DAN'S POV
TATLONG ARAW MATAPOS ang pagliligtas kay Danica at until now, hindi pa din kami makapaniwala sa nakikita ko sa harapan ko.
Sa totoo lang, hanggang ngayon hindi pa din kaming makapaniwala sa naging resulta ng gabing yun. Hindi namin ini-expect na mawawalan kami ng sobra.
**FLASHBACK**
" DANICA" I shouted for the top of my lungs when she covered her body on mine. She collapse on my arms, trying to catch her breathe. Bloods are all over on my face and my hands.. " Danica... you so stupid " sabi ko.
She let out a week smile " A-A-A-Are y-y-yo-you o-okay?" nanghihinang tanong niya saakin.
" Why you do that? Hindi mo ba alam na pumunta kami dito para maligtas ka, hindi ganito.. "
" I-I d-don't want to live " she said.
Nanlaki ang mga mata ko na nakatingin sakaniya " I-Icah y-you got badly wounded" aakmang bubuhatin ko na siya ng bigla siyang pumikit.
" NO" I shouted as tears fell on my eyes " NO DANICA... OPEN YOUR EYES PLEASE ... DON'T LEAVE ME.. please, please don't do this to me"
.....
.....
DANICA'S is on operating room for almost one hour. And all I can do right now is to wait until the doctor came out on that fucking room. Sa totoo lang kanina ko pang gustong pasukin ang O.R pero hindi ko magawa dahil baka kapag pumasok ako sa loob hindi ko kayanin ang makita kong kalagayan ng babaeng mahal ko.
Lahat kami napapitlag ng biglang may lumabas na nurse mula sa O.R at tinungo ang lugar namin. " Sinong AB positive sainyo?" tanong niya agad.
Hindi ako nakapagsalita, dahil wala naman maitutulong ang pagiging AB negative ko. " Out of stock na yung blood type niya dahil ginamit yun sa naunang operation, we already called in red cross but we can't wait that long because the patient will die, if we stop on what we're doing right now"
Halos huminto ang buong mundo ko sa narinig. Icah will be die... Napaupo ako sa upuan habang nakatingin ako sa sahig. Hindi ko na narinig ang lahat ng nangyayari sa paligid ko.
Hindi ko alam kung ilang oras akong ganun, napapitlag na lang ako ng may isang matandang babae na lumabas muli galing sa O.R lumapit siya saamin at sinalubong naman siya ni Tito Dave agad. " I did everything that I could " she said.
" You mean, she's okay?" tanong ni Mom.
" We were able to stabilize her however ... she took greater damage than you think .. There is no guarantee that she will survive yet. " sabi nang doctor.
" How about her eyes, is there any possible that it will back in normal.?" Ian said.
" Its depend if she will reject her new eyes." sabi niya. Icah's new eyes is Kenji's eyes. Gusto kong magwala dahil sa nangyayari ngayon, gusto kong magwala dahil tulad dati, wala na naman akong magawa para sa kaniya.
If only I could replace her there I will do it. But I can't do it. Nag angat ako ng tingin at nakita ko si Ian na hawak ang braso ko " Icah will be safe, she's a fighter. But... her friends died in front of her eyes in order to protect her "
Nagtatanong na tiningnan ako ni Risa, kaya sinabi ni Ian lahat ng nangyari pati na din ang tungkol sa mata ni Danica ngayon. Lahat kaming lahat walang magawa ng mag simula nang umiyak ang mga kaibigan naming mga babae. " Even if she'll survive, I can't stop worrying about the moment that she will wake up" sabi ni Mom.
**END OF FLASHBACK**
Lumapit ako kay Patrick at Coco na kasalukuyan nakaupo di kalayuan sa kabaong nila Erick at Kenji, napag-usapan kasi nang pamilya nila na pagsamahin na lang ang lamay nung dalawa. " Rick.. did she already wake up?" tanong ko ng makalapit ako sakaniya.
Umiling siya saakin at tsaka iniabot ang mineral water kay Coco " Her doctor said, that it's depends on her if she want to live, and so far wala pa din pagbabago sakaniya. Uncle Dave secured her safety in the hospital. So if your worried about her, why don't you go there and see it on yourself" sabi niya.
Marahang tumango ako sakaniya. Simula kasi ng gabing yun hindi ko man lang sinilip si Danica, natatakot kasi ako, natatakot akong maging mahina kapag nakita ko siyang nakahiga dun at walang malay.
....
....
....
....
PAGKARATING KO sa hospital ay nakita ko ang pagkakagulo, at mga kalabog. Nang mamadaling naglakad at ako nakita ko si Danica " w-where's Kenji? Where's Erick?" her eyes.. bakit ganun yung mata niya.?
May mga dumating na nurse para awatin siya pero hindi nila kaya si Icah, kahit yung mga butler na nandito ay walang magawa para awatin at pigilan siya. " Hulihin niyo siya kapag bumukas yung mga tahi ng sugat niya, mamamatay siya" sigaw nung doctor.
"WHERE'S KENJI AND ERICK" - Danica.
Hindi ko alam kung anong gagawin ko sa narinig ko sa doctor. Aakmang lalapit ako sa lugar kung nasaan si Danica pero wala na siya dun.
Fuck ! ilang oras ba akong nakatunganga dun? Bakit hindi ko man lang namalayan na wala na pala siya.
NICA'S POV
NANG MATAUHAN ako nakita ko na lang ang sarili ko na nakatayo sa rooftop ng isang gusali. Hindi ko alam kung nasaan ako? masakit ang buong katawan ko. Tumingala ako at kahit nakakasilaw ang liwanag ay hindi ko yun ininda.
" N-No... don't ... please " sabi ko. Nanlaki ang mga mata ko ng apat na beses siyang nagpaputok at lahat ng iyon ay tumawa kay Kenji. " KENJI "
Napahawak ako sa ulo ko at unti-unting kong naalala ang mga nangyari ng gabing yun. I want it to stop but I can't... na para bang sinasabi saakin ng utak ko na dapat kong maalala yun, at hindi dapat kalimutan.
' I love you, not because your bestfriend... I love you w-w-with all my heart.... '
' I know na malapit n-n-nang dumating ang m-mga pulis... You will get out of here... you need to go back on his life, Danica... M-Matigas l-lang ang ulo ni D-Daniel p-pero a-alam kong siya l-lang ang makakapagpasaya s-sayo '
Iniuntong ko ang ulo ko sa pader at ramdama ko ang bawat pagpatak ng dugo na nanggagaling sa ulo ko. May narinig din akong napunit sa tahi. Pero...
Kahit ano pang nararamdaman kong physical pain ay hindi mahihigitan ang sakit ng pagkawala ng kaibigan ko.
" TAMA NA... UMALIS NA KAYO SA UTAK KO... " sigaw ko.
Ayoko ng maalala... masakit. I can't take this anymore.
' sana maging maayos na ang lahat after nito .. sana hindi mo kalimutan ang tulad ko .. I'm really happy kasi hinayaan mo akong maging part sa mundo mo at gawin akong best friend mo .. being your best friend is the greatest thing that I can say to the whole world .. '
" TAMA NA ... " sigaw ko pero naramdaman kong may yumakap saakin at pilit akong pinapakalma. Nag angat ako ng tingin at nakita ko siyang umiiyak habang nakatingin saakin " Daniel."
"It's over Danica, and kenji is..."
" Don't say it" sabi ko at kumawala ako sa pagkakayakap ko saknaiya at tiningnan ko siya ng masama. Siya ang reason kung bakit ako kinuha nang babaeng yun..
Siya yung dahilan kung bakit nawala ang bestfriend ko... pero kahit anong gawin kong paghahanap ng galit sa puso ko para sa kaniya.. wala akong makita.
" Don't say any other words. I've already pinch my cheeks so hard and start to bleed. If this were a dream I'd woken up by now... " natigilan ako at nagsimula na akong umiyak. " It's not a dream, is it?"
Bakit ba kasi nangyayari saakin to? Deserve ko bang maranasan ang mga ganito?
DAN'S POV
WALA akong magawa kundi ang pakatitigan siya sa kaniyang pag-iyak. Wala akong magawa, dahil para saakin, ako ang may kasalanan kung bakit niya nararanasan ang ganito.
" Kenji and Erick, died didn't they?" tanong niya saakin, at wala akong magawa kundi ang tumango sakaniya.
Masakit isipin na.. nakikita mong nagkakaganito ang taong mahal mo at wala kang magawa .. Napansin ko yung fist niya may dugo ito at dahil nga naka hospital gown siya kitang kita ko yung dugo mula sa likod niya, dumudugo na din yung ulo niya
Iyak lang siya ng iyak .. tumingin siya sakin then tumayo siya.
" Bakit ganun? Lumayo naman ako diba? pero bakit niya pa din ako ginulo? hindi pa ba sapat na binugbog at sinugatan niya ang katawan ko? Hindi pa ba sapat tong mga sugat ko para kunin nila saakin ng ganun ang mga bestfriends ko?. Si Kenji and Erick, they promised to me that they will never leave me.... pero bakit nila ako iniwan? Sana hinayaan na lang nila akong mawala. " sabi niya habang umiiyak.
Hindi ko mapigilan hindi makonsensiya dahil ako ang naging reason ni Steffany para gawin ang ganitong bagay sakaniya. Its all may fault.
"Daniel... I want to a magic that can stop this tears"
Lumapit ako sakaniya at niyakap ko na siya, at hindi ko alam kung paano ko siya papatahanin sa paraan niya ang pag-iyak. Napayuko ako... panahon na ba talaga para bitawan ko siya?
pero ayoko...
Ayokong bitawan siya..
Hindi ko alam kung ilang oras kami dun, basta ang alam ko na lang ay nakatulog na siya kaya nadala ko siya pabalik sa kwarto niya. Dahan dahan kong hinaplos ang kaniyang mukha at hinalikan sakaniyang noo. " In the end, Kenji and Erick smile before they leave you Danica, they will be fine. "