Degene in het hoekje schrok blijkbaar, want hij of zij viel gelijk van het krukje en klapte achterover. Voor het tot me doordringt dat de persoon opstaat, hoor ik een metalen buis langs mijn hoofd zoeven. Snel duik ik op de grond terwijl de buis door de muur knalt. Mijn hoofd knalt tegen iets hards en ik kreun het uit. De persoon grijpt weer naar iets en rent op me af, dit is niet het gewenste welkom wat ik me bedacht had. Net op het moment dat hij het voorwerp met een rotgang naar mijn hoofd wil gooien, begin ik te schreeuwen. 'Stop! Stop!' Hijgend stopt de persoon - die waarschijnlijk een jongen is, aangezien er een jongensstem uit zijn mond komt. 'Wie ben jij? Wat doe je hier?' Zijn stem klinkt boos en ongevoelig, maar ook weer bang en geschrokken. Alsof het nog net een klein kind is, waarvan zijn voetbal lek is gegaan. Nog steeds kreunend van de pijn die door mijn hoofd schiet, krijg ik een schorre stem uit mijn mond. 'Ik ben... Ik ben Jennet.'
Even is het stil, maar dan krijg ik weer een paar woorden uit mijn mond. 'En wie ben jij en waarom viel je me aan? Wat doe je eigenlijk hier?!' Ik weet dat ik boos klonk, maar dat ik mijn naam tegen hem heb gezegd, kan gevolgen hebben. Als ik me niet voor doe als iemand die niet bang is, dan ben ik een makkelijk slachtoffer. Maar dat ben ik sowieso al, want zodra ik naar mijn handen kijk, zitten ze onder het bloed. Ik ben zo gericht op de pijn in mijn hoofd, dat ik vergeet dat de jongen naast me staat. Hij gaat op zijn hurken zitten, volgens mij is hij niet slecht. En dan bedoel ik slecht qua slechterik of crimineel. Maar hij ziet er zacht uit, bijna kwetsbaar. Niet heel erg, maar dat denk ik vooral nadat hij me heeft aangevallen. Als ik niks had gezegd, had hij me dan echt bewusteloos geslagen? Misschien probeerde hij me te vermoorden. Maar waarom is hij opeens rustig geworden nu ik mijn naam heb gezegd? Kent hij me? Of werkt hij toch voor mijn vader en is hij nu van plan mij te ontvoeren? Van de gedachte schrik ik en kom ik met een ruk overeind. Ook al doet dat ongelofelijk veel zeer, ik heb het gevoel dat mijn hersenen uit mijn hoofd stromen. De jongen kijkt me aan, een beetje op een aparte manier. Zou hij me echt kennen? 'Jennet?' Vraagt hij kortstandig. 'Jennet Strammer?' Ik kijk hem verbaast aan, hoe weet hij mijn naam? Kent hij me echt, want toen ik daaraan dacht, was het meer een grapje. Maar als hij me naam herkent, moet hij me ook echt kennen. Ik knik, dat is het enige wat ik nu kan doen. Het is te donker in het schuurtje - ook al zitten er enorme kieren in - om zijn gezicht te zien. Hij trekt zijn hand naar me toe, ik weet niet of ik hem kan vertrouwen. Maar ik moet ergens beginnen, dus ik pak zijn hand.
'Ga zitten, ik pak wat water.' Voordat ik kan antwoorden staat hij al op en loopt hij naar de kraan. Ik had geen idee dat er nog water uitkwam, goed drinkwater. Maar als hij het glas aan me geeft, twijfel ik niet aan het water en slok ik het naar binnen. Ik voel aan mijn bloedende hoofd, waardoor bloed ik eigenlijk? Ik kijk naast me, er ligt een bord. Tenminste, het was een bord, nu een gebroken bord. De jongen ziet dat ik naar het gebroken bord kijk. 'Dat bord maak ik wel hoor, laat me je hoofd eens bekijken.' Ik draai mijn hoofd naar hem toe. Hij raakt de wond niet aan, maar toch doet hij me pijn. Met een bekertje vol water spoelt hij de wond af. 'De wond is best diep, maar als ik het kan afdekken valt het wel mee.' Met wat wil hij het gaan afdekken? Ik herinner me hier geen verbanddoos meer. En op het moment dat ik dat dacht, stond de jongen op en legde hij de mat opzij. Hij opende het luikje en haalde, echt waar, een verbanddoos eruit. Rustig aan behandeld hij de wond en in de loop van de tijd, ben ik toch benieuwd geworden hoe hij heet. 'Hoe heet je?' Even stopt hij met het inwikkelen van mijn hoofd, maar dan haalt hij diep adem. 'James.' James? Dat meen je niet! Dat is een jongen van school, maar niet zomaar een jongen. Hij is de populairste jongen van school, hij heeft alles: Hij is rijk, knap, slim en grappig. Ieder meisje wil met hem daten, maar zelfs de populairste wijst hij af. Dat snap ik dan wel, want als ik zeg dat de afgewezen meiden helemaal hysterisch werden, weet je wat voor typetjes het waren. Veel jongens vallen op hysterische meiden, maar James blijkbaar niet. Iedere vriendin droomt ervan om zijn vriendin te zijn, ook al hebben ze nog geen woord met elkaar gewisseld. Maar ik verstoor hun fantasie dan maar niet.
'Hoi, James.' Was dat het enige wat ik kon zeggen? Hoi, James? Hij zal me vast raar vinden, maar dat maakt eigenlijk ook niets uit. Ik val niet op die 'perfecte' jongens, en volgens mij komt James daar aardig in de buurt. 'Wat deed je hier eigenlijk?' Vraag ik aan hem. 'Ik let hier een beetje op, er gebeuren de laatste tijd rare dingen.' Rare dingen? Bedoelt hij de moord op Tom en de verdwijning van Emma? Maar wat doet hij dan hier in dit oude schuurtje? 'Je vraagt je vast af wat ik hier dan doe in dit oude schuurtje.' Oke, nu word ik rood. Gelukkig kan hij het niet zien, want het is hier nog steeds te donker. 'Klopt, en jij wilt ook vast weten wat ik hier kwam doen?' Hij knikt, maar aan zijn lichaamstaal te zien, weet hij volgens mij al wat ik hier kwam doen. 'Ik weet wat je kwam doen, volgens mij moet ik je wat vertellen.' Oke... Wat is hier aan de hand? Ik verwachtte in eerste instantie Emma hier aan te treffen, maar in plaats daarvan viel James me aan. En nu moet hij me wat vertellen? Hij gaat in het licht staan, nu ik zijn hoofd zie, zie ik ook dat hij ernstig kijkt. Dus volgens mij, gaat hij ook iets ernstigs vertellen. Ik zet me schrap voor zijn verhaal. En dan begint hij te vertellen. 'Ik kom hier best vaak, vooral als het me even te veel word. Dan vind ik hier rust in de bloemen, als het te warm is ga ik hier naar binnen. Zelf heb ik de kraan gemaakt, het is schoon water. Maar een paar dagen geleden kwam ik hier iemand tegen. Iemand die je kent.' Opeens stopt hij met praten. Iemand die ken... Ik ken veel mensen, maar hij kan ook met 'kennen' iets heel anders bedoelen. Ik kan iemand hebben ontmoet, maar dat betekent niet gelijk dat ik diegene ken. Over wie zou hij het hebben? 'Ik weet wat er met Tom is gebeurd, wat er écht met hem is gebeurd. En door wie en waarom. Ik hoop dat jij dat ook al weet, want anders moet ik dat ook nog aan je vertellen.'
Door die drie zinnen heb ik het gevoel dat ik ga flauwvallen. Hij weet wat er gebeurd is! En ik maar denken dat alleen Emma en ik dat wisten. Maar James kan er niet zelf achter zijn gekomen, degene die hij hier tegenkwam heeft het hem verteld. En aangezien ik hier niet was... 'Emma!' schreeuw ik plotseling en ik sta met een ruk op. James lijkt niet erg geschrokken, alsof hij het had verwacht dat ik dat als antwoord zou geven. 'Ja, Emma. Ze was behoorlijk overstuur. Ze heeft me alles verteld, ook over haar 'verdwijning'. Ik ben hier om haar te beschermen, daarom viel ik je aan toen je binnen kwam. Ik wist niet dat jij het was.' Weer is het stil, maar niet voorlang. Want ik begin me onderhand af te vragen waar Emma nu is. Want als hij haar beschermd, dan zou ze hier moeten zitten. En ze is niet hier! 'Waar is ze? Waar is Emma? Waarom is ze niet hier?! Je zou haar toch beschermen!' Ik raak zo overstuur met de gedachte dat Emma is gevonden, dat James niet sterk genoeg was. Misschien is ze al dood, of staat ze op het punt om te sterven. Dat ze haar gemarteld hebben, terwijl ze om mijn hulp schreeuwde. De tranen rollen over mijn wangen, ik weet het zeker. Emma is dood. 'Rustig, rustig! Jennet, het is oke! Emma is oke. Ze is oke, rustig maar.' Hij houd me vast en geeft klopjes op mijn rug. Hij kalmeert me, zijn warmte doet me goed. Ik voel aan zijn greep om me heen dat hij erg gespierd is. 'Ze was bezorgd om je, ze dacht dat er iets met je gebeurd was. Dat je de aanwijzing nooit zou vinden en hier dus nooit zou komen. Ze wilde even alleen zijn en is naar het meertje gegaan hier verderop. Ze is zo'n kwartier geleden vertrokken.' Gelukkig, Emma mankeert niks. 'Ik wil naar haar toe, nu meteen.' James zucht. Ik weet nu al dat hij het niet goed vind. En gelijk heb ik, want hij zegt nee.
'Ze komt zo terug en het lijkt me niet verstandig om met die wond te gaan rennen.' 'Hoezo? Niemand zegt dat ik ga rennen.' Oke, dat kwam erg stom over. Zelfs een kind zou kunnen weten dat ik op haar af ga rennen. 'Haha, je gaat echt niet rustig naar haar toe lopen. Ze gaat sowieso schrikken als ze je wond ziet, dan denkt ze dat er iets is gebeurd.' James heeft gelijk, ik kan beter hier op haar wachten. Ik voel me trouwens behoorlijk bang, ik zou bij elk geluidje op kijken. Misschien word ik wel meegenomen, ik begin al te trillen. James ziet het en slaat weer een arm om me heen. 'Ik wist dat je slim genoeg was om de aanwijzing te vinden. Maar toch duurde het lang, is er iets gebeurd?' Hij kijkt me bezorgt aan, wat raar is. We hebben nog nooit een echt gesprek met elkaar gehad, en nu is hij bezorgd. 'Ik heb soms last van hyperventilatie, ik weet het, klinkt stom. Maar ik was in het dagboekje van Tom aan het lezen, toen ik er dus achter kwam. Dat mijn vader... Je snapt wat ik bedoel. Ik kreeg het benauwd en al snel was het zwart voor me ogen. Ik moest op de bank blijven liggen en het huis niet meer uit. Maar ik ben dus toch stiekem gegaan, anders was ik hier nu niet.' James begint te lachen, dat hij míj grappig vind. Alhoewel, misschien lacht hij omdat hij het dom vind. En eerlijk gezegd, dat vind ik zelf ook. 'Ik had meer het idee dat er iets heel ergs gebeurd was, maar dit had ik dus totaal niet verwacht.' Ik begin ook een beetje te lachen, ook al doet het zeer. 'Heb je hele erge hoofdpijn?' Vraagt James. Ik voel aan me hoofd, het is al wat minder aan het bloeden. Maar dat betekent niet dat het weinig is, want ik begin al een beetje wazig te kijken door al dat bloedverlies. 'Valt wel mee, de wond zelf doet eigenlijk meer pijn. Maar die geneest wel.' James kijkt weg, alsof hij iets verbergt. 'Wat is er? Heb ik iets verkeerds gezegd?'
Hij kijkt me weer aan. 'Nee, je hebt niks verkeerds gezegd. Ik moest alleen aan iets denken, iets wat vroeger gebeurd is. maar Dat doet er niet toe.' Nu word ik juist nieuwsgierig, wat is er vroeger gebeurd? Heeft het met een wond te maken? Die niet is genezen? Zou het misschien een trauma zijn? 'Nu wil ik het ook weten, als je ergens over begint moet je het vertellen.' Ik kijk hem vriendelijk aan, gewoon te nep voor woorden. Maar wie weet helpt het wel. 'Ik ken je niet goed, Jennet. Ik weet dat ik je kan vertrouwen, na de verhalen die Emma me heeft verteld. Maar niemand weet er van, dus ik kan het je niet zomaar vertellen. Begrijp je?' Hij kijkt me ook vriendelijk aan, maar deze keer echt. Misschien is hij geeneens die 'perfecte' jongen waarvan ik dacht dat hij was, iedereen heeft een hart. En volgens mij heeft hij een goed hart. 'Ik snap het, sorry dat ik zo aandrong. Zo bedoelde ik het niet.' Net als ik weer iets wil zeggen, horen we iemand lopen. Eerst denk ik dat we gevonden zijn en dat er elk moment een kogel door mijn kop vliegt, maar dan bedenk ik me dat Emma terug is. 'Ze is terug, denk ik.' James kijkt tussen de kieren door. 'Ja, ze is er!' Zegt hij dan snel, terwijl hij de deur uit rent. Ik hoor James wat tegen haar zeggen, als het opeens doodstil is. Zijn ze weg? Of heb ik niet opgelet en zijn ze meegenomen? Er gaan duizend vragen door me hoofd, als ik opeens een stem hoor die schreeuwt. En dan geen schreeuw van angst, maar een schreeuw van geluk. En voor ik het weet, vliegt Emma het schuurtje in. 'Jennet!'
Ze vliegt in mijn armen, zo hard dat ik bijna omval. Ik wiebel wat, maar dan houd Emma me wat losser vast. Nog niet echt los, maar wel minder dan net. Ik voel hoe mijn schouders nat worden, het zijn Emma's tranen. Ze houdt het niet meer uit en barst dan al helemaal in tranen uit. Niet gelukkige tranen, maar verdrietige tranen. 'Het spijt me zo!' Snikt ze dan met een schorre stem, dan laat ik ook een traantje over mijn wang glijden. 'Het spijt me zo, dat ik weg ging en jou achterliet zonder iets te zeggen. Alleen maar dat stomme tekeningetje!' Steeds stromen er meer en meer tranen over mijn wangen. Emma heeft gelijk, ze heeft me inderdaad laten stikken, maar alleen om me te beschermen. Als we samen waren gevlucht, dan viel het op. En dat zou mijn vader aan het denken zetten, hij zou er gelijk achterkomen dat we het wisten. Dat we daarom waren gevlucht, en dan zou hij de directeur sowieso vermoorden. En dat is nou precies de reden waarom we hier zitten, om de directeur te redden. 'Het is niet jou schuld, Emma. Je hebt het goede gekozen, ik had het ook zo gedaan. Ik wist toch al vanaf het begin dat je me wilde beschermen en die tekening heeft me hier gebracht, dus hij heeft geholpen. We zijn nu veilig.' Ik houd haar stevig vast, waarschijnlijk worden haar schouders nu ook nat. James staat er een beetje zielig bij, maar al snel heeft hij wat zakdoekjes gepakt. Heel stoer veegt hij ook wat traantjes weg, natuurlijk wilt hij niet dat we het zien, maar toch kijk ik. Al snel probeert hij een smoesje te verzinnen. 'Ik had een vliegje in mijn oog.' Doordat hij in het zonlicht staat, zie ik dat hij bloost. Emma en ik beginnen een beetje snikkend te lachen, het klinkt behoorlijk gek. James is eigenlijk best schattig, zou hij een sixpack hebben? Nee, daar moet je niet aan denken, Jennet. We zitten in een levensbedreigende situatie en ik ga denken aan James sixpack. Alhoewel, ik weet niet of hij er een heeft.
Na een hele tijd gehuild te hebben, worden we weer een beetje rustig. 'Oke, back to work.' Zegt James dan, ik snap eerst niet wat hij bedoeld. Maar dan dringt het tot me door, we moeten een plan maken. Anders komen we niet ver, misschien wel helemaal níet. 'Ik heb trouwens een berichtje gevonden.' Zeg ik kortstandig, waarschijnlijk weten ze niet wat ik bedoel. 'Een berichtje op mijn vaders mobiel, je kan er alleen niet veel van lezen.' Ik begin een beetje te grinniken, nu moeten ze toch wel weten wat ik bedoel? 'Je bedoeld?' Vraagt Emma. Nou ze begrijpen me dus nog niet. 'Ooit gehoord van geheimtaal? Er staan allemaal letters door elkaar en ik begrijp er gewoon niks van.' Mijn stemgeluid word achtervolgt door een diepe, diepe zucht. 'Mag ik het berichtje zien?' Vraagt James aan me, dus ik geef hem mijn mobiel. 'Ik heb er een foto van gemaakt, hopelijk is hij duidelijk genoeg.' James kijkt verwarrend naar de foto. Zelfs voor een slimme jongen weet hij er ook geen raad mee. 'Er zit geen patroon in, of een ritme of zoiets. Ik kan wel even verder kijken, waarschijnlijk hebben ze een hele lastige geheimtaal verzonnen. Wat logisch is, als je een aanslag wilt plegen.' We zijn het met hem ermee eens en bestuderen aandachtig het berichtje. Na een hele tijd aantekeningen te hebben gemaakt, die tot nut toe nog niks hebben opgeleverd, vinden we dat het tijd word om wat te gaan eten. 'Dan ga ik naar huis.' Zeg ik heel normaal, maar dan betwijfel ik of dat wel een goed idee is. 'Zal je dat wel doen, Jennet?' Vraagt Emma aan me. Ik snap wat ze bedoelt, straks mag ik het huis niet meer uit. Het was niet mijn bedoeling zo lang weg te blijven. 'Ik weet dat het niet prettig voelt, maar we kunnen het risico niet nemen dat je gaat. Je mocht sowieso het huis niet uit, laat staan dat je in de avond thuis komt zonder iets te hebben gezegd. Ze laten je niet meer gaan, en papa komt alleen maar meer dingen te weten. Het is echt een te groot risico, Jennet. Je moet bij ons blijven.'
De woorden dringen bij me door, te groot risico. Emma heeft wel gelijk, het is inderdaad een te groot risico. Ik zie mijn moeder nu al huilend en overstuur voor me, in de armen van mijn vader. Of moet ik crimineel zeggen? Maar net zoals Emma voor mij had gedaan, ik kan alleen op deze manier mijn moeder beschermen. Hoeveel verdriet ze ook gaat hebben, ze denkt straks dat allebei haar dochters zijn ontvoerd. En als ik wel naar huis zou gaan, zit ik waarschijnlijk vast op het politiebureau, terwijl ik dan geen idee heb hoe het dan met Emma en James gaat. Het idee dat ik Emma weer kwijt raak, maakt me bang. Waarom moest dit ons ook alweer overkomen? Heeft het met karma te maken? Maar ik heb toch nooit iets verkeerds gedaan? Emma geeft me een knuffel, terwijl ze woorden in mijn oor fluistert. Woorden waarvan ik weer rustig word, alsof er toch nog een beetje hoop in me zit. En ik moet accepteren dat ik het moet doen met dat ene stukje hoop. We gaan zitten en luisteren naar de wind die langs het schuurtje waait. Roerloos zitten we voor ons uit te staren, maar onze rust word verstoord. Een doordringend geluid, dat niet ver van ons vandaan door de lucht vliegt. Dan komt er eindelijk iets uit mijn mond. 'Horen jullie die helikopter ook?'