar was. Hij mocht het misschien zelf nog niet weten, maar er lag liefde in die prachtige groene ogen. Onverbloemde liefde.
Ze hoopte alleen dat de pers hen genadig zou behandelen. Er waren wel vaker relaties verbroken waar liefde in het spel was en mensen toch besloten uit elkaar te gaan omdat ze de druk niet aan konden.
"Franz", riep ze naar haar man, die achter in de koelcel aan het inventariseren was. Met zijn tweeënvijftig en lange, lenige lichaam, was Franz Frintz een man die na tweeëndertig jaar huwelijk nog steeds smoorverliefd was op zijn vrouw, die nu mooier was dan die dag dat hij haar voor het eerst had gezien.
"Kom eens kijken, Franz."
Hij legde de inventarisatielijst en pen aan de kant en keek over de schouder van zijn vrouw naar hun bekende gast en zijn vrouwelijke gezelschap. Hij zag de blik in de ogen van zijn steun en toeverlaat in de basis opstelling van zijn honkbalteam en hij sloot zuchtend zijn ogen. Wanhopig keek hij naar zijn jongste zoon.
"Wat denk jij, zoon? Is dit de doodsteek voor een middelmatig seizoen of is dit de prikkel die hij nodig heeft om boven zichzelf uit te stijgen?"
"Ik weet het niet, maar heb je de vrouw niet herkend, pa? Het is Anne Wijsman!"
"Wat? Anne is geen scharrel potverdorie. De prachtige jonge vrouw die mijn dochter heeft geholpen om haar droom te verwezenlijken verdiend het beste..."
Franz keek zijn vrouw met ernstige twijfel in de ogen aan.
"Ik ga hun bestelling brengen!" zei hij resoluut. Met een dienblad vol met lekkernijen en koffie, liep hij naar het tafeltje en laadde de bestelling uit.
"Goedemorgen", begroette hij het tweetal.
"Anne, hoe gaat het met je", ging hij op zijn moedertaal verder, ondertussen Ryan met een schuin oog in de gaten houdend.
"Je ziet er stralend uit en Trude was het ook al opgevallen dat je er vanochtend heel goed uitziet. En wat fijn dat je zo'n beroemdheid mee hebt genomen naar ons kleine bakkerijtje. Vast voor het eerst dat hij hier komt."
Met opgetrokken wenkbrauwen volgde Anne de monoloog van Franz, die zich ongewoon zenuwachtig gedroeg. Met een hand op zijn arm, maande ze hem tot kalmte.
"Het gaat zeer goed met me, dank je Franz", zei ze voor ze in het Engels overging.
"Ik zal er aan moeten wennen om mensen die ik ken ineens zenuwachtig te zien worden, als jij bij me bent Ryan."
Lachend keek ze hem aan.
"Mag ik je voorstellen aan Franz Frintz, zijn vrouw Trude, hun dochter Annechien en hun jongste zoon Kurt."
De hele familie verzamelde zich schoorvoetend rond het tafeltje en Ryan stond op om iedereen de hand te schudden.
"Aangenaam kennis met jullie te maken. De broodjes en de koffie ruiken heerlijk."
Franz lette speciaal op de blik in Anne's ogen en er ontsnapte hem een diepe zucht. Hij legde een hand op haar schouder en fluisterde in haar oor:
"Ik hoop dat jullie samen heel gelukkig worden."
Anne keek verbaasd omhoog in zijn gezicht. Ze knikt enigszins afwezig. Was haar gister ook al niet zoiets overkomen? Jason die haar vertelde dat ze een blijvertje was. Was ze dan zo transparant? Er kroop een blos naar haar wangen. Ze moest een paar keer diep ademhalen voor ze de moed had om op te kijken. Ryan had van dit alles niets gemerkt en genoot volop van zijn ontbijt.
Een 'wiener melange', zo leerde hij, was koffie met chocolade. Anne scheen het bijzonder lekker te vinden en at smakelijk van alle lekkernijen. Hij had graag de rest van de ochtend met haar doorgebracht, maar een blik op zijn horloge liet hem weten dat hij haast moest maken.
Anne zag hem op zijn horloge kijken en wist dat hun tijd om was. Bijna was haar ontschoten om hem te vertellen van haar middag plannen.
"Ik zit vanmiddag in de bleachers met een groep kinderen en hun ouders en daarna gaan we een hamburger eten."
Ryan stond op om zijn jas aan te trekken.
"Had je dit al lang gepland?"
"Nee, het kwam gister spontaan in me op en heb ik bij Jeremy kaartjes kunnen regelen."
Zijn ogen gleden strelend over haar gezicht toen hij vroeg:
"Vanaf wanneer ben je klaar?"
Anne was zich ervan bewust dat ze schor klonk toen ze antwoordde:
"Dat weet ik niet precies. Ben je 's avonds thuis? Dan kom ik wel naar jou toe."
"Afgesproken."
Bewust van alle Frintz ogen gaf Ryan haar een kus op de wang, voordat hij zijn beurs pakte en wilde betalen. Anne wou al protesteren, maar Franz was haar voor.
"Van de zaak. U maakt me blijer door vandaag te winnen."
Na een laatst groet verliet Ryan de kleine bakkerij. Met een ruk keerde Anne zich naar de familie die nog steeds verzameld stonden.
"Wat is er nu net in de keuken gebeurd?"
Haar achterdocht werd gevoed door de schuldige gezichten.
"Ik kon niet verstaan wat jullie allemaal aan het zeggen waren, maar ik weet wel dat jullie geen Engels spraken en dus was het iets waar jullie niet over wilden worden afgeluisterd!"
Haar ogen vernauwden zich en ze keek Franz vorsend aan. Franz keek naar Trude. Trude keek naar Kurt die aandachtig zijn schoenen aan het bestuderen was. Annechien verbrak de stilte met een zucht.
"We zijn bezorgd om je. Een relatie met een man als Ryan Maynor stelt je voor onvoorziene omstandigheden en we mogen je te graag om je hartzeer te wensen."
Anne sputterde tegen.
"Het is nog zo pril! Bijna niemand weet dat we uitgaan."
Alle Frintz wenkbrauwen gingen cynisch in de hoogte. Met een zucht gaf ze toe.
"Oké, dat zal naar een paar dagen anders zijn, maar ik ben bereid op aandacht van de media. Ik vind het niet leuk, maar dat schijnt erbij te horen als je verkering hebt met een atleet van zijn kaliber."
In de periode dat Billy's ster rijzende was, had ze zich succesvol uit het hele mediacircus gehouden, maar Ryan zat er middenin. Letterlijk, omdat hij werkte in de stad waar hij woonde. Zijn grootste fans en critici zaten naast elkaar op de tribune en waren beiden ongezouten in hun mening. Elke vorm van zwakte werd genadeloos afgestraft. Deze stad kon je maken en breken. Dat gold ook voor de lieveling van de stad.
Ze hoopte dat zij er nooit debet aan zou zijn als hij van zijn voetstuk mocht vallen.
Ze maakte aanstalten om op te staan en pakte haar beurs.
"Stop je geld weg, Anne. Maak hem gelukkig, zodat hij goed speelt."
Franz keek haar glimlachend aan.
Anne beantwoordde zijn glimlach en zei vanuit de grond van haar hart:
"Ik beloof je dat ik daar mijn uiterste best voor zal doen."
De glimlach die een twee uur later op haar lippen verscheen, was bedoelt voor de massale groep die luidruchtig het stadion naderde en met grote ogen alles in zich op scheen te nemen. De kaartjes die ze net als was afgesproken afgehaalde bij Jeremy, werden door de beambte afgescheurd en ze renden met enthousiasme de trappen op naar hun plaatsen. Voor veel kinderen was dit de eerste keer dat ze in het stadion waren.
Het was prachtig weer voor een honkbal wedstrijd en alle spelers leken hun best te doen om er een leuke wedstrijd van te maken. Nu Anne aan de andere kant van het veld zat viel het haar extra op hoe begenadigd ze was met haar reguliere plek zo dicht bij de spelers. Nadat de wedstrijd begonnen was en kinderen vermaakt werden, iedereen iets te eten en drinken had, werd Anne omsingeld door tien nieuwsgierige en verbazingwekkend goed geïnformeerde vrouwen.
"Heb jij ons ook iets te vertellen?"
"Je bent gesignaleerd met een bepaalde vrijgezelle honkballer!"
"Is hij in het echt ook zo beleefd?"
"We hebben het gezien op de tv, hoe jullie naar elkaar kijken en dan die eerste blik! Ik zweer je, mijn hart begint elke als ze dat laten zien harder te kloppen."
"Zoent hij lekker?"
De vragen werden op haar afgevuurd en Anne wist niet wat ze moest zeggen.
"Dus, Ryan Maynor. Heeft hij net zo'n lekker lijf als dat ik altijd droom dat hij heeft?"
"Carly!" zei Anne enigszins beschaamd en keek de andere vrouwen aan voor steun. Aan de gretige gezichten te zien, kon ze daar lang op wachten.
"Jullie zijn allemaal even slecht!" riep Anne quasi verontwaardigd, maar kon niet voorkomen dat een brede grijns op haar gezicht verscheen.
Een luid gejoel steeg uit de kelen van de vrouwen op.
"Ik wíst het!" riep Carly triomfantelijk en kreeg een high five van haar vriendin, Brianne.
Brianne, niet gehinderd door enige vorm van schaamte, vroeg op haar beurt:
"Betekend dit nu dat je verkering hebt met 'Captain Hunk'?"
Voordat Anne antwoord kon geven sprong Carly letterlijk voor haar vriendin en viel voor Anne op de knieën en zei smekend:
"Alsjeblieft, ik moet het weten! Boxer of slip?"
"Wie zegt dat ik het antwoord op die vraag heb?" zei Anne met haar meest onschuldige blik.
Kreten van ongeloof vlogen door de lucht.
"Wil je ons serieus vertellen dat je met die heerlijke man nog niet een horizontale mambo hebt gedaan?"
Anne boog voorover en pakte Carly bij haar schouders, om haar weer op haar voeten te helpen. Ze keek Carly recht aan en zei op serieuze toon:
"Hij verdient het niet dat ik achter zijn rug om allemaal details ga vertellen en dat ga ik dus ook niet doen. Het enige wat ik wel kan zeggen, is dat ik inderdaad heb met Ryan uit ga."
Ze leunde naar Alicia.
"Als jouw hart harder begint te kloppen van het zien van tv beelden van die eerste blik, dan geloof je me vast als ik zeg dat de mijne op het moment zelf bijna ontplofte."
Meer wou ze niet kwijt en het groepje keerde druk keuvelend terug naar hun kroost, die zich geweldig vermaakten.
Anne zocht het onderwerp van hun gesprek en zag dat hij zich gereed maakte voor een slagbeurt. Zijn naam zong door het stadion en haar hart zong mee. Het was niet haar stijl om te proberen zijn aandacht te trekken. Ze gedroeg zich net als de rest en was een luidruchtige, meelevende en totaal bevooroordeelde supporter.
De middag eindigde in een overwinning en de kinderen smeekten voor een handtekening van hun favoriete spelers en Anne vond het best. De bussen zouden voor de uitgang van de bleachers verzamelen om hen naar de hamburgertent te rijden die ze voor de gelegenheid had afgehuurd.
Ze moesten een heel eind lopen voordat ze bij de plek waren waar de handtekeningen werden uitgedeeld en Anne probeerde de grootste kinderen zo snel mogelijk op de juiste plek te krijgen, maar het lukte jammer genoeg niet. Ze kwamen als laatste aan en de rij was onmogelijk lang. Teleurgesteld dropen de kinderen af.
Stilletjes liepen ze terug naar de bussen en Anne wist dat ze de dag niet zo kon laten eindigen. Resoluut pakte ze haar telefoon.
Gelukkig waren de kinderen wat opgevrolijkt door het vooruitzicht van hamburgers en frieten. Er klonk een luid gejuich toen ze de parkeerplaats opreden en ze de uitgebreide speeltuin zagen die bij het restaurant hoorde. Vol energie renden de kinderen naar binnen en zochten een plaatsje. Binnen de kortste keren zat iedereen te smullen van hun eten. Anne die niet hield van fastfood eten zat aan een cola en een lichte salade.
Samen met de coördinator van de bussen was ze de terugreis aan het bespreken toen de kinderen ineens begonnen te juichen. Anne lachte en keerde zich om. Daar was de verrassing die ze via George geregeld had. De fanshop zou na vandaag opnieuw gevuld moeten worden, want ze had flink inkopen gedaan.
Haar mond viel open toen ze zag wie de dozen met spullen naar binnen droegen. De gehele line-up van de Yankees, negen man sterk, kwam met volle handen binnen lopen en waren net zo luidruchtig als de kinderen. Ryan kwam met een doos gevuld met petten naar Anne toegelopen en ze stond zo abrupt op dat haar stoel op de grond viel. Ryan gaf de doos aan een van de vrijwilligers, nam in één oogopslag de gretige ogen van de aanwezige dames in zich op en er krulde een betoverende glimlach om zijn lippen.
Hij begroette een totaal verraste Anne door een hand in haar nek te schuiven en haar naar zich toe te trekken voor een verzengende kus. Anne was weerloos tegen zijn onverwachte aanval op haar zinnen en was dankbaar dat hij zich terugtrok, voordat ze tere kinderzielen kon kwetsen met haar hartstochtelijke reactie.
"Goedemiddag, lief. Je had me niet verwacht, of wel?"
Ryan had na de wedstrijd uitgekeken naar Anne en dacht dat ze minstens een paar kinderen mee zou nemen voor een handtekening, maar had haar in de massa niet kunnen onderscheiden. Hij begreep waarom dit was, nadat hij door George Feinbrenner was geïnformeerd over de mislukte poging tot het bemachtigen van een handtekening en Annes idee om de kinderen te verrassen met petten, shirts en andere fan artikelen.
Het was de bedoeling dat het door personeel van de Yankees bezorgd werd, maar Feinbrenner had hen in het clubhuis verteld over de situatie. De hele line-up was meer dan bereid om de spullen te brengen en voor de kinderen te voorzien van handtekeningen.
Anne wist niet wat ze moest zeggen en verborg haar gezicht tegen zijn schouder. Haar armen gleden om zijn middel en leunde tegen hem aan. Nadat ze zijn frisse geur diep in zich had opgenomen liet ze hem los en keek hem diep in de ogen.
"Jullie komen geheel onverwacht, maar zijn zeer welkom."
De dames die eerder die middag nog zo'n grote mond hadden gehad, waren opvallend stil en leken zeer onder de indruk van de fysieke aanwezigheid van de aantrekkelijke honkballers.
De andere spelers waren al omsingeld door de kinderen, die niet vervuld waren met misplaatste bescheidenheid en zochten een geschikte plek om de meegebrachte goederen te voorzien van een handtekening. Het personeel hielp mee om tafels tegen elkaar aan te zetten.
Iedereen had het erg naar de zin. Tot groot vermaak van de kinderen hadden Alex, Dion en Kevin de indoor speeltuin ontdekt. Ze zaten op kleine driewielers achter elkaar aan. Hun knieën reikten bijna tot hun oren en het was een potsierlijk gezicht om te zien hoeveel moeite ze moesten doen om vooruit te komen. Competitief als ze waren, presteerden ze het toch om er een race van te maken, die glansrijk door Dion werd gewonnen. Hij werd door de kinderen als wereldkampioen driewieler racen onthaald en liet zich zonder schroom huldigen.
Anne had veel bewondering voor de sociale kwaliteiten van de mannen die nu in hun vrije tijd bezig waren om kinderen uit een verarmd milieu de dag van hun leven te bezorgen. Ze was niet de enige die dit besefte en zag dat in menig moederoog een traan glinsterde. Ontroerd sloeg Anne een arm om Ryans middel. Haar ogen zochten de zijne.
"Dank je. Dit vergeten ze de rest van hun leven niet. Net als ik zullen ze deze herinnering altijd koesteren."
Ryan drukte haar tegen zich aan.
"We doen het met veel plezier. Trouwens, wij voegen alleen maar toe aan de vrijgevigheid die jij hebt laten zien door deze dag voor de kinderen te organiseren."
Na een snelle blik op zijn teamgenoten, die al druk bezig waren, zei hij:
"Eet niet teveel, ik wil vanavond voor je koken."
"Goed plan. Is acht uur te vroeg?"
"Nee, klinkt perfect."
Met een brede glimlach duwde ze hem naar de tafeltjes, waar de kinderen reikhalzend naar hem uitkeken.
Ryan ging aan een tafel zitten en liet zijn charmes stromen. Het liet geen van de aanwezigen onberoerd en er vormde zich direct een dikke rij achter zijn tafeltje. Anne stond van een afstandje bewonderend naar hem te kijken. Ook de andere mannen waren in trek en zeer populair, maar zoals haar ook de eerste keer dat ze hem zag was opgevallen had Ryan iets ongrijpbaars dat hem onderscheidde van de rest.
Voor iedereen had hij een vriendelijk woord en het was niet moeilijk om te zien waarom hij zo geliefd was bij de fans. Leunend tegen een muur, nam Anne de tijd om de veranderde sfeer van de middag in zich op te nemen. Iedereen was tevreden en het had niet beter kunnen gaan.
Alex hield even pauze en liep op haar toe. Met een dankbare lach keek ze hem aan.
"Ik kan jullie niet genoeg bedanken voor wat jullie hier vanmiddag hebben gedaan. Dit vergeten ze de rest van hun leven niet."
Alex leunde tegen de muur en blokkeerde haar zicht op de tafeltjes. Vragend keek ze naar hem op.
"Wie ben jij?" vroeg hij zachtjes.
Haar ogen werden groot en ze vroeg met trillende stem:
"Hoe bedoel je?"
Hij keek haar schattend aan en zei:
"Ik heb op het AF bal met mensen gesproken uit alle wandelgangen van het leven en ze waren allemaal vol lof. Je wordt beschreven als intelligent, doortastend, inventief en bevlogen in je werk. Je geeft miljoenen per jaar weg! Hoe komt het dat je zoveel vertrouwen krijgt van je superieuren?
En dan deze stunt vandaag! Feinbrenner vertelde hoe je spontaan de halve fanshop leeg hebt gekocht voor de kinderen die je had uitgenodigd en over deze tent die je helemaal hebt afgehuurd. Wie betaalt dit allemaal?"
Anne richtte zich op en haalde diep adem.
"Kijk naar die gelukkige gezichtjes. Ze hebben de dag van hun leven. Van welk belang kan het dan zijn wie de rekening betaald?
Alex schudde zijn hoofd.
"Leuk geprobeerd, maar er is meer aan jou dan ik op het eerste gezicht kan zien. Je bent anders, denkt anders dan de meeste vrouwen die hij gekend heeft. Ik wil je laten weten dat je me kunt vertrouwen, Anne. Je maakt hem gelukkig en als zijn beste vriend heb ik er belang bij om dit zo te houden."
Hij zweeg even voordat hij vervolgde:
"Je beweegt je in de hogere kringen van onze samenleving, maar je lijkt er niet door beïnvloed. Dat is wat hij nodig heeft, wij allemaal eigenlijk. Je hebt ons geaccepteerd als; sporters, mannen en mensen, met respect en waardigheid. De meeste die in onze cirkel worden geïntroduceerd, zien alleen de glamour en de personages die door de pers zijn gecreëerd. Ik heb zo'n idee dat jou dat gestolen kan worden."
Anne sloot kort haar ogen en knikte. Ze was blij met zijn laatste woorden en plotseling was het heel belangrijk voor haar dat hij begreep wat haar dreef. Ze pakte Alex bij de schouders en draaide hem om.
"Ik doe wat ik doe, voor hén. Zij zijn degene die belangrijk zijn en het recht hebben om op de voorgrond te staan."
Anne keek langs Alex naar de gelukkige uitdrukking op de gezichten van de kinderen.
"Deze kinderen hebben in hun jonge leven tegenslagen gekend, die een doorsnee volwassene zijn hoop en goede wil zou doen verliezen. Samen met hun ouders hebben zij de moed getoond om hulp te vragen bij het doorbreken van de cyclus van geweld en wanhoop uit hun verleden. Vandaag is een beloning voor die moed. Kan ik ze laten zien dat dromen uitkomen. Dat er veel manieren bestaan waarop je een winnaar kunt zijn."
Anne overdacht haar woorden en voegde toe:
" Als de kracht van één het leven van velen positief kan beïnvloeden, heb je dan niet de plicht om dat te doen? Het lot heeft bepaald dat ik het goed heb in dit leven! Nu is het aan mij om daar iets voor terug te doen. Ik pak het misschien wat anders aan dan de meeste, maar het basis principe is hetzelfde. Ik zal daarin niet veranderen."
Ze nam hem met fronsende wenkbrauwen op.
"Wat ook niet veranderd, is mijn principe van 'geen publiciteit' als het gaat om acties zoals vandaag. Er is hopelijk geen ruchtbaarheid aan gegeven dat jullie hier vanmiddag naar toe gingen?"
Alex schudde zijn hoofd.
"Feinbrenner heeft Wilson een rolberoerte bezorgd toen hij zei dat er geen fotografen mee mochten, maar hij ging akkoord met een media black-out."
Anne grijnsde breed en kon zich de blik van de p.r. man levendig voor de geest halen. Met glanzende ogen keek ze naar Alex' gezicht op.
"Heb je nog vragen?"
Anne zou zijn vragen eerlijk beantwoorden en prees zichzelf gelukkig dat niemand naar hen keek.
Er verscheen een licht in zijn blauwe ogen en hij haalde diep adem.
"Massa's. Maar ik hoef slechts antwoord op één."
Anne haalde vragend haar wenkbrauwen op.
"Hou je van hem?"
Ze ademde scherp in en haar ogen vlogen naar Ryan, die druk bezig was met de kinderen. Haar ingehouden adem ontsnapte beverig aan haar trillende lippen. Ze staarde hem aan en nam zijn vertrouwde trekken in haar op. Hoe zou ze kunnen ontkennen dat deze man de enige was die haar hart harder deed kloppen. Dat dit de vader van haar kinderen zou zijn. De enige man met wie ze de rest van haar leven wilde delen. Haar blik gleed terug naar Alex, ze nam zijn handen in de hare en kneep er zachtjes in.
"Met heel mijn hart en ziel."
Haar stem was helder, vast en gevuld met oprechtheid. Ontroerd door haar eerlijkheid en de overweldigende emoties die uit haar blik spraken, nam Alex haar in een broederlijke omhelzing en drukte haar stevig tegen zich aan.
"Dit is informatie met de hoogste beveiligingsgraad, Alex. Er is geen enkele reden om dit rond te gaan babbelen, oké?"
Haar ogen dwongen een breed lachende Alex tot het trekken van een serieus gezicht.
"Ik heb drie oudere zussen. Ik heb al jong geleerd hoe je geheimen moest bewaren of anders waren de straffen onmenselijk. Meisjes zijn wreed!" zei hij met kleinzerige trek om zijn mond, die Anne spontaan in de lach deed schieten.
Haar klaterende lach bleef niet onopgemerkt in de ruimte en met aandacht werden zij en Alex opgenomen. Anne duwde Alex richting de tafeltjes en met een tevreden glimlach, na hun onderonsje, nam hij naast Ryan plaats.
"Goed gesprek gehad?" vroeg een ontspannen Ryan, tussen neus en lippen door.
Alex knikte.
"Man, je mag blij zijn dat je haar als eerste zag. Want ik zweer het je Ryan, dit is een vrouw om voor te vechten!"
Ryan zag de genegenheid in de ogen van Alex en prees zichzelf met zijn goede smaak. Ze was inderdaad uniek en hij was blij dat zijn beste vriend zo goed met haar kon opschieten.
De middag liep op een eind en met veel kabaal namen de mannen afscheid. Anne wuifde ze uit en liep tevreden naar binnen. Haar geheim zou veilig zijn bij Alex.