Verschrikt bleef mijn moeder staan. Ik zag haar gezicht verstrakken maar in haar ogen zat een twinkeling. 'Fay?' Mompelde ze. Ik ging snel rechtop zitten en fatsoeneerde mijn kleren. 'Ik dacht dat je ziek was?' Zei ze zacht. Benjamin ging nu ook rechtop zitten. Hij sloeg een arm om me heen en liet zijn hand op mijn heup rusten. Er stroomde een veilig gevoel naar binnen, maar de angst overtroef dat gevoel. Ik knikte en beet op mijn lip. Ik kreeg alleen een 'Sorry' uit mijn lijf geperst. Ik had verwacht dat ze pas om half elf klaar zouden zijn met eten. Mijn ogen gleden naar de wekker. Het WAS ook half elf. We hadden hier een uur zoenend gelegen en gepraat. Mijn mond zakte bijna open. 'Hallo dame?' Ik schrok op uit mijn gedachten en keek mijn moeder vragend aan. 'Ik zei: nemen jullie maar afscheid beneden, ik wacht hier.' herhaalde ze geïrriteerd. Ik stond op en knikte. Benjamin vlocht zijn hand in die van mij en we liepen naar beneden. Benjamin trok me voorzichtig naar zich toe. Verontschuldigend keek ik hem aan. Hij suste me door mijn lippen opnieuw te kussen. Ik volgde zijn trage bewegingen en pakte hem vast aan de achterkant van zijn shirt. Na vijf minuten zoenen met de liefste, knapste en bijzonderste jongen verloste ik mezelf uit zijn greep. Ik keek hem aan en moest moeite doen hem niet wéér te gaan kussen. Zachtjes woelde ik hem door zijn donkere haar. 'Zie ik je morgen?' Zei hij. 'Was het een mededeling of een vraag?' Vroeg ik. Zijn ogen twinkelden. 'Een mededeling. Dag lieve Fay, tot morgen!' Zei hij. Ik grinnikte en liet langzaam zijn hand los. 'Tot morgen' zei ik schor. Morgen. Morgen was nog zo ver weg, zo lang wachten, zo veel denken. Ik dwong mezelf te glimlachen. Zwaaiend liep Benjamin het zandpad op waar hij werd opgeslokt door de nacht.
------------------------------------------