Matapos akong nagfreak-out ay lumabas na ako ng cr at nagpaalam kay kuya.
Nadatnan ko si Amber na nakatayo sa labas ng restau.
Hinihintay yata ako.
"Amber."
Lumingon siya sa akin at ngumiti.
"Let's go?"
Tumango ako at sabay kaming pumasok sa kotse niya.
Habang nasa biyahe ay tinanong ko siya tungkol sa mga sugat at pasa ko.
"Amber."
Pukaw ko sa atensyon niya.
"Hmm?"
"My wound. How?"
Instead na magulat ay ngumiti siya sa akin.
"It's not me. It's you who heal yourself."
Hindi na ako nagsalita pa.
Nahihiwagaan ako sa nangyari.
Parang magic na nawala ang mga pasa at sugat ko sa mukha.
Paano nangyari yun? Dapat na ba akong maniwala sa magic?
Nang makarating sa condo ay inimbita ko si Amber papasok.
••••••••
Magkaharap kaming dalawa ni Amber habang nakasquat sa kama.
Iginala niya ang paningin sa kabuuan ng kwarto ko.
"Who is he?"
Tanong nya na ang tinutukoy ay ang mga larawan namin ni Josh na nakaframe at naka-hang sa dingding ng kwarto ko.
"My bestfriend, Josh."
Buti naman at hindi na siya nag-usisa pa tungkol sa amin ni Josh.
Wala kasi ako sa mood para magkwento.
"Jillian, what if you'll find out that you are not an ordinary being. What will you do?"
Tanong niya out of the blue which made my brow raise.
"What do you mean about 'not an ordinary being'?"
"People with abilities and powers."
"I don't know if I'll consider that a gift or a curse."
Sagot ko sa tanong nya.
Napabuntong-hininga siya.
"Jillian, pwede bang makitulog?"
Tanong niya maya-maya.
"Sure."
Pagkasabing-pagkasabi ko nun ay agad siyang humilata sa kama ko at natulog.
Hinayaan ko nalang siya.