*____________________________________________________*
Άνοιξα τα μάτια μου και κατάλαβα πως βρίσκομαι σε ένα οικείο ξέφωτο δίπλα στην άκρη ενός βραχώδη γκρεμού που καταλήγει στην αγριεμένη θάλασσα. Τα μεγάλα κύματα χτυπάνε πάνω στους βράχους, φέρνοντας σταγόνες νερού μαζί με τον αέρα που ερχόταν πάνω μου. Όλο το ξέφωτο μοιάζει σαν πράσινο χαλί γεμάτο μηλιές, αμυγδαλιές και άλλα δέντρα,καταπράσινο γρασίδι και πολλά λουλούδια που το κάθε ένα ήταν διαφορετικό χρώμα.
Δεν μπορούσα να συγκρατηθώ και έτσι ξεκίνησα να πλέκω κάποια λουλούδια που έκοψα, φτιάχνοντας ένα στεφάνι από αυτά. Κάτι που μου είχε μάθει ο πατέρας μου να κάνω όταν ήμουν μικρό παιδάκι σε αυτό ακριβώς το μέρος. Το σιγανό αεράκι που έχει μου παίρνει τα μαλλιά στέλνοντάς τα σε τρελές κατευθύνσεις. Χαμογέλασα βλέποντας το αποτέλεσμα του τελειωμένου στεφανιού στα χέρια μου και το έβαλα πάνω στο κεφάλι μου. Παρότι είχα τόσο καιρό να φτιάξω ένα δεν είχα χάσει ακόμα το άγγιγμα μου. Είναι ξανά μια όμορφη και κανονική μέρα στο σπίτι μου, στο χωρίο μου.
Ξάπλωσα κάτω στο γρασίδι κλείνοντας τα μάτια μου και αφήνοντας τον ζεστό καλοκαιρινό ήλιο να ζεστάνει το πρόσωπό μου. Όλα φαίνονται μαγικά, τα πουλιά που κελαηδούσαν, η μυρωδιά της αλμύρας και των λουλουδιών, δεν ξέρω πως ήρθα εδώ όμως δεν θέλω να ξανά φύγω. Μα ωστόσο ένιωθα σαν κάποιος να είναι εδώ μαζί μου και να με κοιτάει. Αισθάνθηκα ένα ρίγος να με διαπερνάει και να ανατριχιάζω.
Ανασηκώθηκα από την θέση, κοιτώντας πίσω στον λόφο που βρισκόταν στο σπίτι μου. Τότε τον είδα. Η ψηλή, μυώδης φιγούρα με τα μαύρα μαλλιά στεκόταν μπροστά από τα δέντρα και με κοίταζε. Χαμογέλασα και σηκώθηκα σιγά-σιγά χωρίς να παίρνω από στιγμή τα μάτια μου από πάνω του και εκείνος έκανε ακριβώς το ίδιο.
Άρχισα να περπατάω προς το μέρος του και ένιωθα το δροσερό χορτάρι να γαργαλάει τα γυμνά μου πόδια. Μόλις έφτασα μπροστά του τον αγκάλιασα ακούγοντας για άλλη μια φορά τον αργό ήχο της καρδιάς του.
"Κίλιαν, για μια στιγμή με τρόμαξες!" είπα γελώντας. Έβαλε τα χέρια του στην μέση μου και με σήκωσε ψηλά, με τέτοιον τρόπο που έφτασα το κεφάλι του και μου έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο μου και μετά με άφησε πάλι κάτω. " Αυτό είναι το ευχαριστώ σου Έμμα; Χμ, περίμενα κάτι πιο ευγενικό από εσένα." είπε πειραχτικά και μου έπιασε το χέρι οδηγώντας με στο λιβάδι με τις μαργαρίτες.
"Όταν ήμουν πιο μικρή έπαιζα πάντα σε αυτό το σημείο, μαζί με την Λίλη." του είπα ξαφνικά καθώς θυμόμουν τα όμορφα παιδικά χρόνια που είχα εδώ. "Την ημίτρελη φίλη σου; " απάντησε με ένα χαμόγελο που ποτέ δεν έφτανε στα μάτια του. "Ημίτρελη;" τον ρώτησα
" Ναι , σωστά, συγνώμη δεν το έθεσα σωστά. Στρίγκλα." γελάσαμε και αναρωτήθηκα πως την ήξερε.
"Όσο και τρομακτικό να ακούγεται αυτό Έμμα, σε βλέπω από τότε που ήσουν μικρή. Και πίστεψέ με δεν ξεχνάω εύκολα τα πρόσωπα των ανθρώπων. Έτσι όταν είδα αυτή την κοπέλα στο κάστρο κατάλαβα αμέσως πως ήταν αυτή." πήδηξε πάνω από ένα μικρό ποτάμι που υπήρχε και μόλις πήγα να περάσω με έπιασε από την μέση μου και με σήκωσε ώστε να μην περάσω από το νερό. Παρότι που δεν χρειαζόταν μπορούσα να το κάνω και εγώ από μόνη μου. Είδε το μορφασμό που έκανα και είπε "Δεν φταίω Έμμα, είναι σαν έμφυτο να σε προστατεύω."
Πήρα μια ανάσα και του απάντησα "Μακάρι να ήξερα τι συνέβει με την Λίλη. Από την στιγμή που βρεθήκαμε σε αυτό το καταραμένο πλοίο, ήταν σαν να βρισκόμουν με κάποιον άλλον άνθρωπο."
Καθίσαμε κάτω στο χώμα κοιτώντας τον γαλανό ουρανό, μα το χέρι του δεν άφηνε ποτέ το δικό μου. Έκλεισα τα μάτια μου και κατάπια το κόμπο που βρέθηκε ξαφνικά στο λαιμό μου. "Βρίσκομαι στ' αλήθεια εδώ;" τον ρώτησα και βαθιά μέσα μου ευχόμουν να μου απαντήσει 'ναι', πως είχαμε γνωριστεί εδώ, υπό άλλες συνθήκες. Πως δεν είναι τεχνικά νεκρός, πως δεν πεθαίνω από την πανούκλα, πως δεν έχω φύγει ποτέ από εδώ. Εκείνος άλλαξε πλευρό και κάθισε στηρίζοντας το βάρος του στον αγκώνα του. "Όσο και να ήθελα, δεν είναι πραγματικό. Είναι ότι πιο κοντινό όμως. Συνεχίζεις να βρίσκεσαι στο κάστρο και το χωρίο σου είναι όπως το ξέρεις." δεν είναι πραγματικό το μυαλό μου είχε μείνει σε αυτό.
Φαινόταν τόσο πραγματικό. "Είναι κάτι σαν όνειρο, ένα από τα θετικά των δυνάμεων μου." τον κοίταξα και έγνεψα. Με κοίταζε για αρκετή ώρα με αυτά τα μαύρα μάτια σαν να ήθελε να πει πολλά περισσότερα από αυτό. Κατάλαβα πως κάτι τον απασχολούσε. Έκατσα όπως εκείνος και τον ρώτησα "Τι συμβαίνει Κίλιαν;" η φωνή μου φαίνεται σαν να τον έβγαλε από τις σκέψεις μου και είπε κάτι μέσα από τα δόντια του και σηκώθηκε όρθιος και πέρασε το χέρι του μέσα από τα μαλλιά του.
"Να πάρει Έμμα, δεν έπρεπε να συμβεί αυτό! Έπρεπε να σε προστατεύσω και την μια στιγμή ήσουν καλά και την άλλη στιγμή......" δεν συνέχισε αλλά ήξερα τι ήθελε να πει
" Δεν έπρεπε να συμβεί.... είσαι...είσαι πιο δυνατή από αυτό. Νιώθω σαν κάθε ένα βήμα που πάω μπροστά, πηγαίνω συγχρόνως δυο πίσω. Έκανα τα πάντα για να σε προφυλάξω! Μέχρι και με τον τόσο αγαπημένο βασιλιά μίλησα και του είπα τι σου είχε κάνει η Λόρεν,"το ξέσπασμα του με ξάφνιασε. Ήξερα πως η Λόρεν είχε εγκατασταθεί σε κάποια μακρινή πλευρά του κάστρου, αλλά δεν ήξερα τον λόγο.... άρα ο Αλεξάντερ το ήξερε τόσο καιρό;
"Και τώρα σε χάνω σε μια αρρώστια και είμαι τόσο αδύναμος που δεν μπορώ να σε κάνω καλά. Μα το χειρότερο είναι πως σου είχα υποσχεθεί πως θα βρούμε άλλο τρόπο για να σπάσεις την κατάρα, αλλά τώρα πεθαίνεις και ο μόνος τρόπος να ζήσεις είναι να αποδεχθείς το σκότος Έμμα."
Στάθηκα μπροστά του τρομαγμένη από όσα μου είπε "Τι εννοείς Κίλιαν;" τον ρώτησα. Πήρε μια βαθιά ανάσα και άρχισε να κοιτάει οπουδήποτε αλλού εκτός από εμένα. Έπιασα το μάγουλό του και τον ανάγκασα να κοιτάξει προς το μέρος μου. "Τι εννοείς Κίλιαν;" τον ξαναρώτησα. Με πήρε στην αγκαλιά του, αλλά αυτή την φορά δεν ήταν σαν την προηγούμενη ήταν σαν να ήθελε να σιγουρευτεί πως δεν θα φύγω από κοντά του. Ξαφνικά με άφησε και σηκώθηκε όρθιος περπάτησε κάποια μέτρα και ξαφνικά κοπάνησε με την γροθιά του ένα κορμό από δέντρο και γύρισε να με κοιτάξει.
" Ένα κομμάτι σου συνδέεται με τους νεκρούς! Όταν πήγες να αυτοκτονήσεις εκείνη την ημέρα για μερικά λεπτά ήσουν νεκρή. Όταν σε φέραν πίσω στη ζωή, η σύνδεση αυτή έγινε πιο δυνατή, μαζί με αυτή και εσύ μαζί. Γιατί πιστεύεις πως μετά από εκείνη την μέρα η δυνάμεις σου είναι πιο δυνατές Έμμα! Έπρεπε να σε βλέπω να πεθαίνεις και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα, γιατί ήξερα πως έτσι έπρεπε να γίνει. Όμως τώρα δεν είναι σαν την προηγούμενη φορά. Δεν μπορεί κάποιος να σε φέρει πάλι πίσω. Γιατί αυτή τη φορά μόνο εσύ μπορείς και τώρα ξέρω πόσο μισείς αυτό το κομμάτι σου, ξέρω πως δεν θα το δεχτείς αυτό. Έτσι πρέπει να σε βλέπω να πεθαίνεις. - " πριν προλάβει να τελειώσει αυτό που έλεγε αισθάνθηκα κάτι να με τραβάει και όμορφη εικόνα του λιβαδιού εξαφανίστηκε με το χάος.
*______________________________________________________*