Ons geheim

X

"Oké ik heb echt schokkend nieuws." Verzucht Josef als hij met zijn mobiel in de hand van de wc komt. "Ik zie net dat we  vanmiddag onze jaarlijkse controle hebben bij onze lieflijke psychologe..." Knalt hij er sarcastisch achteraan.
"Waarom?" Verzucht ik verveeld.
Josef en ik hebben het bijgelegd, maar je kan de spanning nog voelen. En uitgerekend vandaag hebben we onze jaarlijkse controle? Reken maar dat ze daar wat van gaat zeggen...
"Gaan we samen of apart deze keer?" Vraag ik oprecht nieuwsgierig.
"Laatste keer hadden we samen dus deze keer zal wel apart zijn, maar ik weet het niet zeker hoor." Antwoord Josef.
"O, nou, ze breekt me toch niet." Voeg ik er laconiek aan toe. Josef grinnikt.
"Nee jou niet nee."
"Jou wel dan?" Vraag ik verbaasd.
"Nou, de laatste keer was toen ik net je voogdij had en dat was vorig jaar."
"Oja, ik weet het weer, hoezo?"
"Ik had me die avond van tevoren bedacht dat ik niet langer altijd je grote sterke broer kon spelen, ooit moet ik je loslaten." Ik glimlach vertederd knikkend.
"Misschien wonen we hier wel samen tot we beiden negentig zijn." Josef schudt zijn hoofd.
"Nee, jij krijgt echt nog wel een lover, ik weet zeker dat er op school heel wat jongens zijn die jij het hoofd op hol brengt." Ik zucht en houd wijselijk mijn mond. Vast niet, maar dat vertel ik Josef niet.
"We moeten al gaan, ik rijd ons wel." Zegt Josef, wenkend naar de autosleutels. Ik gris ze van tafel en gooi ze in zijn richting. Zuchtend sta ik op.
"Laten we dit snel doen, dan zijn we er vanaf." Voeg ik toe aan m'n actie. Josef zucht.
"Dat dacht je maar... " zegt hij hoofdschuddend. "Alles oprakelen..." Een kort cynisch lachje klinkt. "En ze denken nog dat het goed voor ons is ook..."
In de auto is het stil, alleen de muziek op de radio klinkt. Buiten is het warm, te mooi weer om over mama te praten. Beiden bereiden we ons voor op het gesprek met onze psychologe. Als ik geen vragen heb voor haar heeft ze vragen voor mij zegt ze altijd. Ik denk na, maar kom tot de conclusie dat ik het weer ben die de vragen beantwoord vandaag. Als Josef de auto geparkeerd heeft en ik uit wil stappen pakt hij mijn arm vast. Het is even stil.
"Voordat we gaan praten..." Begint hij. "Wil ik even zeker weten dat je weet dat wat ze ook zegt en wat ze ook opmerkt over 'spanning' die ze voelt tussen ons, want, ja, we hadden ruzie gisteren, ik er altijd voor je ben. En vooral ook, dat je je niet schuldig hoeft te voelen als je me 'weer' nodig hebt." Mijn buikspieren trekken samen en ik voel mijn gezicht betrekken. "Je reactie gisteren sprak boekdelen, Cloé, je vindt dat je evenveel littekens zou moeten hebben als ik of niet?" Ik moet moeite doen mijn tranen binnen te houden. Hij heeft gelijk, ik weet het gevoel zelfs voor mezelf goed te verstoppen maar hij heeft gelijk. Langzaam knik ik richting Josef.
"Je knakt me vast. Hoeft die psychologe minder moeite doen me te breken..." Maak ik er een grapje van, maar het is wel zo.