Maandag 26 November, 2012
'Nicole, wat is er met jou aan de hand? Je bent afwezig en echt onaardig tegen klanten!' Erik vroeg Nicole om mee te lopen naar de keuken, gelukkig was het niet druk.
Nicole keek naar haar voeten voordat ze begon te praten. 'Ik heb mijn vriend één week het huis uit gezet. Hij is nu bij zijn zus om af te koelen.' Vreemd genoeg kostte het haar weinig moeite om dit te zeggen. Normaal vormt zich dan een zogenaamde brok in je keel, maar die was nergens te bekennen.
Erik keek haar aan en wist even niet wat hij moest zeggen. Hij stond wijdbeens op de grond, met zijn armen over elkaar heen geslagen. 'Ja, da's klote. Wat is er precies gebeurd? Je hoeft het niet te vertellen als je daar geen zin in hebt. Wel goed dat je even tijd voor jezelf hebt, toch?'
Nicole zuchtte. 'Heb je gelijk in, maar nu is het huis ineens zo groot. Als ik heel eerlijk ben is dit gewoon uitstel van executie. Ik heb er geen zin meer in. Er zijn gewoon teveel tegenslagen geweest in korte tijd. Hij zal toch nooit veranderen.'
Erik was haar luisterende oor. Zei niet veel, maar luisterde. Precies wat ze nodig had. Zijn wenkbrouwen stonden streng, ze leken te wachten op haar verhaal. Zijn ogen boorden in die van haar toen ze op keek en ze werd er zenuwachtig van. Om dit te verbergen begon ze te vertellen over het afgelopen weekend.
'Vrijdag avond kregen we te horen dat de moeder van Hans long kanker bleek te hebben. Hij wilde daar heen, begrijpelijk, maar ik mocht niet mee van hem. Hans wilde met zijn zus daar slapen, omdat hun vader weg moest. Zijn vader speelt in een bandje en had die avond een belangrijk optreden. Hans was verschrikkelijk boos geworden. Hoe kon zijn vader op dit moment, vertrekken en zijn vrouw in deze conditie alleen achter laten? Ik moest hem wel laten gaan, maar waarschuwde hem dat hij niet opstap moest gaan. Hij slikte momenteel antidepressiva en dit ging niet samen met alcohol. Ik kreeg een verwijtende blik. Hoe ik dat in mijn hoofd kon halen. Want hij was niet hetzelfde als zijn vader! Hans vertrok, en ik reed naar mijn beste vriendin Merel in Eindhoven. We hebben elkaar ontmoet op school, we volgden allebei de opleiding SPW. Vanaf dat moment tot op de dag van vandaag zijn we nog steeds vriendinnen.
Merel kon me jammer genoeg niet gerust stellen. Ik had een vreemd gevoel in mijn maag, alsof er iets stond te gebeuren. Hoe graag ik mijn telefoon ook weg wilde stoppen, ik móést Hans bellen. Hij ging over, en het duurde lang voordat hij opnam. Normaal ging dit een stuk sneller. Toen hij opnam leek het alsof ik een auto voorbij hoorde rijden. Nog voordat Hans zijn naam kon zeggen had ik al gesproken. 'Waar ben je?' Hans kon zonder te aarzelen reageren. 'Thuis bij mama, samen met Loes. Als papa zo thuis komt willen we toch even met z'n tweeën het dorp in om wat te gaan drinken.'
Hij had te snel gereageerd en gaf geen kik over mijn wantrouwen. Normaal werd hij hier boos om, dus iets klopte hier niet.
'Dus je bent nu nog thuis? Da's mooi, doe dan even de deur open want ik sta voor het huis van je ouders.' Ik blufte want ik was natuurlijk nog bij Merel. Een ijzige stilte aan de andere kant van de lijn. Mijn slechte voorgevoel werd beantwoord ookal zei Hans niets. 'Je bent niet thuis hé?'
Zijn antwoord had niet korter kunnen zijn. 'Nee'.
Hij deed niet eens de moeite om te liegen. Ik wist dat dit antwoord kwam, maar toch schrok ik ervan. 'Ik wist het! Hoe durf je tegen mij te zeggen dat ik niet moet denken dat jij je moeder alleen zal laten, zoals je vader doet? Laat maar Hans, blijf daar maar slapen. Ik verwacht jou morgen ochtend thuis om spullen te pakken en ik wil dat je een week weg gaat. Hopelijk geeft jou dat wat rust, en kun je nadenken over je leugens. Doei'.
Ik hing op, en een golf van verschillende emoties kwam over me heen. Ik was boos door de leugen, maar tegelijk ook opgelucht dat ik de waarheid wist. Ik was verdrietig door de situatie, maar aan de andere kant ook trots op de woorden die ik tegen hem zei. Je zou denken, waarom is het zo'n probleem dat hij wat gaat drinken? Zodra hij alcohol dronk, kende hij zijn grenzen niet meer. De vorige keer dat het uit de hand liep, heb ik een vrouw moeten bellen om te vragen wat er allemaal gebeurd was. Uiteraard mocht hij ook niet drinken vanwege zijn medicatie, maar dat was al bekend. Ik heb nog lang met Merel gepraat over vanalles en nog wat, tot ik besloot te gaan.
Zaterdag ochtend kwam Hans om tien uur thuis. Hij knuffelde me en kon me niet los laten. Ik werd er gewoon misselijk van. Niet van het feit dat hij me vast hield, maar van de bier lucht die uit zijn strot gewalmd kwam. Hij beweerde dat het hem speet en dat hij nooit had mogen liegen. 'Gedane zaken nemen geen keer. Weet je al waar je heen gaat deze week'?
Hans keek me geschokt aan. 'Meende je dat echt? Ik dacht dat je dat zei omdat je boos was.'
Ik keek Hans aan vol ongeloof. Waarom zijn er zo weinig mensen die mij serieus nemen? Ben ik dan zo slecht in daadkrachtig zijn? 'Pak je spullen en kijk je zus maar lief aan of je daar een week terecht kunt. Ik wil jou lying ass hier niet hebben. 'T wordt tijd dat je beseft dat liegen niet werkt en ik hoop dat dit jou ogen zal openen. Je bent verdomme oud genoeg om te weten dat dit niet hoort in een relatie. Ik verwacht van jou dat je nadenkt over de dingen die je hebt gedaan en dat je me over een week vertelt hoe je bepaalde dingen liever anders had willen doen. Ik accepteer veel en het duurt lang voordat je mijn grens berijkt, maar kerel, jij staat nu op die grens!'
Hans sloeg zijn ogen neer en bleef naar de grond staren. Af en toe leek het alsof hij aan het persen was met zijn ogen om een traan te creëren.
'Nicole, alsjeblieft, ik heb echt spijt van alle dingen die ik gedaan heb en van de dingen die ik niet gedaan heb, maar wel had moeten doen! Stuur me niet weg, jij bent het mooiste wat me ooit is overkomen. Zonder jou zie ik geen reden om nog verder te leven, jij bént mijn leven.'
Mijn mond viel zowat open van verbijstering. 'Hans, je weet niet wat je zegt. Er zijn op dit moment honderden, misschien wel duizenden mensen aan het vechten voor hun leven. Mensen met kanker, mensen met Aids. Zij zouden álles geven om nog één dag extra te kunnen leven en jij durft déze woorden over je lippen te gooien? Vuile egoïst. Ik wil dat je nu vertrekt, tot over een week'.
Tijdens het hele verhaal luisterde Erik alleen, en zei niets. Heerlijk. Nicole vond het vreselijk wanneer je een verhaal verteld en de ander betrekt het meteen op zichzelf. Hoe meer je hierop gaat letten, hoe meer mensen je erop betrapt. Erik leek echt begrip te tonen.
Na het hele verhaal knipperde hij een paar keer met zijn ogen en zei: 'Je hebt iemand nodig die jou waardeert, en niet tegen je liegt. Iemand die ook voor jou zorgt, in plaats van jij alleen voor hem. Geen enkele vrouw hoort dit mee te maken. Wanneer je een relatie hebt, behoor je op één lijn te zitten. Van één vrouw te houden. Hoor je niet te liegen en sta je klaar voor elkaar wanneer dit nodig is. Deze man bezorgd jou alleen maar stress en hij denkt alleen aan zichzelf. Mijn mening is dat je beter af bent zonder hem. Ik hoop dat hij deze week inziet wat hij heeft, ookal is het dan al te laat'.
Nicole leunde tegen het aanrecht in de keuken met een grote frons op haar gezicht. Meneer leeghoofd bleek dus geen leeghoofd te zijn. De dingen die hij benoemde waren eigenlijk heel normaal in een relatie, maar het was wonderbaarlijk om te horen dat er nog mannen waren die er zo over dachten. Daarbij vertelde hij met zoveel overgave dat het haar wel móest raken.
In deze maatschappij is vreemdgaan aan de orde van de dag er wordt zelfs mee geadverteerd op tv; 'Ben jij gelukkig getrouwd? Ik ook! Flirten is geen vreemdgaan. Kijk op onze website en meld je nu gratis aan!' Wanneer een man óf vrouw behoefte heeft aan de aandacht van een ander is er iets niet goed met je relatie. Dat los je niet op door te flirten met anderen. Door sms, Email, Whatsapp en Facebook is het tengewoordig al te makkelijk om een slippertje te maken, maar door ermee te adverteren word het nóg aantrekkelijker gemaakt.
Nicole had in haar korte leven te veel mannen meegemaakt die het niet zo nauw nemen met de ongeschreven regels van een relatie. Daarom was het op dit moment heerlijk om van een man te horen hoe hij erover dacht. Ze wist wel in haar achterhoofd dat dit maar woorden waren. Woorden. Daar was ze al eens vaker voor gevallen.
Desondanks zou ze op dit moment het liefst met haar hoofd tegen zijn borst leunen, een sterke arm om haar middel heen voelen. Zijn andere hand op de achterkant van haar hoofd. Gewoon om even de warmte te voelen van een man, die het goed met haar voor heeft. Die niet van plan was haar pijn te doen, een man die niet de reden was van tranen in haar ogen. Een man die haar begreep en een man die haar hart niet wil breken. Gewoon even hangen, zonder iets te zeggen. Ze wist dat wanneer ze één stap vooruit zou doen, dit één stap te ver kon zijn. De enige reden waarom de drang nu zo groot was, was omdat ze zich kwetsbaar voelde. Ze was dan misschien wel blond, maar ze kon haar verstand wel bij de situatie houden. Achteraf zou ze hem verwijten dat hij misbruik maakte van de situatie. Maar toch bleef die verleiding aanwezig. Iets aan deze man trok haar aandacht, en ze kon haar vinger er niet opleggen wat het was.
'Nicole!!' Werd er geroepen vanuit de bar. Ze was meteen wakker geschut uit haar dagdroom, en had toen pas in de gaten dat ze al die tijd naar zijn borst had staan staren. Hij daarentegen keek haar aan, opzoek naar haar ogen. Dacht hij zojuist aan hetzelfde?
Nicole liep vanuit de keuken naar de bar. Een klant vroeg of ze een proteïne shake kon maken. Terug naar de realiteit, maar de klant had een slechte timing.
Nicole liep terug naar de keuken waar Erik nog stond. Ze keek hem aan en bedankte hem. Erik fronste zijn wenkbrouwen. 'Waarvoor?'
Zelfs al stonden zijn wenkbrouwen zo vreemd, hij bleef apart mooi.
'Dat je even mijn verhaal aan wilde horen. Vast niet leuk om dit horen van je leidinggevende. Ik wil je er niet mee lastig vallen.'
Erik legde zijn hand kort op haar schouder. 'Geen probleem hoor, ik ben stukke beter in luisteren dan in praten. En daarbij kan ik er niet tegen wanneer een vrouw met een goed hart pijn gedaan wordt'.
Nicole viel stil. Hoe wist hij nou of ze een goed hart had? Een verlegen lach krulde om haar lippen. 'nou anyway, euh, toch bedankt'.
Erik knikte en liep weer richting de zaal om te gaan werken.
Haar gedachtes lieten haar niet met rust die avond. Waarom was ze ondersteboven van het gesprek met Erik? Kwam het door de woorden die hij zei? Het gevoel dat hij haar gaf? En daarbij, was dat wel zijn bedoeling? Of wilde hij gewoon even aardig zijn? Het idee dat zij aan het werk was met een knappe man die misschien wel interesse in haar had, terwijl haar depressieve cocaïne verslaafde vriend, waarvan zijn moeder ook nog eens kanker bleek te hebben, bij zijn zus thuis zat omdat zijn vriendin hem het huis uit heeft gezet. Hij moest eens weten.
Er was totaal niks gebeurd die avond, toch voelde ze zich schuldig. Het idee alleen wat er had kúnnen gebeuren zorgde voor dat gevoel.
Dinsdag 27 November, 2012
Er hing een aparte nieuwe sfeer tussen Erik en Nicole die ze nog niet eerder gevoeld had. Ze wisten beiden waar dat door kwam, natuurlijk het gesprek van de avond ervoor.
Het was een rustige avond, voetbal op TV, dus Erik stond vaak achter de bar bij Nicole. Er werd gesproken over koetjes en kalfjes maar niet over de avond ervoor. Nicole ving her en der een blik op van Erik, niet wetende wat ze ermee moest.
Het was inmiddels half negen dus Erik mocht gaan, maar hij bleef. Hij begon zelf nog wat te trainen zodat hij bezig bleef. Toen om half tien alle klanten weg waren, zette Nicole de muziek zachter zoals iedere avond en wilde gaan opruimen.
Erik kwam op dat moment achter de bar zitten en kwam uit zichzelf terug op het gesprek van gister. 'Hoe gaat het nu met je? Heb je een beetje kunnen slapen gisteravond?'
Nicole keek Erik aan en kon haar zucht niet tegenhouden. 'Jawel. Even wennen om alleen in bed te liggen, maar dat went wel. Trouwens, ik heb niet alleen geslapen!' Nicole wilde het gesprek over een andere boeg gooien en keek hem speels aan. Ze was erg nieuwd naar zijn reactie.
'Hoezo? Met wie sliep je dan?' De ogen van Erik stonden op onweer en hij keek Nicole verbaasd en afwachtend aan.
'Mijn twee katjes lagen op het voeten eind van mijn bed'. Ze had moeite om haar lach in te houden. Een seconde dacht Nicole boosheid of jaloezie te zien in de ogen van Erik, of was dit verbeelding? Nicole gaf een glimlach ging op de kruk naast hem zitten om niet onbeleefd over te komen.
Ze vond het leuk om te zien dat hij moeite deed om een gesprek op gang te brengen. Nicole kon wel naar huis gaan, maar daar was niemand die op haar wachtte. Om het gesprek op gang te houden moest Nicole wat verzinnen. Hoe kwam het toch dat hij ervoor kon zorgen dat ze vergat wat ze wilde zeggen, alleen door haar aan te kijken?
'Bevalt het werk hier tot nu toe?' Erik liet zijn ogen niet wijken en bleef recht in die van haar kijken. Als hij zo door ging zouden alle haartjes op haar armen recht overeind gaan staan. 'Jawel! Ik vind het leuk om mensen te helpen met hun training. Maar vind het soms wel moeilijk om uit te leggen waarom ze een oefening anders moeten doen.'
Nicole was blij dat Erik heel even weg keek, nu kon ze weer adem halen. 'Dat komt wel goed, dat is gewoon even wennen. Wanneer mensen jou lichaam zien weten ze dat jou manier van trainen werkt. Dan zullen ze jou advies echt wel opvolgen.' Nicole moest lachen om haar eigen reactie. Was ze nou met hem aan het flirten?
Nicole kreeg op dat moment een berichtje binnen van Hans. 'Even geen zin in, dat lees ik straks wel.' Erik staarde voor zich uit en probeerde ongeïnteresseerd over te komen.'Wil je niet even reageren? Ik persoonlijk zou wel ongerust zijn'. Zijn nonchalante houding kwamen niet overeen met de nieuwsgierige klik in zijn ogen.
'Nee hoor, niet nodig. Hij is de hele avond al negatieve aandacht aan het vragen. Hij vraagt of ik de avond nog kan herinneren dat we elkaar voor het eerst zagen.'
Erik draaide zijn hoofd weer haar kant op en gaf haar weer zijn misterieuze blik. 'Tsja, voor mij was het geen avond, maar een middag.'
Nicole fronste haar wenkbrouwen en had geen flauw idee waar Erik het over had. 'Wat bedoel je?'
Erik keek weer in de verte alsof hij een beeld probeerde te creëren. 'Nou, ik herinner het me nog als de dag van gister. De eerste middag dat jij de sportschool binnen kwam met je vader.
Je droeg een blauwe spijkerbroek, zwarte hakschoenen en een bruin leren jasje. Je droeg je haar in een staart. Ik was achterin aan het trainen dus je zag me niet, maar ik heb jou zeker wel gezien.'
Nicole voelde zich rood kleuren en keek hem met grote ogen aan. Wist hij dat nog?
'Serieus?' Haar duiveltje knikte overdreven en sprak haar toe. 'Oh meid, is dat het enige wat je kan bedenken op dit moment?'
Erik had een tijd geleden 's ochtends tijdens de koffie verteld hoe zijn ideale vrouw eruit zag. Nicole had hem aangehoord, maar zich niet gereliseerd dat hij haar in grote lijnen omschreef. Of liet hij dat niet eerder zien, omdat hij wachtte op het juiste moment?
Erik valt op blonde vrouwen. Toevallig is ze blond, alhoewel dit nogal eens kan wisselen. Hij valt op kleine vrouwen, met een goed lichaam. Onder een goed lichaam verstaat hij; niet al te grote borsten, ronde billen, niet te veel make up en een witte huid. In de zomer had Nicole wel een gezond kleurtje, maar daar moet ze veel moeite voor doen. Waarom zei deze man deze dingen? Was hij alleen benieuwd naar haar reactie, of meende hij de dingen die hij zei?
Door haar verleden met mannen had Nicole tegenwoordig de neiging om alles in twijfel te trekken. Ze zou hun graag eens persoonlijk bedanken hiervoor. Ze wist wanneer ze haar ideale man zou gaan omschrijven, hij ook aardig in de buurt zou komen. Nicole viel op mannen met wat langer,donker haar. Een gespierd lichaam was niet nodig, maar altijd mooi meegenomen. Donkere ogen om in weg te dromen en mannelijke handen. Waarom ze daarop viel wist ze niet,maar wanneer een man 'vrouwelijke handen' had, knapte ze daar gewoon op af.
Zou ze de stoute schoenen aantrekken en het hem gewoon vertellen? Puur om het gesprek voort te zetten? Hij begon zelf over dit onderwerp. Het was aan hem wat hij ermee deed, toch?
Haar engeltje probeerde het duiveltje weg te duwen. 'Ach meid, stop ermee en ga naar huis. Hier komt alleen een vervelende spanning van. Hij werkt voor je!'
Natuurlijk waren het engeltje en duiveltje weer aanwezig.
Nicole bloosde. 'Ik vind het knap dat je alles nog kan herinneren, ik om eerlijk te zijn niet. Maar ik beloof dat ik deze avond zal herinneren. Een hele gezellige avond met een hele knappe man'.
Ze móést er een knipoog achteraan geven. Ze kende Erik nog niet goed, maar ze wist wel dat het niet vaak voorkwam dat hij met zijn mond vol tanden zat. Hopelijk gunde hij haar die gedachte door zometeen ook niks te zeggen.
Nadat haar duiveltje genoeg plezier had gehad, was het tijd om het woord van haar engeltje te volgen. Ze zette de muziek uit. 'Zo, de rest doe ik morgen wel weer'.
Erik snapte de hint, maar Nicole zag enige teleurstelling in zijn ogen. Nicole knipte alle lichten uit en sloot de deur. Erik had op haar gewacht. Ze vond het fijn dat er iemand wachtte, zo hoefde ze niet alleen te sluiten. Normaal moest ze aan een klant vragen om te wachten, hij deed het uit zichzelf. Wat attent!
Eenmaal thuis kon ze het niet laten, hij bleef door haar hoofd spoken. Ze moest hem nog een berichtje sturen. En ze moest nog reageren op het bericht van Hans. Of misschien wel niet.
22:20
Naar Erik:
Vond het gezellig vanavond. Hoop niet dat ik je in verlegenheid heb gebracht?
22:22
Van Erik:
Jij hoeft daar niet zoveel voor te doen maar het is niet erg hoor, no pasa nada ;).
22:32
Naar Erik:
gelukkig ;) slaap lekker!
Ze moest zijn reactie een paar keer lezen voordat ze kon reageren. Ze zou eigenlijk spijt moeten hebben van haar eerste berichtje..