Nisan ayı hava ne sicak nede soğuk hafif bir rüzgar ....Bense mutluyum ama mutsuzum.Tambir tezatlık var ruhumda ailemden ayrıldım ama kendi evimde kendi ayaklarımın üzerindeydim artik aileme ihtiyacim yoktu. Cok calısıp istediğim bolumu okuyordum kucuk bir ev tutum kendime .Sırada ünüversiteye alışıp hayatma devam etmeliydim .Eskiden ailemin verdiği paralarla istediğim herseyi yapabiliyodum ama artik cebimde beşkuruş param yok icimdeki sara' nın özgürlüğü iyce kistlandı buduruma nasıl alişicam bilmiyorum ama yapmam gereken bir işbulup calışmak yıllardır biriktirdiğim 2.000
TL başka param yok ve bu bn nekadar idare edecek kim bilirr... Sokağaciktim vee bos bos dolanmaya başladim dikatimi mağzanin camindaki (bizimle çalişmak istermisiniz?)buyazıyı okuduğum an ciğlik atarak evet diye bağırdım herkes evlenme teklifi aldiğımı düşünerek alkişlamaya başladılar sonra baktılarki ortada ne bi erkek var nede yüzük herkes tekrar yoluna devam etti .İşte o an anladım insanların hayatı okadar sıradan dıki ayni yolda günler ce geciyorla ama nebi selam verme nede baska hirsey kendilerini odaklıyorlar başka birşey düşünmüyorlar işte sıradan insanların hayatını değişmesini istiyorum bu hayata gelecek insanlara bu düşünceyi aşılamak için ( kadın doğum uzmanı olmak istiyorum) bu yüzden babamın aile şirketinin başina geçmek yerine tıp fakültesini kazandım babam buna cok kızdı ama bana dayanamadı oda bu hayalime kaptırdı kendine ama hiç inanmadi tip fakültesini kazanacama.Terçihlerin aciklandiğı gün onun yüz ifadesini dala unutamiyorum keşke annemde bugünleri görseydi ..