Elise POV
This smell..
It seems familiar.
Where am I?
Minulat ko ang mata ko at ang una kong nakita ay puting kisame. Napansin ko rin yung mask na nasa ilong at bibig ko oxygen ata tawag dito?
I remembered now, I fainted last time.
"Elise?" si kuya Top pala. "How's your feeling? Are you alright?"
Tumango lang ako.
"Do you remember what happened to you?"tumango na naman ako. "Bakit di mo man lang sinabi na may sakit ka pala?" nagulat ako sa tanong nya. Alam nya na?
I removed the mask on my face "Kuya okay lang ako."
"Okay? Okay na ba yang muntik ka ng mamatay ha!? Hindi mo alam kung gaano ako nag-alala nung makita kong buhat-buhat ka pababa ni Christian at paulit-ulit na sinasabing dalhin ka sa ospital?! Pati sila mom and dad hindi alam kung anong gagawin ng makita ka." Sigaw ni kuya sakin.
"Im.. Im sorry." yan agad ang lumabas na salita sa bibig ko at napaiyak na rin ako.
"Im.. Im sorry too. Nabigla lang si kuya. Hush.." kuya said while hugging me.
Bumukas ang pinto at pumasok si kuya Chan kasama si Mom and Dad. Lumapit sakin si Mom at niyakap ako. Pinunasan nya rin yung luha sa mukha ko.
"Were here princess, lalabanan natin yang sakit mo. We will fight until you recover okay?" She said and I hug her.
"Mom I'm so sorry, I'm sorry for keeping this. I did this because I don't want you all to get worried about me."
"Hush.. I know, I know pero sana wala ka ng nililihim pa sa amin."
"Wala na po." Sabi ko at niyakap nya ulit ako. Tumingin ako kay Dad, "Hey Dad, Don't you want to hug me too? Im sorry okay?" Ngumiti sya sakin at niyakap nya na rin ako.
"Mom, paano nyo po nalaman yung sakit ko?"
"Ofcourse sa doctor anak. Pinaliwanag nya samin lahat kung ano talaga yung sakit mo."
"I see." yumuko ako at humawak sa dibdib ko.
"Hey, whats wrong masakit ba? Christian tumawag ka ng doctor!" Mom said.
"No need Mom, hindi naman po masakit. Napaisip lang po ako kung.. Kung alam na po ba ni Dark yung tungkol sa sakit ko?"
"Hindi pa anak, Si Coleen pa lang ang nakakaalam na nandito ka sa ospital."
I sighed. Buti naman. "Mom, Dad,Kuya's can I get a favor from you?"
Si Mom yung sumagot. "What is it?"
"Pwede po bang wag nyo na lang pong sabihin kay Dark na may sakit ako? Pwede po bang sa atin na lang po to?" nagkatinginan silang lahat. "Please? Ayoko lang po kasi syang mag-alala."
"Are you sure you want to do this?"
"Yes Mom."
"Okay."
"Thank you Mom, Dad and Kuya's!" I said and smiled to them. They smiled back to me.
Ayoko lang na malaman pa ni Dark yung tungkol sa sakit ko. Ayokong mag-alala pa sya sakin. Alam kong hindi dapat ako naglilihim sa kanya pero buo na ang desisyon ko.
Nagulat na lang kami ng biglang bumukas yung pintuan at humahangos na Coleen ang bumulaga samin.
"Elise are you okay?" she said while checking me. "Ghad! Im worried to death you know! Akala ko may masamang nangyari na sayo. Kaloka ka. Tinatawagan kita pero walang sumasagot kaya tinawagan ko si kuya Chan at sa kanya ko nalaman na nasa ospital ka." tuloy-tuloy na sabi nya. Napatawa tuloy ako.
"Pwedeng huminga." that's all I said pero ang loka sinamaan ako ng tingin.
"Ghad Elise! Pwede ba!? Nag-alala ako nung malaman ko na umatake na naman yung sakit mo. Naku ikaw kase sabi ko naman kasi sayo—"
I cut her.
"Okay na ko. Wala ka ng dapat pang ipag alala."
"Yeah right. Pasalamat ka buhay ka pa—" naputol yung sasabihin nya ng biglang bumukas yung pinto at niluwa nun ang gwapo kong boyfriend. Nagulat ako dahil ang bilis nyang nakalapit sakin at hinawakan yung kamay ko at mukha ko.
"Elise! Elise are you okay!? What happened to you!? May masakit ba sayo!? Kailangan na ba kitang dalhin sa ibang bansa para ipagamot?" napangiti na lang ako habang sya hawak ako sa magkabilang balikat. "Don't smile at me, I'm damn serious here."
"Seriously Dark? O.A lang? Okay lang ako, ano ka ba? Sinumpong lang ako ng.." napatigil ako saglit. "nang hika ko haha." I awkwardly laugh at napatingin sa pamilya ko at alam kong malungkot sila dahil nagsisinungaling ako sa boyfriend ko.
"I'm not O.A okay? Nag-alala lang talaga ako sayo ng malaman ko kay Coleen na nasa ospital ka. Akala ko may masama ng nangyari sayo o may sakit ka na eh. Di ko alam ang gagawin ko kapag nangyari yun." napatigil ako sa sinabi nya. Eto ang dahilan kaya ayokong ipaalam sa kanya yung sakit ko.
Di ko alam kung ano ang sasabihin ko at buti na lang nagsalita si Coleen.
"Ehem! Nakakagutom naman. Nga pala Elise may dala akong pagkain dito sa bag ko gusto mo?" sabi nya habang nilabas yung chichirya sa bag nya. Yung totoo? Alam ko namang nagdahilan lang si Coleen para maiba lang yung usapan namin.
"Haha. Mukhang nagugutom na nga ko eh. Mom, Dad can we go home now?"
"Yes Princess. Nakausap na namin yung doctor kanina at pwede ka na daw madischarge." Dad answered.
"Buti naman, ayoko na kasi dito. Di ko gusto yung amoy ng hospital eh."
"Don't worry I'll consult our family doctor for you able to heal your asthma soon." Dark said and smiled at me. Napangiti na rin ako ng pilit. "Hey what's wrong? Are you in pain?"
"Ah no, don't mind me. Gutom lang talaga ko hehe." I'm sorry Dark naglilihim ako sayo dahil ayokong mag-alala ka pa sakin.
~~~~~~~~~~~~~~~~~
One week later
Elise POV
"Oh magkape ka muna." nilapag ko yung tasa sa lamesa. Nandito kasi sa bahay si Nathan.
"Salamat. Kamusta na pakiramdam mo? I heard you've been hospitalized last week."
"Okay na ko. Sinumpong lang nung alam mo na, ganun talaga di ko malalaman kung kelan sya aatake ulit."
"Buti naman at nadala ka agad sa ospital. You know gusto ko tuloy mag-apply bilang private nurse mo." napatingin tuloy ako sa kanya ng nakakaloko. Oo nga pala magdodoctor nga pala to.
"Salamat sa alok pero no thanks. Kaya ko naman yung sarili ko promise!"
"Okay. Sabi mo eh basta kung may kailangan ka sabihan mo lang ako."
"Okay? What happened to you? Seryoso ka naman masyado pero salamat na rin sayo. Ano nga pa lang ginagawa mo rito?"
"Napadaan lang ako. Si Dad kasi may pinapuntahan sakin sa kabilang kanto so naisip ko na dumaan muna rito since madadaan ko naman yung bahay nyo."
"So second choice mo lang pala ako? Grabe ka." Biro ko.
"No actually, I really like you." napatigil ako sa sinabi nya. Nagcoconfess ba sya? Hindi ko mahanap yung sasabihin ko. Seriously? Di ko alam kung anong irereact ko. Tatambling ba ko? Tatalon? Sisigaw o sasampalin ko sya? Ang gulo!
Napatigil ako sa pag-iisip ng bigla syang humagalpak sa tawa, yung tawa na akala mo wala ng bukas. May pahawak-hawak pa sya sa tiyan nya sa sobrang pagtawa.
"Anong nakakatawa?"
"Im.. Haha... Sorry.. I just cant help it.. Haha.." Sinamaan ko nga ng tingin.
"Hoy Mr. Montenegro ako ba'y pinagtitripan mo?"
"Okay, okay. Im sorry pfft.. Oo na joke lang naman. Ang cute mo kasi, ganyan ka pala kapag may nagcoconfess sayo? Pfft.."
"Ewan ko sayo! Ang lakas ng trip mo! Umuwi ka na nga!" sabi ko sabay bato ko ng unan na nasa sofa sa mukha nya na agad nya namang nasalo.
"Haha. Sige na aalis na ko. Im just kidding. Im glad your okay." he said and smiled at me.
"Oo na. Salamat."
Swerte pa rin pala ako sa mga taong nakapaligid sakin. Buti na lang nandyan sila.
A/N:
Salamat po sa support!